ตอนที่ 11 เวทมนตร์แสง

ฮารุกะเปิดหนังสือเวทมนตร์แสงและเริ่มอ่าน เขาเห็นว่ามันค่อนข้างง่ายเนื่องจากเขาจำเป็นต้องจำเพียงสูตรและวงแหวนของแต่ละเวทย์ เขานั้นเป็นที่มีความทรงจำ เขาจึงจำได้อย่างง่ายดาย เขารู้ว่าเวทย์นี้ไม่จำเป็นต้องร่ายหรือตะโกนชื่อออกมาเพื่อทำให้เวทมนตร์ทำงาน

ฮารุกะเพียงจำเป็นต้องจินตนาการถึงผลลัพธ์ที่เขาต้องการสร้างด้วยเวทมนตร์นี้ จากนั้นเขาก็หลับตาและตั้งสมาธิ  เขาจำเป็นต้องสัมผัสถึงแหล่งพลังเวทย์ที่อยู่ในร่างกายของเขาในขณะที่จินตนาการถึงผลลัพธ์ของเวทย์ออกมา เขาจินตนาการถึงการสร้างลูกบอลแสงขึ้นในมือ เขารู้ว่ามันเป็นครั้งแรกที่เขาได้ใช้เวทมนตร์และเขาจำเป็นต้องทำสิ่งง่ายๆมากกว่าสิ่งที่ซับซ้อนยุ่งยาก

ฮารุกะก็จินตนาการถึงการสร้างวงแหวนเวทย์และสูตรเวทย์ขึ้นในฝ่ามือ เขาไม่มั่นว่าทำไมแต่เขาสัมผัสได้ถึงความร้อนในร่างของเขา และเขาก็ยังสัมผัสได้ถึงความเจ็บแสบราวกับถูกทิ่มแทงด้วยเข็มตามร่างกาย จากนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ถูกผนึกในร่างกายนั้นถูกปลดปล่อยออกมาซึ่งมันทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที  เขานั้นไม่ได้ลืมตาแต่เพ่งความสนใจในการสัมผัสถึงความรู้สึกนั้น

ฮารุกะลืมตาและมองดูฝ่ามือของเขา เขาก็มองเห็นลูกบอลแสงอยู่บนฝ่ามือและทันทีมันก็หายไปโดยไม่มีร่องลอยเหลือทิ้งไว้ จู่ๆเขาก็รู้สึกไร้เรี่ยวแรงและล้มลงกับพื้น

*ปั้ง*

ฮารุกะก็หายใจหอบเหนื่อยอยู่บนพื้นแต่เขากลับยิ้งออกมาเมื่อคิดว่าเขาสำเร็จก้าวแรกในการใช้เวทมนตร์แล้ว

“ฮารุ เป็นอะไรหน่ะ?”โซระก็เปิดประตูออกมาและพบว่าเขาล้มลงกับพื้น เธอเห็นเขาหายใจหอบเหนื่อยมากแถมหน้าของเขาก็ยังซีดเซียวอีกด้วย เธอรู้สึกกังวลและรีบเข้าไปช่วยพยุงเขา “เป็นอะไรไป?”เธอรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเมื่อเธอคิดว่าเขาจะหายไป

“ฉันไม่เป็น ฉันแค่รู้สึกง่วงเฉยๆ”ฮารุก็ตอบเธอ

“จะ-จริงหรอ?”โซระก็ยังคงกังวล เธอเสียพ่อแม่ไปแล้วและเธอก็ไม่อยากเสียเขาไปอีกคน

“อืม เธอช่วยฉันเปลี่ยนเสื้อได้ใหม?  มันเปียกเหงื่อเต็มไปหมด ทำให้ฉันรู้สึกเหนอะหนะไปหมด”ฮารุกะพูดออกมา

โซระก็พยักหน้าและหยิบเสื้อของเขาออกมาจากตู้เสื้อผ้า และเธอก็หยิบผ้าขนหนู พอเธอเริ่มถอดเสื้อของเขา  เธอก็คอแห้งขึ้นมาทันทีแต่เธอก็รีบส่ายหัว

ฮารุกะปล่อยให้น้องสาวของเขาช่วยเปลี่ยนเสื่อในขณะเดียวกันเขาก็พยายามนึกถึงความรู้สึกเมื่อกี้นี้ เขารู้ว่าเวทมนตร์จากแฟรี่เทลนั้นมาจากความรู้สึกของผู้ใช้ เขาไม่มั่นใจเท่าไหร่แต่ในระหว่างที่เขาทำสมาธิ จู่ๆเขาก็สัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งถูกดูดออกไปจากเขา ตอนนี้เขาเพียงแค่ต้องการไปนอนพักผ่อนเท่านั้น

โซระก็เอาผ้าขนหนูที่เธอหยิบมาเมื่อกี้เอามาเช็ดเหงื่อให้เขา แธอก็เช็ดเหงื่ออกจากร่างกายของเขาอย่างช้าๆซึ่งเธอรู้สึกสับว่าทำไมจู่ๆเขาถึงเหนื่อยขนาดนี้ “เมื่อกี้นายทำอะไรงั้นหรอ?”

“อืม ออกกำลังกายหน่ะ”ฮารุกะก็ตอบออกมา

เมื่อเธอได้ยินคำตอบของเขา เธอก็เริ่มร้องไห้ออกมา

ฮาระก็ตกใจขึ้นมาทันทีแล้วถามออกมา “เป็นอะไรไป? ร้องไห้ทำไม?”

“ฉะ-ฉันคิดว่านายจะทิ้งฉันไป....อยะ-อย่าทิ้งฉันไปเลยนะ? นายเป็นคนเดียวในโลกนี้ที่ฉันเหลืออยู่”โซระก็พูดออกมาในขณะที่จ้องมองเขา เธอคิดว่าจะต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นแน่แต่เขาทำได้เพียงออกกำลังกายเท่านั้น เธอรู้สึกกังวลในตัวเขามากๆ จากนั้นเธอก็ยืนขึ้นและจะออกไปจากห้องแต่มือของเธอก็ถูกเขาดึงไว้

“ปล่อยฉันนะ!”โซระพูดออกมา

“ไม่ ฟังฉันหน่อย ฉันขอโทษที่ทำให้เธอเป็นกังวล ยกโทษให้ฉันเถอะ”ฮารุกะก็พูดกับเธอ เขาจะต้องแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นเดี๋ยวนี้มิฉะนั้นในอนาคตเขาคงรู้สึกเสียใจมากแน่ จากนั้นเขาก็ดึงเธอเข้ามากอด

“ฉันขอโทษ ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว”ฮารุกะก็พูดกับเธอ

“..จริงหรอ?”โซระถามออกมาแต่เธอไม่ได้มองหน้าเขา

ฮารุกะรู้สึกดีใจที่เธอไม่หนีไป “ใช่ แน่นอน ไม่ใช่ว่าพรุ่งนี้เราจะไปเที่ยวกันหรอ? พรุ่งนี้ฉันจะซื้อของที่เธอต้องการให้เอาใหม”

โซรระไม่ได้ตอบเขาอยู่สักพักจากนั้นเธอก็พูดออกมาว่า “ฉันอยากได้ไอศกรีมที่แพงที่สุด”

“ได้ ฉันจะซื้อให้เอง”ฮารุกะก็ตอบออกมา

“แล้วก็ นายกลิ่นเหม็น รีบๆปล่อยฉันได้แล้ว”โซระพูดออกมา

“จริงหรอ?”ฮารุกะก็ปล่อยเธอไปแล้วดมตัวเอง เขาก็ขมวดคิ้วแต่กลับไม่ได้กลิ่นแปลกอะไรเลย จากนั้นเขาก็ส่ายหัวและคิดว่าเธอก็แค่พูดเกินจริงเท่านั้น และตอนนี้เขาก็ลืมไปว่าเขารู้สึกเหนื่อยมากเพราะเขามองเห็นเธอร้องไห้เมื่อกี้นี้

ทั้งสองก็มองกันและกัน ซึ่งเขามองเห็นใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เขามองเห็นว่าเธอนั้นน่ารักมากๆ แต่เขาก็ต้องส่ายหัวแล้วเช็ดน้ำตาให้เธอ จากนั้นเขาก็เข้าห้องน้ำไป “เธอควรจะไปนอนได้แล้ว ส่วนฉันจะไปอาบน้ำก่อนแล้ว”

โซระไม่ได้พูดอะไรแต่จ้องมองแผ่นหลังของเขา ทันทีเธอก็นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในหลายปีก่อนตอนที่อยู่ในชนบท

ฮารุกะอาบน้ำเย็นและพยายามทำให้ใจสงบ เขารู้สึกค่อนข้างจะปวดหัวเนื่องจากเขาพึ่งจะใช้เวทมนตร์ได้สำเร็จแถมเมื่อกี้เขานั้นรู้สึกมีอารมณ์ทางเพศมากด้วย

“เห้อ นี่ฉันคิดอะไรอยู่กันนี่?”ฮารุกะก็รีบเช็ดตัวแล้วเข้าไปนอนบนเตียง จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเปิดกลุ่มแชท เขาพยายามนึกถึงความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อก่อนหน้านี้แล้วสร้างลูกบอลแสงขึ้นบนฝ่ามือ จากนั้นเขาก็ถ่ายรูปแล้วส่งไปให้ทุกคนในกลุ่ม

[ติ้ง! ฮารุกะได้ส่งรูปภาพ!]

ฮารุกะ “ฉันใช้เวทย์ได้สำเร็จแล้ว ฉันรู้สึกเหนื่อยมาเลย  ไว้พรุ่งนี้ค่อยคุยกันแล้วกัน”

ฮารุกะก็วางโทรศัพท์บนโต๊ะแล้วนอนหลับไป เขานั้นฝันถึงความทรงจำก่อนที่พ่อแม่ของเขาจะเสีย