บทที่ 85 น้ำยันต์สะกดอัปมงคล

ในแววตาของเซี่ยถิงเต็มไปด้วยความตกตะลึง เธอผุดลุกขึ้นจากเตียงทันที

“อาจารย์หลี่ ซื่อจวินรู้ความจริงแล้วจริง ๆ แต่กลับยอมให้หลานจื่อทำร้ายเหรอคะ?”

เรื่องนี้มันเกินความคาดหมายมากเกินไป ไม่เพียงแต่เธอที่ยอมรับไม่ได้ คนอื่น ๆ ก็เช่นกัน

ถึงแม้ผมจะประหลาดใจมาก แต่ดูจากปฏิกิริยาของเฉินซื่อจวินในพิธีแต่งงานวันนี้แล้ว ไม่น่าจะผิดพลาด

“ไม่ผิดไปจากนี้แน่!” ผมบอกตามความจริง

“ฉันไม่เชื่อค่ะ ตอนนี้ฉันจะไปหาเขาให้รู้เรื่อง” เซี่ยถิงยอมรับไม่ได้ รู้สึกว่าทุกอย่างที่ผมพูดมันเหลือเชื่อเกินไป

เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะควบคุมความใจร้อนของตัวเองไม่อยู่แล้วจะวิ่งไปหาเฉินซื่อจวิน ผมรีบส่งสายตาให้ต่งหลิงที่ยังคงตกตะลึงอยู่ อยากให้เธอห้ามเซี่ยถิงที่กำลังขาดสติ

หลังจากอยู่กับผมมาได้ระยะหนึ่ง ต่งหลิงก็พอจะเข้าใจความหมายของผมอยู่บ้าง เธอลุกขึ้นรีบขวางเซี่ยถิงที่กำลังอารมณ์พลุ่งพล่าน

“พี่เซี่ยถิง พี่อย่าเพิ่งใจร้อนค่ะ พี่ไปตอนนี้แล้วจะมีประโยชน์อะไร หรือว่าพี่ลืมท่าทีของลูกพี่ลูกน้องฉันในพิธีแต่งงานเมื่อกี้ไปแล้วเหรอคะ? เกรงว่าพี่ไปถึง ไม่ต้องพูดถึงว่าจะถามเรื่องนี้ให้รู้เรื่องเลย แม้แต่หน้าเขาพี่ก็อาจจะไม่ได้เจอด้วยซ้ำ” ถึงแม้ต่งหลิงจะกังวลเรื่องความปลอดภัยของเฉินซื่อจวิน แต่ก็ยังพอจะรักษาเหตุผลไว้ได้

ประกอบกับหลิวเฉิงที่อยู่ข้าง ๆ พูดผสมโรง ในที่สุดเซี่ยถิงก็สงบลงได้บ้าง

ต่งหลิงใช้มือข้างหนึ่งโอบเซี่ยถิงไว้ แล้วนั่งลงอีกครั้ง

“อาจารย์หลี่ หากเป็นเช่นนี้จริง ๆ คุณคิดจะทำอย่างไรต่อไป คงไม่นั่งรอความตายอยู่เฉย ๆ ใช่ไหมครับ?” ในตอนนี้ ซุนโหย่วที่เงียบมาตลอดก็เอ่ยปากขึ้น

ผมพยักหน้า “แน่นอน ไม่ว่าเฉินซื่อจวินจะถูกบังคับหรือสมัครใจ พวกเราจะปล่อยให้มีคนเสียชีวิตอีกไม่ได้”

“หลงหยวน นายว่ามาเลยจะทำยังไง พวกเราจะร่วมมือกับนายเต็มที่” หลิวเฉิงรีบถาม

ผมมองดูเวลาแวบหนึ่ง แล้วบอกพวกเขา “คืนนี้ พวกเราจะแอบไปที่บ้านทรงฝรั่งของเฉินซื่อจวินอีกครั้ง รอให้แขกเหรื่อกลับกันหมดแล้ว พวกเราค่อยลงมือ”

แต่ว่า ครั้งนี้ต้องอันตรายอย่างยิ่งแน่นอน หากใครไม่อยากไป ก็สามารถรออยู่ในห้องพักที่โรงแรมได้

ทุกคนมองหน้ากัน ไม่มีใครคิดที่จะอยู่รอเลย

“ได้ งั้นเตรียมตัวให้พร้อม คืนนี้พวกเราจะไปด้วยกันทั้งหมด”

ผมให้หลิวเฉิงบดชาดให้ ผมต้องการจะเตรียมกระดาษยันต์ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อเตรียมพร้อมรับมือเหตุการณ์ไม่คาดฝัน จากนั้นก็ให้ต่งหลิงกับเซี่ยถิงไปเตรียมน้ำดื่มบรรจุขวด ทางที่ดีให้เป็นขวดใหญ่หน่อย

“ซุนโหย่ว คุณไปหาตราประทับไม้ท้ออย่างดี ซื้อกลับมาสำรองไว้หนึ่งอัน” ผมหันไปมองซุนโหย่วอีกครั้ง

“ครับ” ซุนโหย่วพยักหน้า แล้วออกไป

ต่งหลิงกับเซี่ยถิงก็ออกไปเตรียมน้ำดื่มบรรจุขวดเช่นกัน ส่วนหลิวเฉิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็บดชาดใกล้จะเสร็จแล้ว ผมตั้งสมาธิรวบรวมลมปราณไว้ที่จุดตันเถียน เริ่มจับพู่กันวาดอักขระ

ประมาณสิบกว่านาทีต่อมา ต่งหลิงกับเซี่ยถิงก็ถือน้ำดื่มบรรจุขวดขนาด 1.5 ลิตรกลับมาเจ็ดแปดขวด แล้วถามผมว่าเท่านี้พอใช้ไหม

วาดอักขระในมือเสร็จ ผมถอนหายใจพักครู่หนึ่ง มองดูแล้วพยักหน้าบอกว่าพอใช้แล้ว

“หลงหยวน นายให้เตรียมน้ำดื่มบรรจุขวดเยอะขนาดนี้ทำไม?” หลิวเฉิงบดชาดเสร็จแล้ว ถามอย่างสงสัย

“อีกสักครู่วาดกระดาษยันต์เสร็จพวกนายก็จะรู้เอง” ผมไม่รีบอธิบาย ตั้งสมาธิวาดอักขระอีกครั้ง

พอผมวาดกระดาษยันต์ใกล้จะเสร็จ ซุนโหย่วก็กลับมา

ผมรับตราประทับไม้ท้อที่เขาซื้อกลับมาดูแล้วไม่มีปัญหาอะไร จากนั้นก็วางไว้บนโต๊ะ

“ที่เหลือก็คือการทำน้ำยันต์แล้ว” เหตุผลที่ผมให้พวกเขาเตรียมน้ำดื่มบรรจุขวดมากมายขนาดนี้ ก็เพื่อที่จะใช้ยันต์สะกดอัปมงคลทำเป็นน้ำยันต์สะกดอัปมงคล ถึงตอนนั้นจะได้ให้พวกเขาสี่คนใช้ป้องกันตัว

ผมให้พวกเขาเปิดฝาขวดน้ำแร่ทั้งหมด แล้วท่องคาถาในปาก ในมือถือยันต์สะกดอัปมงคล

พอรอยันต์สะกดอัปมงคลในมือลุกไหม้ ผมก็ใส่ลงไปในขวดน้ำแร่ทีละใบ ทำเป็นน้ำยันต์

“หลานจื่อใช้วิชามารและพิษกู่ได้ ยันต์สะกดอัปมงคลเป็นของแสลงของวิชามาร หากเจอสถานการณ์อันตรายใด ๆ พวกคุณก็ใช้น้ำยันต์ป้องกันตัวเอง” ผมอธิบายให้พวกเขาฟัง

ต่งหลิงนึกถึงเรื่องคราวก่อนที่ภัตตาคาร “คราวก่อนที่ภัตตาคารนายสาดใส่ตัวหลานจื่อไปก็คือน้ำยันต์สะกดอัปมงคลเหรอ?”

“ใช่แล้ว ที่หลานจื่อสามารถเปลี่ยนโฉมหน้าได้ไม่หยุด ก็เพราะบนใบหน้าใช้วิชามารบางอย่าง คราวก่อนโดนฉันสาดใส่ไปครึ่งหน้า เธอเกือบจะเผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมา ถึงได้รีบร้อนหลบเข้าไปในห้องน้ำ” ผมพยักหน้าตอบ

หลิวเฉิงหัวเราะ “เฮ้ แบบนี้ก็ดีเลยสิ เทียบได้กับกรดซัลฟิวริกเข้มข้นที่ทำให้เสียโฉมเลยนะ”

ผมไม่พูดอะไรมาก ให้พวกเขาพักผ่อนก่อน พอถึงเวลาอันควรแล้วค่อยออกเดินทางไปยังบ้านทรงฝรั่ง

ประมาณสี่ทุ่ม พวกเราห้าคนมาถึงนอกบ้านทรงฝรั่งของเฉินซื่อจวิน หาที่อยู่รอ รอให้แขกในบ้านกลับไปจนหมด

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา หลานจื่อประคองเฉินซื่อจวินที่เมาเล็กน้อยส่งแขกกลุ่มสุดท้าย หลังจากที่คนจากไปแล้ว ทั้งสองคนก็เดินกลับเข้าไปในบ้านแล้วปิดประตู

“หลงหยวน พวกเราเข้าไปตอนนี้เลยไหม?” หลิวเฉิงค่อนข้างจะอดใจรอไม่ไหว

ผมส่ายหน้า บอกว่ารออีกสักครู่

ไม่นาน ไฟชั้นหนึ่งของบ้านก็ดับลง ทั้งบ้านเหลือเพียงห้องหอบนชั้นสองที่ยังคงเปิดไฟสว่างอยู่

ลมเย็นระลอกหนึ่งพัดผ่าน ที่นี่กลับคืนสู่ความเงียบสงัดยามค่ำคืน

ได้เวลาพอดี ผมพาพวกเขาเคลื่อนตัวไปยังหน้าประตูบ้าน

“ประตูล็อกอยู่ ทำยังไงดี?” ซุนโหย่วลองผลักประตูสองสามครั้ง พบว่าประตูล็อกแล้ว

หลิวเฉิงพับแขนเสื้อเดินเข้ามา ให้พวกเราถอยออกไป “พวกนายถอยไปหน่อย ดูฉันเตะทีเดียวก็พังแล้ว”

“อย่าทำอะไรวู่วาม นายทำเสียงดังขนาดนั้น ไม่เท่ากับบอกหลานจื่อโต้ง ๆ ว่าพวกเรามาแล้วเหรอ” ผมรีบห้ามเขา

เขาถามผมอย่างจนใจว่าทำอย่างไรดี ผมบอกว่าลองหาวิธีดูว่าจะงัดเปิดได้หรือไม่

สำหรับเรื่องงัดแงะประตูหน้าต่าง พวกเราไม่มีใครถนัดเลยสักคน ง่วนอยู่สิบกว่านาทีก็ยังงัดไม่เปิด

ในตอนนี้ เซี่ยถิงที่เพิ่งจะจากไปอย่างเงียบ ๆ ก็กลับมา บอกพวกเราว่าทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของบ้านมีหน้าต่างบานหนึ่งปิดไม่สนิท น่าจะเข้าไปจากทางนั้นได้

ผมรีบบอกให้หลิวเฉิงกับซุนโหย่วเลิกทำ แล้วตามเซี่ยถิงไปยังหน้าต่างบานนั้น

ไม่กี่นาทีต่อมา ในที่สุดพวกเราห้าคนก็ย่องเบาเข้าไปในบ้านชั้นหนึ่งได้สำเร็จ

ผมส่งสัญญาณให้พวกเขาระวังตัว เตรียมจะขึ้นไปชั้นบน

ทันใดนั้น เสียงแผดร้องของเฉินซื่อจวินดังขึ้นมาจากชั้นบน เซี่ยถิงกับต่งหลิงตกใจทันที

“ซื่อจวิน!” เซี่ยถิงร้อนใจยิ่งกว่า ตะโกนลั่นแล้ววิ่งขึ้นไปชั้นบน ห้ามก็ห้ามไม่อยู่

ผมกลัวว่าเธอจะเป็นอันตราย คงต้องรีบตามขึ้นไป

พอพวกเราวิ่งขึ้นไปถึงชั้นบน หลานจื่อก็ยืนอยู่นอกห้องแล้ว

“ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าเป็นพวกแก ใครให้ความกล้าพวกแกมาบุกรุกบ้านคนอื่นตอนดึก ๆ ฮะ?” น้ำเสียงของหลานจื่อเย็นชา ไอชั่วร้ายแผ่ออกมาจากตัว

ไม่เพียงเท่านั้น จากในห้องหอก็มีไอชั่วร้ายจำนวนมากพวยพุ่งออกมา เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่เธอเพิ่งจะทำอะไรบางอย่างกับเฉินซื่อจวินในห้องหอ

“เธอทำอะไรเฉินซื่อจวิน?” ผมขมวดคิ้วถาม

หลานจื่อหัวเราะเยาะ “พวกแกไม่จำเป็นต้องรู้”

“นังปีศาจ คืนซื่อจวินมาให้ฉันนะ!” เซี่ยถิงร้อนใจอย่างยิ่ง อยากจะพุ่งเข้าไปในห้องหอ

ดังนั้นเธอจึงบิดฝาขวดในมือออก แล้วสาดน้ำยันต์สะกดอัปมงคลไปทางหลานจื่อ

เจตนาของเธอชัดเจนขนาดนี้ หลานจื่อจะโดนหลอกได้อย่างไร เธอหลบน้ำยันต์สะกดอัปมงคลที่สาดมาได้อย่างง่ายดาย

“ในเมื่อพวกแกรนหาที่ตายกันเอง ก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายแล้วกัน” หลานจื่อถูกการกระทำของเธอทำให้โกรธ ไอชั่วร้ายบนตัวเริ่มพลุ่งพล่าน ดวงตาทั้งสองข้างส่องประกายสีเขียว ในปากส่งเสียงกรีดร้องแสบแก้วหู

เสียงกรีดร้องแสบแก้วหูขับไล่เซี่ยถิงที่อยู่ใกล้เธอที่สุดให้ถอยกลับไป เธอตกใจจนร้องลั่นแล้วยกมือขึ้นปิดหู ขวดน้ำแร่ในมือก็ตกลงพื้น น้ำยันต์สะกดอัปมงคลหกเกลื่อนพื้น

ผมรีบเข้าไปดึงเซี่ยถิงที่กำลังทำอะไรไม่ถูกกลับมา “ใจเย็น ๆ!”

ทันใดนั้น มีเสียงหึ่ง ๆ ดังขึ้นมาจากรอบทิศ

หลังเงยหน้าขึ้นมอง ไม่รู้ว่ามีฝูงต่อฝูงหนึ่งโผล่ออกมาจากไหน บนตัวต่อแผ่ไอสีดำออกมา ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นกู่แมลงที่หมอพิษกู่เลี้ยงไว้

“ต่อเยอะขนาดนี้มาจากไหนกัน?” หลิวเฉิงกับพวกก็ตกใจเช่นกัน

ผมรีบเตือนพวกเขา “ระวังด้วย ต่อเป็นกู่แมลง ห้ามโดนพวกมันต่อยเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะโดนพิษกู่แน่!”

ทุกคนฟังแล้วหน้าซีดเผือด ยิ่งตื่นตระหนกเข้าไปใหญ่