บทที่ 890: ผนึกถูกปลดแล้ว (ฟรี)

"ผมขอประกาศว่า แชมป์ของการแข่งขันศึกชิงจ้าวยุทธภพครั้งนี้คือ... จอร์จ!"

ในขณะนั้นเอง พิธีกรก็เดินมาหาจอร์จและประกาศผลการแข่งขันรอบสุดท้าย ท่ามกลางเสียงเชียร์ดังกระหึ่มไปทั่วสนาม

แม้ผู้ชมหลายคนจะรู้สึกประทับใจที่มิสเตอร์ซาตานยอมสละตำแหน่งแชมป์เพื่อเปิดทางให้คนรุ่นใหม่ แต่พลังของจอร์จที่แสดงออกมาก็เด่นชัดจนทุกคนเห็นได้ชัดเจน

โดยเฉพาะในการต่อสู้กับ "ไมตี้มาสก์" ที่เพิ่งผ่านมา

ผู้ชมจึงลุกขึ้นปรบมือให้อย่างอบอุ่นที่สุด

"จอร์จชนะได้จริงๆ ด้วย!"

ฝั่งอัฒจันทร์ เพื่อนๆ จากโรงเรียนที่มาเชียร์ยังคงอึ้งกันอยู่

ตอนแรกพวกเขาก็แปลกใจที่จอร์จกับโกฮัง — สองเด็กเรียนสุดเนิร์ด สมัครเข้าแข่งศึกชิงจ้าวยุทธภพ

แต่ก็คิดว่าแค่ลงแข่งเอาสนุก ยังไงก็คงตกรอบเร็วๆ นี้

เพราะนี่คือเวทีที่รวบรวมยอดนักสู้ทั่วโลกเอาไว้

แต่กระบวนการแข่งขันทั้งหมด รวมถึงผลลัพธ์ กลับพังความเชื่อเดิมๆ ของพวกเขาลงจนหมดสิ้น

ไม่ต้องพูดถึงว่าโกฮังที่เป็นนักเรียนใหม่กลับกลายเป็นเกรทไซย่าแมน นักสู้สีทองลึกลับที่คนพูดถึงกันทั้งเมือง

แม้แต่จอร์จ เพื่อนที่พวกเขาคิดว่ารู้จักดี ก็กลายมาเป็นแชมป์ของงานนี้

"ลูกแม่สุดยอดจริงๆ แม่ภูมิใจในตัวลูกมากเลยนะ"

เอ็มม่ามองจอร์จที่ยืนอยู่กลางเวที ท่ามกลางแสงสปอตไลต์และเสียงปรบมือ จนน้ำตาแห่งความโล่งใจไหลอาบแก้ม

สามีเธอจากไปอย่างกะทันหัน ลูกชายก็ซึมเศร้า ลูกสาวยังเล็กเกินกว่าจะดูแลตัวเอง ทั้งครอบครัวก็อยู่ได้ด้วยเธอคนเดียว

แต่จริงๆ แล้ว เธอเองนั่นแหละที่เสียใจที่สุด เจ็บปวดที่สุด ได้รับผลกระทบหนักที่สุด

แม้ว่าผู้หญิงมักจะอ่อนโยน แต่แม่คนหนึ่งต้องเข้มแข็ง

เพื่อลูกทั้งสอง เธอจึงพยายามฝืนยิ้ม แบกทุกอย่างไว้เองทั้งน้ำตา

แต่วันนี้… ลูกชายของเธอไม่เพียงแค่กลับมายิ้มได้ แต่ยังประสบความสำเร็จอีกด้วย

จะไม่ให้เธอตื้นตันจนร้องไห้ได้ยังไงล่ะ?

หลังจบการแข่งขัน จอร์จก็มอบเงินรางวัลสิบล้านให้กับแม่ ที่ตอนนี้เช็ดน้ำตาเสร็จและเต็มไปด้วยความปลื้มปริ่ม

ความจริง หนึ่งในเหตุผลที่เขายืนยันจะสู้จนจบ คว้าแชมป์และรับเงินรางวัลมา ก็เพื่อมอบช่วงเวลานี้ให้กับเอ็มม่านี่แหละ

ผ่านความทรงจำของร่างเดิม เขารู้ว่าเอ็มม่าดูเหมือนเข้มแข็ง ไม่มีอะไรส่งผลกับเธอมากนักหลังสามีเสียชีวิต

แต่จริงๆ แล้ว ในยามค่ำคืน เธอมักจะร้องไห้เงียบๆ กับรูปสามีในมืออย่างยาวนาน

"ถ้าวิญญาณยังไม่ไปเกิด ฉันคงจะชุบชีวิตเขากลับมาให้" จอร์จพึมพำกับตัวเองเบาๆ

ถ้าวิญญาณของสามีเอ็มม่ายังไม่ไปเกิด เขาก็สามารถใช้เวทมนตร์ของตัวเองชุบชีวิตกลับมาได้เลย

แต่แบบนั้นจะโดนท่านเจ้านรกจับได้

แต่ไม่เป็นไร โลกนี้มีดราก้อนบอลอยู่แล้ว การใช้พลังดราก้อนบอลในการคืนชีพถือเป็น "ช่องทางถูกกฎหมาย" และไม่ผิดกฎอะไร

แบบนั้น เขายังสามารถฟื้นคืนชีพวิญญาณดั้งเดิมกลับมาในร่างนี้ได้ด้วย

แน่นอน เพื่อไม่ให้โดนจับได้ เขาจะต้องผนึกวิญญาณนั้นไว้ในร่างก่อนชั่วคราว

และจะปล่อยออกมาก็ต่อเมื่อเสร็จธุระในโลกนี้แล้ว หรือมีแผนอื่นที่เหมาะสม

โดยปกติหลังจากเสียชีวิต วิญญาณจะไม่ถูกส่งไปเกิดใหม่เร็วขนาดนั้น

ในต้นฉบับ หลังกลับมาจากดาวนาเม็ก พวกบูลม่าก็ใช้ดราก้อนบอลของชาวนาเม็กคืนชีพผู้คน ซึ่งมีข้อจำกัดเรื่องจำนวน จึงต้องเว้นช่วงหลายปี

หลังจากการแข่งขันจบลง จอร์จจึงทิ้งร่างแยกไว้ดูแลแม่กับน้อง แล้วตัวจริงก็หายตัวไปยังบนยานของบาบิดี้

หลังจากปรับปรุงวิธีแยกร่างโดยใช้พลังฉี เขาก็ไม่จำเป็นต้องแบ่งพลังครึ่งให้ร่างแยกอีกต่อไป

เขาสามารถแยกร่างที่มีพลังเพียงหลักร้อย แล้วเก็บพลังหลักหมื่นล้านไว้กับร่างจริงได้แบบสบายๆ

"กลายเป็นหินหมดเลย แสดงว่าฉันก็ประมาทเกินไป"

บริเวณทางซ้ายของยานบาบิดี้ ด้านล่างมีครอบครัวธรรมดาสามคนถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม

ส่วนบนหน้าผาทางขวา พิคโกโร่กับคุริรินกลายเป็นหินไปแล้ว และคิบิโตะก็เหลือแค่ศพ

ความจริงจอร์จก็คาดการณ์ไว้แล้วว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้

ในโลกนี้มีดราก้อนบอลอยู่ ดังนั้นคนตายจึงสามารถฟื้นคืนชีพได้ จึงทำให้พวกโกคูวางใจและไม่เร่งรีบ

แถมเพราะพวกเขาชอบการต่อสู้ จึงมักจะไม่แปลงร่างหรือใช้พลังเต็มที่ตั้งแต่ต้น ชอบลองเชิงคู่ต่อสู้ก่อน แล้วค่อยๆ เพิ่มพลัง จนกว่าจะชนะ

ผลก็คือ เกิดเหตุไม่คาดฝันบ่อยครั้งจากความประมาท

เบจิต้าก็เช่นกัน แม้จะรอบคอบกว่าโกคู แต่ถ้ารู้ว่าตัวเองพลังสูงกว่า ก็จะเริ่มหยิ่งยโสเช่นกัน

คนที่มีเหตุผลที่สุดก็คือพิคโกโร่ การต่อสู้ของเขามักจะมีแผน มีชั้นเชิง

แต่น่าเสียดาย เขาดันโดนน้ำลายของดาบูร่าทำให้กลายเป็นหินตั้งแต่ต้น

ถ้าพิคโกโร่ยังอยู่ เขาอาจจะเตือนโกคูกับเบจิต้าไม่ให้ประมาท หรืออย่างน้อยก็ทำให้ผนึกของจอมมารบูไม่ถูกปลดเร็วแบบนี้

จอร์จหันไปมองยานของบาบิดี้ ดวงตาของเขาทะลุทะลวงไปถึงภายในทันที

เขาเห็นบาบิดี้กำลังแอบดูการต่อสู้อยู่ข้างลูกแก้ว ส่วนโกฮังกับดาบูร่าก็กำลังสู้กัน

โกคูกับเบจิต้ายืนดูอยู่กับไคโอชินตะวันออก แต่ไม่ลงมือช่วย

ดูแล้ว พอพวกเขาเห็นพลังจริงของดาบูร่า ก็หมดความสนใจ ไม่แยแสอะไรอีกต่อไป

ถึงไคโอชินตะวันออกจะร้อนรนแค่ไหน แต่ก็ไม่อาจบังคับให้โกคูกับเบจิต้าเข้าร่วมได้

โกคูเชื่อว่านี่คือการต่อสู้ของโกฮังกับดาบูร่า เขาจะไม่แทรกแซงจนกว่าโกฮังจะแพ้จริงๆ

ส่วนเบจิต้าในฐานะเจ้าชายชาวไซย่า ไม่มีทางยอมรุมศัตรูที่อ่อนแอกว่าตัวเองเด็ดขาด

"ก็ดี งั้นฉันจะได้ไม่ต้องลงมือเอง"

จอร์จไม่ได้รู้สึกเสียดายอะไร แถมยังไม่คิดจะเข้าไปช่วย เพราะเป้าหมายของเขาก็คือปล่อยให้จอมมารบูถูกปลดผนึกอยู่แล้ว

ถ้าโกคูกับคนอื่นดันฆ่าดาบูร่าได้เร็วเกิน เขาก็คงต้องแกล้งสร้างอุบัติเหตุเพื่อปลดผนึกจอมมารบูอยู่ดี

"ดูเหมือนว่า หลังจากแข่งศึกชิงจ้าวยุทธภพ เบจิต้าจะจัดการปมในใจได้ชั่วคราว และไม่ยอมให้บาบิดี้ควบคุมจิตใจเขา"

แสดงว่าเนื้อเรื่องมีการเปลี่ยนแปลง เพราะการมีอยู่ของเขา

เบจิต้าคลี่คลายด้านมืดของตัวเองตั้งแต่ตอนแข่ง เลยไม่ยอมให้บาบิดี้ใช้ความมืดในใจปลุกเขาให้กลายเป็นร่างปีศาจ

"โกฮังทำได้ดีนะ ไม่เลวเลย"

ขณะที่ซ่อนตัวอยู่กลางอากาศ มองเข้าไปในยาน จอร์จก็เห็นว่าแม้โกฮังจะเสียเปรียบช่วงแรก แต่หลังจากปรับตัวได้ก็เริ่มได้เปรียบ

คาดว่าอีกไม่นาน พลังของโกฮังน่าจะกลับมาเหนือกว่าดาบูร่าได้

ตอนที่โกฮังแปลงร่างเป็นซูเปอร์ไซย่า 2 แล้วสู้กับเซลร่างสมบูรณ์เมื่อเจ็ดปีก่อน เขาน่าจะมีพลังราวๆ แปดหมื่นล้าน

แต่หลังจากห่างเวทีการต่อสู้มานาน พลังลดลงมาเหลือราวๆ หกหมื่นล้าน

แต่ฐานรากยังอยู่ ขอแค่ถูกกระตุ้นเบาๆ ก็สามารถฟื้นกลับไปราวๆ เจ็ดหมื่นล้านได้ไม่ยาก

ก็เหมือนกับคนที่เคยแรงค์กลอเรียสในเกม ถึงจะไม่ได้เล่นนาน แต่พอได้อุ่นเครื่อง เล่นอีกไม่กี่แมตช์ ก็กลับไปแรงค์กลอเรียสได้สบายๆ

"สโตนสปิท!!"

โกฮังหลบการโจมตีด้วยน้ำลายกลายเป็นหินและเปลวไฟของดาบูร่า แล้วเตะเข้าไปเต็มๆ ส่งร่างดาบูร่ากระเด็นออกไป

"จบแค่นี้แหละ!"

"ลำแสงถล่มมาร!"

เขาชูมือแนบหน้าผาก ปล่อยท่าไม้ตายที่พิคโกโร่เคยสอน

ลูกบอลพลังงานขนาดใหญ่พุ่งอัดกลางหลังดาบูร่าที่กำลังลอยกลางอากาศ โดนเข้าเต็มๆ จนบาดเจ็บหนัก

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

………