บทที่ 284 พานกั๋วซิน

พานกั๋วซินมีท่าทีของลูกพี่ใหญ่มาก ถึงแม้เขาจะสุภาพเกรงใจพวกเรา แต่ไอพลังบนร่างกลับแข็งแกร่งมาก

ผมเดาว่าตอนหนุ่ม ๆ พานกั๋วซินคงจะคลุกคลีอยู่ในวงการนักเลง แต่โชคดีที่สร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาได้ ภายหลังถึงได้มาเป็นเถ้าแก่

คนแบบเขา ไม่นับว่าเป็นคนดีอะไรแน่นอน แต่ผมรับผิดชอบแค่เรื่องจัดการวิญญาณชั่วร้ายสิ่งอัปมงคลที่ทำร้ายคนเท่านั้น เรื่องอื่นผมไม่อยากจะยุ่งเกี่ยว

อีกอย่าง คิดว่าหลังจากครั้งนี้ ระหว่างผมกับพานกั๋วซินก็คงจะไม่มีเรื่องต้องมาข้องเกี่ยวอะไรกันมากอีก

“เรื่องราวความเป็นมาผมได้ยินจากปากของกัวตงหมดแล้ว ปรมาจารย์หลี่อายุน้อย ๆ ก็มีความสามารถขนาดนี้ ช่างทำให้ผมเลื่อมใสจริง ๆ” พานกั๋วซินยังคงพูดจาเกรงใจกับผมต่อ เป็นการยกยออย่างมาก

ผมเพียงแค่ยิ้ม ๆ พยักหน้าเล็กน้อย “เถ้าแก่พานเกรงใจเกินไปแล้วครับ”

“เฮะ ๆ พี่หลี่คุณจะถ่อมตัวไปทำไม เรื่องกำจัดผีเด็กอาถรรพ์อำมหิตมารดรบุตร คุณมีคุณความดีมากที่สุดจริง ๆ” เจ้าจางเทียนหลิงนั่นยิ้มกว้างพูดแทรกขึ้นมาจากข้าง ๆ

พวกพานกั๋วซินกับกัวตงก็หัวเราะผสมโรง บอกว่าจางเทียนหลิงพูดถูกแล้ว

“ตรงนี้ไม่เหมาะจะคุยกันนาน ปรมาจารย์หลี่พวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะ” พานกั๋วซินส่งสัญญาณให้พวกเราเข้าไปคุยกันในห้องส่วนตัวของภัตตาคาร

พวกเราทั้งกลุ่มจึงเดินทางมายังห้องส่วนตัวสุดหรูบนชั้นสูงสุดของภัตตาคาร พื้นที่ห้องส่วนตัวไม่เล็กเลย ยังมีห้องชงชาและห้องเล่นไพ่หมากรุก และนอกหน้าต่างของห้องส่วนตัวก็สามารถชมทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองเจียงเป่ยได้อย่างชัดเจน บรรยากาศดีมาก

“นักพรตลามก สามวันนี้สุขสบายจริง ๆ เลยนะ ไม่โผล่หน้ามาเลยแม้แต่นิด คนไม่รู้ก็นึกว่านายอาศัยอยู่ที่ศูนย์อาบอบนวดแล้ว” พอเข้ามาในห้องส่วนตัว หลิวเฉิงก็กระซิบหยอกล้อจางเทียนหลิงที่อยู่ข้าง ๆ

จางเทียนหลิงกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง แกล้งไอออกมาทีหนึ่ง จากนั้นก็พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “พี่หลิว พูดแบบนี้ไม่ถูกนะ นี่ผมไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะทำให้น้ำใจของเถ้าแก่พานกับผู้จัดการกัวเสียเปล่าหรอกเหรอ ถ้าพวกเราไม่ไว้หน้าพวกเขาเลย พวกเขาคงจะคิดว่าพวกเราไม่พอใจอะไรพวกเขา ในเมื่อคุณกับพี่หลี่ต่างก็ไม่สะดวก งั้นผมก็ทำได้เพียงฝืนใจรับภารกิจที่ลำบากนี้ไว้”

“ถุย เสพสุขล่ะไม่ว่า ยังจะมาภารกิจที่ลำบากอีก” หลิวเฉิงทำหน้าดูถูก

จางเทียนหลิงนี่ช่างหน้าไม่อายจริง ๆ ยังหาเหตุผลที่ฟังดูดีขนาดนี้มาแก้ต่างให้ตัวเองอีก คราวนี้หลิวเฉิงก็ถือว่าเจอมวยถูกคู่ในเรื่องความหน้าหนาแล้ว

“นักพรตจาง ถึงแม้ว่าคุณจะมีเหตุผลจำเป็นจริง ๆ แต่ในฐานะผู้ใช้วิชาคุณก็น่าจะเข้าใจความสำคัญของจิงชี่ รู้จักยับยั้งชั่งใจบ้างน่าจะดีกว่านะ” ผมเอ่ยปากแนะนำ

พรสวรรค์ของเขาไม่เลว ผมไม่อยากเห็นเขาจมปลักอยู่กับเรื่องผู้หญิง จนส่งผลกระทบต่อเส้นทางของผู้ใช้วิชาในอนาคต

“พี่หลี่พูดถูกอย่างยิ่ง ผมย่อมต้องระวังอยู่แล้ว” จางเทียนหลิงรีบตอบกลับ

ถึงแม้ปากเขาจะพูดแบบนั้น แต่สีหน้ากลับดูสบาย ๆ เหมือนกับไม่ได้ใส่ใจ ผมก็ไม่อยากจะพูดอะไรมากอีก

ในตอนนี้ พานกั๋วซินบอกว่าอาหารยังไม่เสร็จ เชิญพวกเราไปดื่มชาพูดคุยกันที่ห้องชงชาก่อน

พวกเราสองสามคนมาถึงห้องชงชาและนั่งลง กัวตงก็อาสาชงชาให้พวกเรา

พานกั๋วซินชวนพวกเราคุย จางเทียนหลิงคุยกับเขาอย่างออกรส ไม่นานหลิวเฉิงก็เข้าร่วมวงด้วย ทั้งสามคนพูดคุยกันไม่หยุด ผมนั่งดื่มชาอยู่ข้าง ๆ พูดแทรกขึ้นมาบ้างเป็นครั้งคราว

ในสถานการณ์ที่คล้ายกับการรับรองแขกแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นหลิวเฉิงหรือจางเทียนหลิง เห็นได้ชัดว่าคล่องแคล่วกว่าผมมาก

แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน มีพวกเขาสองคนอยู่ ผมก็ไม่ต้องปวดหัวว่าจะรับมืออย่างไร

ระหว่างนั้น ผมก็ถามกัวตงว่าปัญหาทางฝั่งเถ้าแก่ฉินจัดการไปถึงไหนแล้ว

เขาบอกผมว่า หลังจากที่พานกั๋วซินกลับมา ก็ไปออกหน้าจัดการเรื่องทางฝั่งตระกูลฉินด้วยตัวเอง ตอนนี้ไม่มีปัญหาใหญ่อะไรแล้ว

ดูท่าว่าความสามารถของพานกั๋วซินจะไม่ธรรมดา จัดการเรื่องของเถ้าแก่ฉินได้รวดเร็วขนาดนี้ ถึงอย่างไรวันนั้นเมื่อดูจากท่าทีของชายสวมสูทแล้ว ตระกูลฉินก็ไม่ใช่คนที่ยุ่งเกี่ยวด้วยง่าย ๆ

ไม่นาน ก็มีพนักงานของภัตตาคารมาบอกพวกเราว่าอาหารเสิร์ฟครบหมดแล้ว เชิญพวกเราไปที่โต๊ะอาหารได้

ระหว่างกินข้าว พานกั๋วซินก็ให้คนไปเอาเหล้าขาวชั้นดีมาหลายขวด ดื่มอวยพรพูดคุยกับพวกเราอย่างสนุกสนาน

เห็นได้ชัดว่า เขาตั้งใจที่จะผูกมิตรกับพวกเรา สร้างความสัมพันธ์ให้ใกล้ชิดกัน

แต่คนที่มีเบื้องหลังซับซ้อนอย่างพานกั๋วซิน ผมไม่อยากจะไปข้องเกี่ยวด้วยมากนัก ทุกครั้งที่เขาพยายามตีสนิทชวนผมดื่ม ผมก็เพียงแค่รับมืออย่างเรียบง่ายเฉยเมย

หลิวเฉิงกับจางเทียนหลิงต่างก็เข้าใจความคิดของผม จึงผลัดกันเป็นฝ่ายชวนเขาดื่มแทน

ไม่นาน เหล้าขาวหลายขวดก็พร่องไปกว่าครึ่ง

ในระหว่างนี้ ผมสังเกตเห็นว่าสีหน้าและท่าทางของพานกั๋วซินดูเหมือนจะแปลก ๆ อยู่บ้าง บนตัวก็แผ่ไอพลังที่แปลกประหลาดสายหนึ่งออกมาพร้อมกัน

พอดื่มเหล้าลงไปอีกจอก บนใบหน้าของเขาก็มีเหงื่อผุดออกมาทันที จากนั้นก็ใช้กระดาษเช็ดเหงื่อไม่หยุด

ท่าทางแบบนี้ไม่เหมือนคนเมา ยิ่งไปกว่านั้นหลิวเฉิงยังไม่เมาเลย ด้วยประสบการณ์และตำแหน่งของพานกั๋วซิน เขาจะต้องคอแข็งไม่น้อยแน่

“เถ้าแก่พาน ช่วงนี้คุณรู้สึกร่างกายไม่ค่อยสบายบ่อย ๆ หรือเปล่าครับ?” ผมขมวดคิ้ว อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

พานกั๋วซินโยนกระดาษที่ใช้เช็ดเหงื่อในมือทิ้ง พยักหน้า “ก็มีบ้างครับ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอายุมากขึ้นหรือเปล่า ช่วงนี้มักจะรู้สึกอ่อนแรง กลางคืนก็นอนไม่ค่อยหลับ”

“ท่านพาน คุณก็แค่ทำงานหนักเกินไป ต่อไปมีเรื่องอะไรก็มอบหมายให้ลูกน้องอย่างพวกเราไปทำเถอะครับ” กัวตงรีบพูดแทรก แสดงความเป็นห่วง

ปกติผมจะไม่ถามเรื่องแบบนี้โดยไม่มีเหตุผล หลิวเฉิงตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง

“หลงหยวน หรือว่าเถ้าแก่พานจะมีปัญหา?” หลิวเฉิงถามผมในทันที

เจ้าหมอนี่สมกับเป็นเพื่อนที่ผ่านเรื่องต่าง ๆ มากับผม เข้าใจผมดีจริง ๆ

คนอื่น ๆ สองสามคนต่างก็รีบหันมามองผม

“จริงครับ ผมรู้สึกว่าสภาพร่างกายของเถ้าแก่พานดูเหมือนจะไม่ค่อยถูกต้องนัก” ผมไม่ปิดบัง พูดออกไปตรง ๆ

พานกั๋วซินชะงักไป ทันใดนั้นกัวตงที่อยู่ข้าง ๆ ก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ รีบพูดว่า “วันนี้ผมกับท่านพานไปหาทรงภพที่ถูกขังไว้ ตอนที่กำลังจะกลับ เขาบอกว่าท่านพานกำลังจะอายุสั้น เดิมทีนึกว่าเขาแค่แกล้งทำเป็นลึกลับ ขู่พวกเรา หรือว่า...”

เขามองไปทางพานกั๋วซิน ไม่กล้าพูดต่อ

สีหน้าของพานกั๋วซินก็เคร่งขรึมลง เอ่ยปากถามผมว่าหรือเขาจะอายุสั้นจริง ๆ?

ผมประหลาดใจอยู่บ้าง เพราะมองออกจริง ๆ ว่าบนร่างของพานกั๋วซินมีปัญหาอยู่ แต่ดูเหมือนจะไม่ร้ายแรงเท่าที่ทรงภพพูด หรือว่าผมจะมองข้ามอะไรไป?

“พี่หลี่ ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่?” จางเทียนหลิงก็งุนงง เอ่ยปากถามผม

ตอนนี้เพราะอาการบาดเจ็บ ประสาทสัมผัสที่ผู้ใช้วิชาควรจะมีจึงลดลงไปไม่น้อย ประกอบกับอาการของพานกั๋วซินก็เพิ่งจะปรากฏขึ้นกะทันหัน แถมยังอ่อนมาก การที่เขาไม่ทันสังเกตก็ไม่แปลก

ผมไม่พูดอะไร ตั้งใจพิจารณาพานกั๋วซินอย่างละเอียด ไม่นานสายตาของผมก็จับจ้องไปที่บริเวณหน้าอกของพานกั๋วซิน

เพราะดื่มเหล้าจนเหงื่อออก เขาจึงปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ดบน เผยให้เห็นผิวหนังบริเวณหน้าอก ผมถึงพบว่าบนตัวเขามีรอยสัก

“เถ้าแก่พาน รอยสักบนตัวคุณคืออะไรเหรอครับ?” ผมถามขึ้นทันที

พานกั๋วซินบอกว่าตอนหนุ่ม ๆ เขาเคยหาคนสักลายมังกรไว้บนตัว

“ถ้าไม่รังเกียจ พอจะถอดเสื้อให้ผมดูหน่อยได้ไหมครับ” ผมรู้สึกว่าสถานการณ์ของพานกั๋วซิน อาจจะเกี่ยวข้องกับรอยสักมังกรบนตัวเขา

พานกั๋วซินก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลุกขึ้นถอดเสื้อ โชว์รอยสักบนตัวให้พวกเราดู

เห็นเพียงบนตัวเขาสักลายมังกรยักษ์ตัวหนึ่ง หางมังกรเริ่มจากช่วงเอวพันรอบร่างกายส่วนบนของเขาทั้งหมด สุดท้ายหัวมังกรก็อยู่ตรงตำแหน่งหัวไหล่พอดี

“เชี่ย รอยสักโครตเท่!” หลิวเฉิงจ้องมองรอยสักบนร่างของพานกั๋วซิน อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น

ในตอนนี้ จางเทียนหลิงก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติในที่สุด ขมวดคิ้วเล็กน้อย “เท่ก็เท่อยู่ แต่นี่กลับเป็นมังกรดุร้าย! แถมดวงชะตาของคุณกำลังถูกมันกดข่มทีละน้อย อีกไม่นานมันก็จะกลายเป็นผู้ควบคุม มิน่าล่ะทรงภพถึงได้บอกว่าคุณอายุสั้น เขานี่ตาแหลมจริง ๆ”

พอได้ยินแบบนี้ พานกั๋วซินกับกัวตงก็รีบร้อนขึ้นมาทันที ในแววตาฉายแววตื่นตระหนกอยู่บ้าง

“จริงเหรอ? ก็แค่รอยสัก จะคร่าชีวิตคนได้ด้วยเหรอ?” หลิวเฉิงไม่ค่อยอยากจะเชื่อ พูดขึ้น

“อย่าดูถูกรอยสัก โดยเฉพาะรอยสักมังกรที่ใหญ่ขนาดนี้ เรื่องที่ต้องใส่ใจก็ยิ่งมีมาก” ผมทำหน้าจริงจัง พูดช้า ๆ

โดยทั่วไปแล้วรอยสักก็คือลักษณะอย่างหนึ่ง ถ้าพูดในทางไสยศาสตร์ ก็ยิ่งเป็นลักษณะที่สำคัญอย่างยิ่ง

รอยสักบางอย่าง สักได้ดีก็จะช่วยขับไล่สิ่งชั่วร้ายเรียกโชคลาภ เสริมดวงชะตา แต่ถ้าหากควบคุมได้ไม่ดี ก็จะกลายเป็นขับไล่โชคลาภเรียกสิ่งชั่วร้าย ร้ายแรงถึงขั้นทำให้เกิดภัยพิบัติบาดเจ็บสาหัสได้