บทที่ 282 จัดการ

ทรงภพกรีดร้องพลางวิ่งออกไปนอกตึกร้าง ผมกับจางเทียนหลิงไล่ตามเขาไปติด ๆ

ผมมองเห็นกลุ่มพวกหลิวเฉิงหนึ่งยืนรออยู่บนที่ว่างนอกตึกร้างแต่ไกล มองมาทางพวกเราอย่างสงสัย

พอพวกเขาเห็นทรงภพ ก็อดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าหวาดหวั่น พากันคิดจะวิ่งหนี

“หลิวเฉิง ผีเด็กถูกกำจัดแล้ว เขาคิดจะหนี หาวิธีสกัดเขาไว้!” ผมรีบตะโกนบอกพวกหลิวเฉิง

ผมกับจางเทียนหลิงต่างก็บาดเจ็บอยู่บ้าง ชั่วขณะคงไล่ตามทรงภพที่กำลังหนีออกไปสุดชีวิตไม่ทัน

พอได้ยินว่าผีเด็กถูกกำจัดแล้ว ความหวาดกลัวของพวกหลิวเฉิงก็ลดลงไปไม่น้อย

“ไอ้บ้าเอ๊ย ดูซิว่าแกจะหนีไปไหนได้ พวกเราสกัดมันไว้” หลิวเฉิงเป็นผู้นำสั่งการ เตรียมจะพุ่งเข้าไปแล้ว

พอเขาหันกลับไปมอง ก็หยุดฝีเท้าลง เพราะนอกจากเขากับฮั่วเหวินเฉินแล้ว คนอื่น ๆ ต่างก็ลังเลอยู่บ้าง ไม่กล้าเข้าไปสกัดทรงภพ

“เชี่ยเอ๊ย ขี้ขลาดตาขาวจริง ๆ พวกแกยังคิดจะแก้แค้นให้เถ้าแก่ฉินอยู่ไหมเนี่ย?” หลิวเฉิงโกรธจนทนไม่ไหว สบถด่าออกมา

พออ้างชื่อเถ้าแก่ฉิน พวกชายสวมสูทก็เพิ่งจะมีความกล้าขึ้นมาบ้าง ถ้าจับทรงภพไม่ได้ พวกเขาคงกลับไปรายงานลำบาก

“ลุยให้หมด!” ชายสวมสูทออกคำสั่ง ผู้ชายหกเจ็ดคนตามหลิวเฉิงกับฮั่วเหวินเฉินเข้าไปขวางเส้นทางของทรงภพไว้

ทรงภพเห็นเส้นทางของตัวเองถูกขวางไว้ ก็จำเป็นต้องหยุดฝีเท้าลง สีหน้าดุร้าย “พวกแกกล้าขวางฉันเหรอ?”

ถึงอย่างไรทรงภพก็เป็นผู้ใช้วิชา พอเขาข่มขู่ด้วยสีหน้าอำมหิต พวกหลิวเฉิงก็ไม่กล้าเข้าใกล้เขา ขวางเส้นทางของเขาอยู่ห่าง ๆ

“ระวัง อย่าเพิ่งเข้าไปใกล้เขา” ผมรีบเตือนพวกเขาเช่นกัน

ถึงแม้ว่าทรงภพจะไม่มีผีเด็กอาถรรพ์อำมหิตมารดรบุตรแล้ว แต่ก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าเขาจะไม่มีวิธีการทำร้ายคนอื่น ๆ ซ่อนไว้อีก

ผมกับจางเทียนหลิงเร่งฝีเท้า ทรงภพถูกขนาบหน้าหลัง ไปต่อก็ไม่ได้ถอยหลังก็ลำบาก

“บัดซบ พวกแกไม่กลัวตายหรือไง?” เขาเลือกที่จะข่มขู่พวกหลิวเฉิง คิดจะหาโอกาสบุกฝ่าการสกัดกั้นของพวกหลิวเฉิงไป

หลิวเฉิงก้มตัวหยิบก้อนหินบนพื้นขึ้นมา ขว้างใส่ทรงภพที่ทำหน้าอำมหิตอย่างแรง “กล้ามาขู่เฮียหลิวอย่างงั้นเหรอ ข้าจะขว้างใส่แกให้ตายเลย”

คนอื่น ๆ พอเห็นแบบนั้น ก็พากันทำตาม หยิบก้อนหินบนพื้นขึ้นมาขว้างใส่ร่างของทรงภพ

ก้อนหินถูกขว้างเข้าไปไม่ขาดสาย ทรงภพค่อนข้างรับมือไม่ไหว ถูกขว้างใส่จนหัวแตกเลือดอาบ

“ฮ่าฮ่า ขว้างต่อไป! ขอแค่พวกเราไม่เข้าใกล้เขา เขาก็ทำอะไรพวกเราไม่ได้” หลิวเฉิงยิ่งขว้างยิ่งได้ใจ หัวเราะลั่น

ก่อนหน้านี้พวกเขาถูกทรงภพทำร้ายจนย่ำแย่ในตึกร้าง ตอนนี้ดีเลย สามารถระบายความโกรธกลับไปได้

ไม่นาน ผมกับจางเทียนหลิงมาถึงด้านหลังของทรงภพแล้ว ทรงภพร้อนใจ ควักขวดใบหนึ่งออกมา ขว้างใส่ผมกับจางเทียนหลิง

หลังจากขวดตกกระทบพื้นจนแตก ก็มีไฟผีสามดวงพุ่งเข้าใส่ผมกับจางเทียนหลิง

แต่ว่าไฟผีสามดวงนี้นับเป็นเพียงวิญญาณชั่วร้ายระดับต่ำที่สุดเท่านั้น ผมกับจางเทียนหลิงสามารถกำจัดทิ้งได้โดยไม่ต้องเปลืองแรงเลย

เห็นได้ชัดว่านอกจากผีเด็กอาถรรพ์อำมหิตมารดรบุตรแล้ว ทรงภพก็ไม่ได้เตรียมวิธีการที่ร้ายกาจอื่น ๆ ไว้เลย มิน่าล่ะพอผีเด็กถูกกำจัดไป เขาก็คิดจะหนีทันที

ฉวยโอกาสตอนที่ผมกับจางเทียนหลิงกำจัดไฟผีสามดวง ทรงภพก็ฝืนทน จ้องมองก้อนหินที่ขว้างเข้ามา พุ่งเข้าใส่พวกหลิวเฉิง

“เชี่ย! ไอ้หมอนี่มันเหี้ยมจริง ๆ ถูกขว้างหินใส่จนเป็นแบบนี้แล้วยังคิดจะบุกฝ่าเข้ามาอีก” หลิวเฉิงประหลาดใจ ตะโกนลั่น

พอดีกับตอนนั้นที่ผมกับจางเทียนหลิงจัดการไฟผีสามดวงเรียบร้อยแล้ว ผมสังเกตเห็นว่าขณะที่พุ่งเข้าหาพวกหลิวเฉิง ทรงภพก็แอบล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเงียบ ๆ

ผมตกใจมาก รีบเตือนพวกหลิวเฉิง “ระวังของในมือเขา!”

เพิ่งจะพูดจบ ทรงภพก็ตะโกนลั่นออกมาครั้งหนึ่ง ยกมือขึ้นสาดของบางอย่างใส่พวกหลิวเฉิง

เห็นเพียงผงสีแดงถูกสาดออกมาจากมือของเขา คนที่ถูกผงสีแดงสาดใส่ก็ร้องโหยหวนออกมาในทันที ล้มลงไปกองบนพื้นอย่างเจ็บปวด

“แย่แล้ว รีบถอยเร็ว!” หลิวเฉิงตกใจจนหันหลังวิ่งหนี คนอื่น ๆ ก็ตกใจจนไม่กล้าสกัดทรงภพต่อ

พอพวกเขาทั้งหมดสลายตัวไป ก็เปิดโอกาสให้ทรงภพหนีไปในทันที

นึกว่าทรงภพจะหนีไปได้สำเร็จแล้ว แต่กลับไม่รู้ว่าฮั่วเหวินเฉินไปหาท่อนไม้ยาวท่อนหนึ่งมาจากไหน พุ่งเข้าไปฉวยโอกาสตอนที่ทรงภพไม่ทันระวัง ฟาดเข้าไปที่ขาทั้งสองข้างของเขาอย่างแรง

ทรงภพพลันร้องโหยหวนออกมาครั้งหนึ่ง ล้มคะมำลงไปกองบนพื้น

สมแล้วที่เขาเคยเป็นทหารรับจ้างอยู่ที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เผชิญหน้ากับความเป็นความตายมาก็มาก ในเวลาแบบนี้ความสามารถในการรับมือย่อมแข็งแกร่งกว่าคนอื่น ๆ

พอเห็นทรงภพล้มหน้าทิ่มดิน หลิวเฉิงก็รีบวิ่งเข้าไปใช้ก้นทับลงไปบนร่างของทรงภพ

“ดูท่าทับภูเขาไท่ซานของเฮียหลิวซะก่อน!” หลิวเฉิงเดิมทีก็ตัวสูงใหญ่แข็งแรงอยู่แล้ว พอทับลงไปแบบนี้ทรงภพที่ผอมแห้งก็ตัวแข็งทื่ออยู่บนพื้นขยับตัวไม่ได้

ผมกับจางเทียนหลิงรีบเข้าไป “คิงคอง กดเขาไว้ดี ๆ”

พูดจบ ผมก็นั่งยอง ๆ ลง บีบแผลบนนิ้วที่กำลังจะสมานตัวจนแตก แล้ววาดยันต์สะกดอัปมงคลลงบนแผ่นหลังของทรงภพ

หลังจากนั้น จางเทียนหลิงก็กดลงไปบนจุดชีพจรหลายจุดบนร่างของทรงภพ แล้วให้หลิวเฉิงลุกขึ้น

“ผมผนึกจุดชีพจรหลายจุดของเขาไว้แล้ว ขอแค่ผมไม่คลายออก เขาก็ใช้วิชาอาคมไม่ได้”

ในตอนนี้ ชายสวมสูทก็เอาเชือกป่านเส้นหนึ่งมา ยื่นให้ผม “ปรมาจารย์หลี่ นี่ครับ!”

ผมรับเชือกป่านมา มัดตัวทรงภพไว้พร้อมกับหลิวเฉิง

ในตอนนี้ทรงภพปากเต็มไปด้วยเลือด การล้มคะมำเมื่อครู่ ทำให้ฟันหน้าของเขาหักไปสองซี่โดยตรง

เขาด่าทออยู่ในปาก น้ำลายฟองเลือดกระเซ็นเต็มไปหมด หลิวเฉิงอดไม่ได้ที่จะตบปากเขาไปหลายฉาด

“บ้าเอ๊ย หุบปากไปเลยนะโว้ย!”

ทรงภพถูกตบจนปากบวม จ้องมองหลิวเฉิงอย่างแค้นเคือง

หลิวเฉิงแอบกลืนน้ำลายอย่างหวาดหวั่น แสร้งทำเป็นใจเย็น “จ้องอะไร!?”

“พี่หลี่ รีบมาดูคนที่ถูกผงสีแดงสาดใส่สองสามคนนี้เร็ว เหมือนจะโดนยาพิษ” จางเทียนหลิงที่ไปดูคนเจ็บพูดขึ้น

ผมรีบเดินเข้าไป พบว่าคนเหล่านั้นหน้าซีดเขียว บนตัวยังเริ่มมีตุ่มน้ำใส ๆ ขึ้นเต็มไปหมด

รีบหยิบยันต์พิทักษ์วิญญาณที่เตรียมไว้บนตัวออกมา แปะลงบนหน้าผากของคนหลายคน จากนั้นก็หันไปมองทรงภพ

“ยาถอนพิษอยู่ที่ไหน?” ผมเอ่ยปากถามเขา

ทรงภพหัวเราะเยาะ เบือนหน้าหนี “ไม่มียาถอนพิษ พวกมันตายแน่”

“ไอ้บ้าเอ๊ย รีบส่งยาถอนพิษมา!” หลิวเฉิงโกรธจนสบถด่า เตะเขาไปหนึ่งที

ทรงภพยังคงไม่พูดอะไร

ผมจึงต้องเข้าไปค้นบนตัวเขาด้วยตัวเอง บนตัวเขาไม่รู้ว่ายังซ่อนของอัปมงคลอะไรไว้อีกบ้าง ผมไม่กล้าให้พวกหลิวเฉิงค้น

ไม่นาน ผมก็ค้นขวดเล็กขวดน้อยออกมาจากบนตัวเขาได้ไม่น้อย ล้วนเป็นผงประหลาด ๆ ต่าง ๆ นานา บางอย่างกลิ่นฉุนมาก

สุดท้ายผมกับจางเทียนหลิงก็ยืนยันได้ว่าผงสีขาวขวดหนึ่งคือยาถอนพิษ รีบป้อนให้คนเหล่านั้นกิน

หลังจากกินยาถอนพิษเข้าไป อาการของคนเหล่านั้นก็ดีขึ้นอย่างรวดเร็ว ตุ่มน้ำใส ๆ ที่ขึ้นเต็มก็หายไปจนหมด สีหน้าไม่ซีดเขียวอีกต่อไป

ผมกับจางเทียนหลิงต่างก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“พยุงคนเข้าไปพักผ่อนในรถเถอะ” ผมพูดกับพวกชายสวมสูท

ชายสวมสูทจึงนำคนสองสามคนพยุงคนเจ็บออกไป

“หลงหยวน แล้วไอ้หมอนี่จะจัดการยังไง?” หลิวเฉิงชี้ไปที่ทรงภพแล้วถาม

ผมยังไม่ทันได้พูด กัวตงก็รีบเดินเข้ามาชิงพูดว่า “ปรมาจารย์หลี่ ถ้าเป็นไปได้ โปรดมอบมันให้พวกเราจัดการเถอะครับ ท่านพานกำลังเดินทางกลับมาแล้ว เขาอยากจะจัดการคนทะเลใต้คนนี้ด้วยตัวเอง”

ผมมองไปทางจางเทียนหลิง ถามความเห็นของเขา เขายักไหล่ แสดงท่าทีว่าอย่างไรก็ได้

“ยังไงตอนนี้เขาก็พลิกแพลงอะไรไม่ได้แล้ว” จางเทียนหลิงตอบกลับ

มอบให้พวกกัวตงจัดการ ก็ช่วยประหยัดเรื่องยุ่งยากให้ผมได้ไม่น้อย ผมพยักหน้า “ได้ครับ งั้นก็มอบให้พวกคุณ แต่จำไว้ ยันต์สะกดอัปมงคลบนตัวเขาห้ามลบออกเด็ดขาด และห้ามประมาทด้วย”

กัวตงรีบร้อนพยักหน้า บอกว่าเข้าใจ และให้ผมวางใจได้

ในตอนนี้ ชายสวมสูทก็กลับเข้ามา บอกว่าตัวเองจะพาตัวทรงภพไปเช่นกัน ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะไม่สามารถอธิบายกับครอบครัวของเถ้าแก่ฉินได้

“คนเป็นคนที่ปรมาจารย์หลี่จับมาได้ แล้วคุณมีสิทธ์อะไรถึงจะพาตัวไป?” กัวตงโต้กลับในทันที

ชายสวมสูทแค่นเสียงเย็นชา “หึ อย่าลืมล่ะว่า เรื่องของเถ้าแก่ฉินพวกคุณก็มีความรับผิดชอบ บัญชีนี้พวกเรายังต้องคิดบัญชีกันให้ชัดเจน”

เมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังจะทะเลาะกัน ผมก็รีบห้าม “พาคนกลับไปที่ศูนย์อาบอบนวดเทียนเฉาก่อน ที่เหลือพวกคุณก็ไปตกลงกันเอง”

ตอนนี้ผมไม่สบายตัวอย่างยิ่ง คิดเพียงแค่อยากจะรีบกลับไปพักผ่อน

ปัจจุบันชายสวมสูทค่อนข้างยำเกรงผมอยู่บ้าง ไม่โต้เถียงอีกต่อไป พวกเราทั้งกลุ่มจึงสตาร์ตรถเพื่อออกจากตึกร้างไป