บทที่ 112 เต่ากระดาษว่ายน้ำ

“นายจะทำยังไง?” หลิวเฉิงอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้

ผมยิ้มแล้วบอกให้เขาไปตักน้ำมาอ่างหนึ่ง ไม่ต้องเต็มมาก

เขาไม่ได้ถามอะไรต่อ แล้วลุกไปเตรียมทันที

ผมเก็บยันต์รวบรวมปราณแผ่นหนึ่งไว้ แล้วนำแผ่นที่อยู่ในมือมาเริ่มพับ

ไม่นาน ผมก็พับเต่ากระดาษที่ดูเหมือนมีชีวิตเสร็จเรียบร้อย

ตอนนั้นเอง หลิวเฉิงก็ยกอ่างที่มีน้ำอยู่ครึ่งหนึ่งกลับมาพอดี

“หลี่หลงหยวน ไม่คิดเลยว่านายจะฝีมือดีขนาดนี้ พับกระดาษเป็นด้วย แถมยังพับได้เหมือนมาก” ต่งหลิงทำหน้าคาดไม่ถึง จ้องมองเต่ากระดาษในมือผมอย่างตื่นเต้น

หลิวเฉิงวางอ่างน้ำลงบนโต๊ะพลางพูดอย่างไม่ใส่ใจ “นี่มันจะเท่าไหร่กันเชียว คราวก่อนที่หลงหยวนทำหุ่นกระดาษตัวตายตัวแทนให้เธอน่ะสิ ถึงจะเรียกว่าสุดยอด เหมือนคนจริง ๆ เลย”

ฝีมือการทำเครื่องกระดาษผมก็เรียนมาจากคุณปู่เหมือนกัน ดังนั้นการทำเครื่องกระดาษจึงเป็นอีกหนึ่งความสามารถพิเศษของผม

“แต่ว่าหลงหยวน เธอพับยันต์เป็นรูปเต่าจะเอาไปทำอะไรเหรอ?” หลิวอู่ถามด้วยความสงสัย

“เดี๋ยวพวกคุณก็รู้เอง” ผมไม่รีบร้อนที่จะอธิบาย

ผมท่องคาถาอยู่สองสามคำ ประสานมุทราแล้วชี้ไปที่เต่ากระดาษบนฝ่ามือ จากนั้นจึงวางเต่ากระดาษลงในอ่างน้ำบนโต๊ะ

เต่ากระดาษลอยอยู่ตรงกลางอ่างน้ำพอดี พวกเขาทุกคนต่างจ้องมองอย่างตั้งอกตั้งใจ

ทันใดนั้น เต่ากระดาษที่ลอยอยู่บนผิวน้ำก็เหมือนมีชีวิตขึ้นมา มันเริ่มว่ายไปมาบนผิวน้ำ

“เชี่ย! เกิดอะไรขึ้น มันขยับได้ด้วยเหรอ?” หลิวเฉิงเบิกตากว้าง ไม่อยากจะเชื่อ

ปฏิกิริยาของอีกสามคนก็ไม่ต่างจากเขาสักเท่าไร ทุกคนต่างประหลาดใจอย่างยิ่ง

ต่งหลิงเบิกตาสวยของเธอพร้อมกับอุทานอย่างชื่นชม “หลี่หลงหยวน นายทำได้ยังไงกัน?”

“นี่เรียกว่าวิชาเต่ากระดาษว่ายน้ำ ในตัวเต่ากระดาษมีปราณของซินแสฮวงจุ้ยคนนั้นอยู่ เดี๋ยวพอมันหยุดที่ตรงไหน เราก็จะรู้ทิศทางที่ซ่อนตัวของซินแสฮวงจุ้ยคนนั้นได้คร่าว ๆ” ผมอธิบายให้พวกเขาฟังง่าย ๆ

ไม่นาน เต่ากระดาษก็หยุดนิ่ง แล้วค่อย ๆ จมลงไปในน้ำ

“เต่ากระดาษจมลงในตำแหน่งซวิ่น ดูเหมือนว่าซินแสฮวงจุ้ยคนนั้นจะซ่อนตัวอยู่ในเขตตะวันออกเฉียงใต้ของเมือง” ผมเอ่ยขึ้น

หลิวเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย บอกว่าเขตตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองก็ไม่ใช่เล็ก ๆ การตามหาคนคงต้องใช้เวลานานมาก

“วิชาเต่ากระดาษว่ายน้ำเป็นเพียงการจำกัดขอบเขตการค้นหาให้แคบลงเท่านั้น พอเราไปถึงเขตตะวันออกเฉียงใต้ ฉันย่อมมีวิธีอื่นที่จะหาที่ซ่อนของเขาเจอ” ผมตอบ

“งั้นพวกเราไปหาเขาเพื่อชำระบัญชีกันเลย” หลิวเฉิงได้ฟังดังนั้นจึงถกแขนเสื้อขึ้น ทำท่าเหมือนนักเลงอันธพาลเตรียมจะไปตีรันฟันแทง

ผมถามเขา “นายแน่ใจนะ?”

วิญญาณของเขาเพิ่งจะกลับเข้าร่าง ผมกลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไปอีก

หลิวอู่กับจางฮุ่ยก็แสดงความเป็นห่วงเช่นกัน อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นถึงนักพรต แถมยังมีฝีมือร้ายกาจ

ทว่าดูเหมือนหลิวเฉิงจะตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เขากล่าวอย่างหนักแน่นว่า “แน่นอนสิ ตอนนี้ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว หมอนั่นทำร้ายฉันขนาดนี้ ฉันต้องสั่งสอนมันให้ได้”

เมื่อเห็นท่าทางโกรธแค้นของเขา ผมสงสัยว่าที่เขาโมโหขนาดนี้เป็นเพราะเรื่องของหวงต้าเซียน

“นายบอกว่าไม่เป็นไรก็คือไม่เป็นไรงั้นเหรอ?” ผมไม่ปล่อยให้เขาทำอะไรบุ่มบ่ามอยู่แล้ว เตรียมจะตรวจสอบด้วยตัวเองว่าเขาฟื้นตัวเป็นอย่างไรบ้าง “นั่งลงสิ ให้ฉันดูอาการของนายหน่อย”

เขาพยักหน้าแล้วนั่งลงบนโซฟา

ผมเดินไปตรงหน้าเขา รวบรวมสมาธิเบิกเนตรแล้วจ้องเข้าไปในดวงตาของเขา

ปรากฏว่าแสงทิพย์ของเขาสว่างไสว วิญญาณภายในร่างกายก็เริ่มสงบนิ่ง โดยพื้นฐานแล้วไม่มีปัญหาร้ายแรงอะไร

ผมแอบตกใจอยู่เงียบ ๆ สภาพร่างกายของเจ้าหมอนี่แข็งแกร่งจริง ๆ พลังฟื้นตัวก็น่าทึ่งอย่างไม่ธรรมดา

“คิงคอง ฉายานี้ไม่ได้มาเพราะโชคช่วยจริง ๆ สุดยอดมาก” ผมอดชื่นชมไม่ได้

สีหน้าเขาเปลี่ยนไปทันที รีบร้องว่า “ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าเรียกฉายานี้”

จากนั้นเขาก็หันไปมองต่งหลิง แล้วยิ้มเจื่อน ๆ อธิบายว่าตัวเองไม่มีฉายาแปลก ๆ แบบนั้นแน่นอน

ผมถึงกับพูดไม่ออก ก่อนจะหัวเราะแล้วพูดว่า “ฉันกำลังชมนายนะ ไอ้คิงคองบ้าพลังนี่ ฟังไม่รู้หรือไงว่าอันไหนชมอันไหนด่า”

ทุกคนพลันหัวเราะออกมาพร้อมกัน

หลังจากเตรียมตัวกันอยู่ครู่หนึ่ง ผม หลิวเฉิง และต่งหลิงก็ตัดสินใจจะไปพบกับซินแสฮวงจุ้ยที่ทำร้ายพวกเราอย่างสาหัส

ตอนที่กำลังจะออกจากบ้าน หลิวอู่กับจางฮุ่ยก็มีสีหน้าเป็นกังวล

“หลงหยวน พวกเธอสามคนต้องระวังตัวให้มากนะ”

ผมบอกให้พวกเขาวางใจ ซินแสฮวงจุ้ยคนนั้นถูกผมทำลายค่ายกล ตอนนี้กำลังได้รับผลสะท้อนกลับที่เจ็บปวดทรมาน พลังฝีมือลดลงไปมาก เป็นโอกาสดีที่จะได้แก้แค้น

“อีกอย่างผมรับรองว่าจะไม่ให้พวกเขาสองคนเป็นอะไรไปเด็ดขาด” ผมรับประกัน

หลิวอู่ถึงค่อยวางใจได้ และสั่งหลิวเฉิงทันที “เจ้าเด็กเหลือขอ อย่าลืมอัดมันหนัก ๆ แทนฉันกับน้าจางของแกด้วยล่ะ”

“รับทราบครับผม!” หลิวเฉิงทำท่าตะเบ๊ะอย่างจริงจัง “ผมจะอัดมันให้น่วมจนแม่ของมันยังจำหน้าไม่ได้เลย”

เจ้าหมอนี่คงจะดูหนังตำรวจจับผู้ร้ายมากเกินไปแน่ ๆ

หลังจากออกจากหมู่บ้านของหลิวเฉิง พวกเราก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังเขตตะวันออกเฉียงใต้ของเมือง

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเราก็มาถึงเขตตะวันออกเฉียงใต้

“หลงหยวน ว่าไงล่ะทีนี้ จะไปหาเขาที่ไหน?” หลิวเฉิงถามขณะขับรถ

ผมบอกให้เขาหาที่จอดรถก่อน จากนั้นก็หยิบยันต์ติดตามและยันต์รวบรวมปราณออกมา

ผมวางยันต์ทั้งสองแผ่นซ้อนกัน ประสานมุทราแล้วเริ่มร่ายคาถา

ในพริบตา ยันต์ทั้งสองแผ่นก็ลุกเป็นไฟ

ผมเปิดกระจกรถ ควันที่เกิดจากการเผายันต์ราวกับมีชีวิต มันวนเวียนอยู่ในรถครู่หนึ่ง ก่อนจะเคลื่อนตัวลอยออกไปนอกหน้าต่าง

“ไปทางนี้” ผมสั่งให้หลิวเฉิงตามควันไป

ควันจากยันต์ติดตามมีเพียงผมซึ่งเป็นผู้ใช้คาถาเท่านั้นที่มองเห็นได้ ดังนั้นจึงต้องเป็นผมที่คอยบอกทางให้หลิวเฉิงขับรถ

หลิวเฉิงไม่กล้าเสียเวลา เขาเหยียบคันเร่งขับไปตามทิศทางที่ผมบอก

สาเหตุที่ตอนแรกผมไม่ใช้ยันต์ติดตาม เป็นเพราะว่าพื้นที่ของเมืองกว้างใหญ่เกินไป กลัวว่ายันต์จะหมดฤทธิ์ก่อนที่จะหาตำแหน่งของซินแสฮวงจุ้ยคนนั้นเจอ

การใช้วิชาเต่ากระดาษว่ายน้ำเพื่อระบุทิศทางคร่าว ๆ ก่อนจะปลอดภัยกว่า

ไม่กี่นาทีต่อมา พวกเราตามควันจากยันต์ติดตามมาจนถึงโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง

“โรงแรมหลิงฮุย นี่มันโรงแรมในเครือของบ้านเธอนี่เทพธิดาต่ง?” หลิวเฉิงพูดอย่างประหลาดใจ

ต่งหลิงพยักหน้า เธอเองก็แปลกใจเช่นกัน ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่

“เลิกคุยเล่นได้แล้ว รีบลงจากรถตามควันจากยันต์ติดตามไป” ผมเตือนทั้งสองคนพลางเปิดประตูลงจากรถ

ทั้งสองคนรีบลงจากรถตามผมมา

พวกเราตามควันจากยันต์ติดตามเข้าไปในลิฟต์ ขึ้นมาถึงชั้นที่ยี่สิบหก

พอออกจากลิฟต์ ควันจากยันต์ติดตามก็หยุดลงที่หน้าห้องห้องหนึ่งแล้วสลายไป

“คนคนนั้นน่าจะอยู่ในนี้” ผมกระซิบบอกทั้งสองคน

หลิวเฉิงที่อยู่ข้าง ๆ บิดข้อนิ้วจนเกิดเสียงดังกร๊อบแกร๊บ เตรียมพร้อมที่จะเข้าไปอัดคนในห้องแล้ว

ผมบอกเขาว่าอย่าทำอะไรวู่วาม ทุกอย่างให้ฟังคำสั่งผม

“เข้าใจแล้ว” เขาพยักหน้า แต่ไม่รู้ว่าฟังเข้าหูบ้างหรือเปล่า

ผมถอนหายใจอย่างจนใจ แล้วยกมือขึ้นเคาะประตู

ไม่นานก็มีเสียงผู้ชายถามออกมาจากในห้อง “ใคร?”

พวกเราไม่พูดอะไร ยังคงเคาะประตูต่อไป

“นั่นใคร?” คนในห้องถามต่อ น้ำเสียงเริ่มเจือความรำคาญ

ผมยังคงเคาะประตูโดยไม่พูดอะไร ในที่สุดคนในห้องก็ทนไม่ไหวตอบกลับมา

“ประตูไม่ได้ล็อก เข้ามาสิ”

ผมส่งยันต์คุ้มกายให้ทั้งสองคน พร้อมกับส่งสัญญาณให้ระวังตัว หลังจากเปิดประตูพวกเราสามคนก็พุ่งเข้าไปในห้อง

ทันทีที่เข้าไปในห้อง พวกเราก็ตกใจกันยกใหญ่ เพราะในห้องเต็มไปด้วยงู มีงูหลากหลายชนิดอยู่เต็มพื้นไปหมด

บนเพดานก็ยังมีงูตกลงมาเป็นระยะ ๆ

ราวกับว่าพวกเราเข้ามาในรังงู ไม่ใช่ห้องพักในโรงแรม

“แม่เจ้าโว้ย ทำไมมีงูเยอะขนาดนี้วะ?” หลิวเฉิงตกใจจนร้องลั่น เกือบจะกระโจนเข้ามากอดผม

ต่งหลิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็กรีดร้องพร้อมกับเบียดเข้ามาหาผม

พอโดนทั้งสองคนทำแบบนี้ ผมก็ขยับตัวลำบากขึ้นมาทันที

ทันใดนั้น ก็มีงูหลายตัวตกลงมาจากเพดาน พอดีกับจุดที่พวกเราสามคนยืนอยู่