บทที่ 102 จุดศูนย์กลางค่ายกล

“กรี๊ด หลี่หลงหยวน!” ต่งหลิงที่อยู่ด้านหลังร้องอุทานออกมา

ผมที่ล้มอยู่บนพื้นรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทั้งตัว ทรมานอย่างยิ่ง

ทั้งสามคนรีบวิ่งเข้ามาพยุงผมขึ้นอย่างตื่นตระหนก

“หลงหยวน เธอไม่เป็นไรนะ?” หลิวอู่มองผมอย่างเป็นห่วงแล้วเอ่ยถาม

ผมกุมหน้าอก พยายามข่มพลังปราณที่ปั่นป่วนอยู่ในร่างกายเอาไว้จนใบหน้าแดงก่ำ

โชคดีที่ช่วงนี้พลังบำเพ็ญของผมก้าวหน้าไปไม่น้อย จึงยังไม่ถึงกับกระอักเลือดออกมา

หากเป็นเมื่อก่อน ตอนนี้ผมไม่เพียงแค่กระอักเลือด แต่อาจจะหมดสติไปแล้วด้วยซ้ำ

ผมลงมือทำลายค่ายกลที่ตัวเองสร้างขึ้นอย่างรุนแรง ในสถานการณ์เช่นนี้ ผู้สร้างค่ายกลอย่างผมย่อมได้รับผลสะท้อนกลับไม่น้อยเลย

หลังจากข่มพลังปราณที่ปั่นป่วนไว้ได้ สีเลือดบนใบหน้าของผมก็จางหายไปจนซีดเผือด

“หลี่หลงหยวน สีหน้านายดูแย่มาก” ต่งหลิงพยุงผมไว้อย่างเป็นห่วง

“วางใจเถอะ ไม่เป็นไรแล้ว” ผมโบกมือเป็นสัญญาณว่าไม่ต้องพยุงผมแล้ว

พอทั้งสามคนปล่อยมือ ผมก็มองไปที่หลิวเฉิงบนเตียง พบว่าหลังจากค่ายกลเรียกวิญญาณกลับคืนถูกทำลาย เขาก็กลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง

เพียงแต่บนตัวของเขายังมีด้ายแดงพันอยู่อย่างไม่เป็นระเบียบ ส่วนเหรียญทองแดงก็ร่วงหล่นจากตัวเขาเกือบทั้งหมด

ผมเดินเข้าไปจ้องมองเขาอย่างตั้งใจ พบว่าในร่างกายของเขายังคงมีเพียงมิ่งหุนดวงเดียว สองหุนเจ็ดพั่วที่เหลือยังไม่กลับมา

“หลงหยวน เป็นยังไงบ้าง?” หลิวอู่ถามผมอย่างร้อนรนและกังวลใจ

ผมส่ายหน้าอย่างจนใจ เป็นการบอกว่าล้มเหลว

“ทำไมถึง...” หลิวอู่เหม่อลอย ไม่อยากจะเชื่อ

“จากสถานการณ์เมื่อครู่ ดูเหมือนว่าสองหุนเจ็ดพั่วของเขาจะถูกผนึกไว้ที่ไหนสักแห่งหลังออกจากร่างไป หากเมื่อครู่เรายังคงใช้ค่ายกลฝืนเรียกสองหุนเจ็ดพั่วของเขากลับมา จะต้องทำให้ดวงวิญญาณของเขาเสียหายอย่างแน่นอน และจะก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่ประเมินค่าไม่ได้ตามมา” ผมขมวดคิ้วอธิบายด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

ดังนั้นพอผมพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงรีบใช้กรรไกรตัดด้ายแดงเพื่อคลายค่ายกลอย่างรวดเร็ว

“แล้วจะทำยังไงดี อย่างนี้เสี่ยวเฉิงก็ไม่มีทางรอดแล้วน่ะสิ?” หลิวอู่ทำอะไรไม่ถูก รู้สึกโศกเศร้าเสียใจอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ จางฮุ่ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็อดที่จะร้องไห้ออกมาไม่ได้

ผมรีบปลอบคนทั้งสอง “อันที่จริง เรื่องนี้อาจจะไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไปครับ”

“หมายความว่ายังไง?” หลิวอู่หันขวับมามองผม ในแววตาฉายประกายแห่งความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

“ก่อนหน้านี้ผมเคยบอกไปแล้วว่า หลิวเฉิงไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียร เมื่อวิญญาณออกจากร่างย่อมอยู่ได้ไม่นานนัก หรืออาจถึงขั้นวิญญาณสลายไปเลย แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน สองหุนเจ็ดพั่วของเขาถูกคนผนึกไว้ ณ ที่แห่งหนึ่ง จึงไม่เกิดสถานการณ์วิญญาณสลาย ถึงตอนนั้นขอเพียงเราหาสถานที่ที่สองหุนเจ็ดพั่วของเขาถูกผนึกไว้ให้เจอ ทำลายผนึก แล้วให้มันกลับเข้าร่างกายเขาก็พอ” ผมค่อย ๆ พูด

ตราบใดที่คนผนึกสองหุนเจ็ดพั่วของหลิวเฉิงไม่ปลดผนึกเอง พวกเราก็ยังมีเวลาอีกมาก

คำพูดของผมทำให้พวกเขาทั้งสามคนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเล็กน้อย

“แน่นอนว่าเราจะดีใจเร็วเกินไปก็ไม่ได้ เพราะชีวิตของหลิวเฉิงและพวกเรายังอยู่ในกำมือของฝ่ายตรงข้าม” ผมเตือนพวกเขาว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะลดความระมัดระวัง

อันที่จริงมีเรื่องหนึ่งที่ผมยังไม่ได้บอกพวกเขาทั้งสามคน นั่นคือเรื่องที่หลิวเฉิงกำลังถูกดูดพลังชีวิตอยู่ตลอดเวลา

หากพลังชีวิตหมดไป ถึงตอนนั้นหลิวเฉิงก็คงไม่รอดพ้นความตาย แต่โชคดีที่ผมมีวิธีหยุดยั้งไม่ให้พลังชีวิตของเขาถูกดูดต่อไปได้

ผมให้พวกเขาช่วยกันเอาด้ายแดงที่พันอยู่บนตัวหลิวเฉิงออก เมื่อทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ผมก็นำเหรียญทองแดงเจ็ดเหรียญไปวางไว้บนตำแหน่งเดิมทั้งเจ็ดแห่งบนตัวของหลิวเฉิงอีกครั้ง

ด้วยวิธีนี้ ไม่ว่าอะไรก็ตามที่แอบดูดพลังชีวิตของหลิวเฉิงอยู่ ก็จะไม่สามารถดูดพลังชีวิตจากตัวเขาได้อีกต่อไป

หลังจากออกจากห้องของหลิวเฉิง พวกเราก็กลับมาที่ห้องโถง นั่งพักบนโซฟาอยู่ครู่หนึ่ง ผมจึงเริ่มเตรียมการเรื่องต่อไป

พวกของหลิวอู่รอผมอยู่ที่ข้าง ๆ ตลอด ผมเงยหน้าขึ้นมองหลิวอู่กับจางฮุ่ย

“พวกคุณอาเคยบอกว่าซินแสคนนั้นวางลูกแก้วคริสตัลไว้เจ็ดตำแหน่งที่แตกต่างกันในบ้าน ตอนนี้เราเจอแค่ลูกเดียว ที่เหลืออีกหกลูกเราต้องหาให้เจอให้ได้ หวังว่าพวกคุณจะช่วยนึกให้ออกว่าตำแหน่งที่ถูกต้องของลูกแก้วคริสตัลอีกหกลูกอยู่ตรงไหน” ผมพูดกับทั้งสองคนด้วยสีหน้าจริงจัง

ต้องหาตำแหน่งของลูกแก้วคริสตัลทั้งหมดให้เจอเท่านั้น ผมถึงจะสามารถอนุมานวิธีที่ดีที่สุดในการทำลายค่ายกลได้

หลิวอู่เกาหัวด้วยความสงสัย “แปลกจริง ๆ วันนั้นฉันก็เดินตามเขาดูเขาวางลูกแก้วคริสตัลอยู่ตลอดแท้ ๆ แต่ทำไมตอนนี้กลับจำได้เลือนรางนัก แปลกเกินไปแล้ว ความจำของฉันน่าจะยังไม่แย่ขนาดนั้นนะ?”

จางฮุ่ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็แสดงความสับสนออกมาเช่นกัน

“ไม่ใช่ความผิดของพวกคุณอาหรอกครับ เป็นเพราะค่ายกลต่างหาก พอค่ายกลทำงาน มันก็ส่งผลกระทบถึงพวกคุณ ทำให้ความทรงจำเกี่ยวกับตำแหน่งของลูกแก้วคริสตัลเลือนรางไป” ค่ายกลนี้ร้ายกาจถึงขนาดนี้ ผมคิดว่าอาการของพวกเขาก็คงหนีไม่พ้นอิทธิพลของค่ายกล

ผมจึงหยิบยันต์ทำลายค่ายกลออกมาสองแผ่น ทำเป็นน้ำยันต์สองถ้วยให้ทั้งสองคนดื่ม

“ดื่มน้ำยันต์นี่เข้าไป อิทธิพลของค่ายกลที่มีต่อพวกคุณอาจะลดลงไปมาก อาศัยจังหวะนี้ พวกคุณต้องพยายามนึกตำแหน่งที่แน่ชัดของลูกแก้วคริสตัลอีกหกลูกที่เหลือให้เร็วที่สุดนะครับ” ผมยื่นน้ำยันต์สองถ้วยให้ทั้งสองคนพร้อมกับกำชับ

ทั้งสองคนรับน้ำยันต์ไปแล้วพยักหน้าก่อนจะดื่มลงไป

หลังจากดื่มน้ำยันต์ ทั้งสองคนก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานก็จำตำแหน่งของลูกแก้วคริสตัลอีกหกลูกได้จริง ๆ

“ฉันจำได้ว่ามีลูกหนึ่งอยู่บนโต๊ะหัวเตียงในห้องนอนของเรา อีกลูกอยู่บนอ่างล้างหน้าในห้องน้ำ อีกลูกอยู่ในห้องครัว แล้วก็อีกลูกอยู่...” พวกเขาทั้งสองคนบอกตำแหน่งของลูกแก้วคริสตัลที่เหลืออีกหกลูกออกมาทีละตำแหน่ง

“ดีเลยครับ พวกคุณอาพาผมไปติดยันต์ปรากฏรูปที” ผมดีใจมาก จึงให้พวกเขาทั้งสองคนพาไปติดยันต์ด้วยตัวเอง

ในไม่ช้า ลูกแก้วคริสตัลทั้งเจ็ดลูกก็ถูกหาเจอและติดยันต์ปรากฏรูปไว้ทั้งหมด

“เหะ ๆ ฉันว่าแล้วว่าตัวเองยังไม่แก่จนหลงลืมขนาดนั้น ที่แท้ก็เป็นฝีมือของค่ายกลนี่เอง” หลังจากหาลูกแก้วคริสตัลเจอครบทั้งเจ็ดลูก หลิวอู่ก็พูดพลางหัวเราะฮ่า ๆ

คำพูดของเขาทำให้จางฮุ่ยและต่งหลิงอดหัวเราะไม่ได้ บรรยากาศที่ตึงเครียดจึงผ่อนคลายลงไปบ้าง

ทว่าในตอนนี้ผมกลับหัวเราะไม่ออก คิ้วของผมขมวดเข้าหากันแน่น

เดิมทีคิดว่าถ้าหาตำแหน่งการวางลูกแก้วคริสตัลทั้งเจ็ดลูกเจอแล้วจะสามารถหาวิธีทำลายค่ายกลได้ ไม่คิดว่าตอนนี้มันกลับยิ่งทำให้ผมสับสนมากขึ้น

เพราะตำแหน่งการวางลูกแก้วคริสตัลทั้งเจ็ดลูกนี้ดูเหมือนจะไม่มีแบบแผนเอาเสียเลย ไม่ใช่รูปแบบการวางของค่ายกลเจ็ดดาราทั่วไป

ค่ายกลเจ็ดดาราทั่วไปจะใช้ลูกแก้วคริสตัลหกลูกวางเป็นรูปสามเหลี่ยมคว่ำและหงายซ้อนกัน ส่วนลูกที่เหลือจะวางไว้ตรงกลาง

อีกทั้งลูกแก้วคริสตัลทั้งเจ็ดลูกยังตั้งใจเลี่ยงห้องของหลิวเฉิงไปทั้งหมด นี่มันแปลกเกินไปแล้ว ถ้าในห้องของหลิวเฉิงไม่มีลูกแก้วคริสตัล เช่นนั้นค่ายกลก็จะมีช่องโหว่น่ะสิ?

ผมคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก เห็นได้ชัดว่าการวางค่ายกลมีช่องโหว่ แต่ทำไมค่ายกลยังคงทำงานได้ตามปกติ แถมอานุภาพยังร้ายกาจอีกด้วย

“แปลกจริง ๆ แปลกมาก” ผมลูบคางพลางขมวดคิ้วแน่น

ทั้งสามคนมองมาที่ผมอย่างสงสัย แล้วถามว่าแปลกตรงไหน

“อาหลิว น้าจาง คุณสองคนแน่ใจนะครับว่าซินแสคนนั้นวางลูกแก้วคริสตัลไว้ในบ้านแค่เจ็ดลูก และไม่ได้วางไว้ในห้องของหลิวเฉิง?” ผมถามข้อสงสัยในใจออกไป

ทั้งสองคนมองหน้ากัน จากนั้นก็ส่ายหน้าพร้อมกันเพื่อยืนยันว่าซินแสคนนั้นใช้ลูกแก้วคริสตัลเพียงเจ็ดลูก

“ตอนนั้นเขาแค่เหลือบมองห้องของเสี่ยวเฉิงแวบเดียว ไม่ได้เข้าไปข้างใน” น้าจางยืนยันอีกครั้ง

ผมปวดหัวจนต้องนวดขมับพลางครุ่นคิด

หรือว่าสาเหตุที่ค่ายกลนี้พิสดารถึงเพียงนี้ เป็นเพราะรูปแบบการวางที่ไร้ซึ่งแบบแผน?

มีความเป็นไปได้สูงทีเดียว ค่ายกลในโลกนี้มีมากมายที่แปลกพิสดาร เป็นไปไม่ได้ที่ผมจะมองความลึกลับซับซ้อนของมันออกทั้งหมด

แต่ไม่ว่าจะเปลี่ยนแปลงอย่างไรก็ยังคงมีแก่นแท้ของมันอยู่ ตราบใดที่เป็นค่ายกล จุดศูนย์กลางค่ายกลก็คือหัวใจหลักของมัน คล้ายกับตาพายุ ขอเพียงทำลาย ‘จุดศูนย์กลางค่ายกล’ ซึ่งเป็นหัวใจหลักนี้ได้ ก็จะสามารถทำลายค่ายกลนี้ได้อย่างง่ายดาย

ตอนนี้หาลูกแก้วคริสตัลที่ใช้สร้างค่ายกลทั้งเจ็ดลูกเจอแล้ว ขอเพียงผมใช้ตำแหน่งของลูกแก้วคริสตัลทั้งเจ็ดลูกนี้หาจุดศูนย์กลางของค่ายกลให้เจอเท่านั้น

“ต่งหลิง เอาตราประทับไม้ท้อมาให้ฉันที” ผมกลับมามีความมั่นใจอีกครั้งแล้วมองไปยังต่งหลิง