บทที่ 850: ตัวตนที่แท้จริงของจักรพรรดิแห่งเวทมนตร์ (ฟรี)

"พวกเราพาทุกคนกลับฐานก่อนเถอะ" จอร์จเปิดประตูมิตินำทางกลับไปยังฐานของหน่วยกระทิงดำ

"เรื่องนี้มันใหญ่โตเกินกว่าจะสะสางลวกๆ ถ้าจะให้จัดการได้สมบูรณ์แบบ ฉันต้องคุยกับหัวหน้ายามิ แล้วก็... จักรพรรดิแห่งเวทมนตร์"

ยกเว้นพาโทรี, เว็ตโต้, ไลอาร์ และฟาน่า ที่ฟื้นคืนชีพแล้ว ส่วนที่เหลือยังคงเป็นวิญญาณเอลฟ์ที่ไปสิงในร่างมนุษย์ที่มีลักษณะคล้ายตัวเอง

และที่สำคัญ ร่างพวกนั้นไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดา บางคนมีตำแหน่งใหญ่ในอาณาจักรโคลเวอร์ หลายคนเป็นอัศวินเวทมนตร์ของหน่วยต่างๆ

แม้แต่หน่วยกระทิงดำเองก็มีสมาชิกที่ถูกวิญญาณเอลฟ์สิงอยู่

เช่น ลัค, กาเช และน้องสาวของกาเชด้วย

โชคดีที่ยามิกับจักรพรรดิแห่งเวทมนตร์ปัจจุบันไม่ได้ถูกวิญญาณเอลฟ์เข้าสิง ไม่อย่างนั้นคงจะยุ่งกว่านี้หลายเท่า

โดยเฉพาะยามิ ที่ตอนนี้กลายเป็นมังกรดำได้ แถมยังมีเวทกลืนกินด้วย พลังของเขาในตอนนี้ แข็งแกร่งกว่าลูมิในสภาพปกติซะอีก

ไม่ใช่ว่าจอร์จจะรับมือไม่ได้หรอกนะ... แต่เขาไม่อยากให้ "ลูกศิษย์ที่ปั้นมากับมือ" ต้องหันมาเป็นศัตรูกัน

"ดูเหมือนฉันต้องหาเวลาตรวจเช็กร่างกายกับวิญญาณของสมาชิกในหน่วยให้หมด เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน" จอร์จคิดในใจ

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยสแกนร่างกายใครละเอียดถึงขนาดนี้ เพราะถือว่าเป็นการละเมิดสิทธิส่วนบุคคล

การอ่านความทรงจำและตรวจสอบถึงแก่นนั้น ละเอียดกว่าการ "มองทะลุร่างเปลือย" ด้วยรังสี X ซะอีก

โดยปกติแล้วเขาจะใช้พลังจิตแค่ตรวจปริมาณมานาและคุณสมบัติเท่านั้น

แต่ตอนนี้เห็นกรณีวิญญาณเอลฟ์เข้าสิงแล้ว ก็ไม่ควรนิ่งนอนใจ

แม้จะรู้ว่ามีแค่สองคนในหน่วยที่โดนสิง แต่ใครจะรู้ล่ะว่าในอนาคตจะมีปีศาจหรือวิญญาณแปลกๆ โผล่มาอีกมั้ย?

ตรวจให้ละเอียดแต่แรกเลยน่าจะดีกว่า

ยังไงสำหรับเขา ก็แค่เพิ่มเวลาในการสแกนอีกสักวินาที สองวินาที เท่านั้นเอง

"ใช่ เราต้องหารือกันอย่างจริงจัง" ลูมิแอร์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเห็นด้วย แล้วใช้เวทแสงมัดกลุ่มเนตรมารแห่งพระอาทิตย์เที่ยงคืนไว้แน่น ก่อนพาทุกคนมุดประตูมิติกลับไปยังปราสาทของหน่วยกระทิงดำ

"โซโนรัส!"

"หัวหน้ายามิ! เรื่องใหญ่เกิดขึ้นแล้ว!!" จอร์จร่ายคาถาขยายเสียง ทำให้เสียงของเขาดังสะเทือนทั่วทั้งปราสาทในพริบตา

ผลก็คือ ยามิและสมาชิกทุกคนที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่ กระโดดออกจากเตียงกันแทบไม่ทัน

พวกเขารีบพาตัวเองออกมายืนที่หน้าต่าง มองลงไปด้านล่าง เห็นกลุ่มคนสวมเสื้อคลุมสีเข้มถูกโซ่แสงมัดไว้แน่น ข้างๆ กันก็มีจอร์จที่กำลังยิ้มโบกมือให้พวกเขาอย่างร่าเริง...

ทุกคนมองหน้ากันอย่างมึนงง

กลางดึกแบบนี้ ทำไมพวกจอร์จกับลูมิไม่หลับไม่นอน? แล้วไปจับคนพวกนี้มาจากไหน?

"จอร์จ นายทำอะไรของนาย?" ยามิเดินออกมาจากปราสาทพร้อมสมาชิกที่ยังงัวเงียอยู่

"หัวหน้ายามิ... คุณคิดว่าเสื้อคลุมพวกนั้นมันดูคุ้นๆ มั้ย?" จอร์จชี้ไปยังกลุ่มจอมเวทที่สวมชุดเฉพาะของกลุ่มเนตรมารแห่งพระอาทิตย์เที่ยงคืน

โนเอลเป็นคนแรกที่ร้องอุทานขึ้น "นั่นมันชุดของพวกที่บุกหมู่บ้านโซทชี"

"ที่แท้ก็พวกมันเองสินะ..." สีหน้าของยามิเริ่มจริงจังขึ้นทันที

เขาส่งคนร้าย 4 คนที่บุกหมู่บ้านโซทชีไปให้จักรพรรดิแห่งเวทมนตร์แล้ว แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีข้อมูลอะไรออกมาเลย

สาเหตุก็คือ คนทั้งสี่ดื้อด้านสุดๆ แม้จะใช้การทรมานหรืออ่านความทรงจำก็ไม่ได้ผล เพราะความทรงจำของพวกมันถูกผนึกไว้ด้วยเวทระดับสูง

เรื่องนี้แสดงให้เห็นว่า องค์กรเบื้องหลังพวกมันนั้น "ไม่ธรรมดา" แน่นอน

"ขอฉันพูดหน่อย" ลูมิแอร์ก้าวออกมาข้างหน้า ก่อนจะคลายเวทแปลงร่าง เผยใบหน้าที่แท้จริงของเขา

"หัวหน้ายามิ ขอโทษที่เคยปิดบังตัวตน ผมคือจักรพรรดิแห่งเวทมนตร์คนแรก — ลูมิแอร์ ซิลวาเมเลียน โคลเวอร์"

"อะไรนะ? จักรพรรดิแห่งเวทมนตร์คนแรก!!"

ทุกคนตื่นเต็มตาในทันที ไม่มีใครงัวเงียต่อไปแล้ว

"เขาหน้าตาเหมือนในหนังสือเป๊ะเลย..."

แรกๆ หลายคนยังคิดว่าเขาล้อเล่น

แต่พอเห็นหน้าที่แท้จริง... มันก็แทบจะเหมือนรูปในหนังสือเรียนไม่มีผิด

"หรือว่า... เมื่อกี้ที่เห็นเป็นเวทแปลงร่าง?"

"เฮ้อ... ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องไม่ใช่คนธรรมดา แต่ไม่คิดว่าจะเป็นถึงจักรพรรดิแห่งเวทมนตร์คนแรก...

"ทำฉันตกใจหมดเลย" ยามิสูบบุหรี่เฮือกใหญ่ สีหน้าครุ่นคิด

หากลูมิแอร์เผยตัวแบบนี้ เรื่องที่กำลังจะเปิดเผยต่อไปคง "ใหญ่โต" แน่นอน

และเป็นอย่างที่คิด ลูมิแอร์เริ่มเล่าเรื่องทั้งหมด ตั้งแต่ตอนที่เขาเคยพบกับเผ่าเอลฟ์, เหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่า, ศึกกับเทพอสูร และแผนการของปีศาจวาจา

ทุกอย่างเขาเล่าหมดโดยไม่ปิดบัง

และผลก็คือ ทุกคนฟังไปก็ตาโตไป ตกใจแล้วตกใจอีก จนอ้าปากค้าง พูดไม่ออก

"งั้น... น้องสาวที่แสนน่ารักของฉัน... ก็มีวิญญาณเอลฟ์อยู่ในตัวด้วย?" กาเชตะโกนลั่น แล้วรีบวิ่งไปชี้กระจกใส่เว็ตโต้กับเพื่อนอีกสองคนทันที

"คืนร่างให้น้องสาวฉันเดี๋ยวนี้! ถ้าแตะต้องเธอ ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมด!"

"หึ พวกมนุษย์โสโครก พวกนายได้ใช้ร่างกายอันต่ำต้อยเป็นภาชนะให้เอลฟ์ ถือเป็นเกียรติแล้ว"

"พวกเลือดบาปทั้งหลาย สมควรถูกล้างเผ่าพันธุ์!!"

เว็ตโต้เยาะเย้ย ไม่กลัวตายแม้แต่น้อย

"ไม่ต้องห่วง ถ้าไม่มีพลังจากหินเวทมนตร์ พวกเขาจะไม่สามารถครอบครองร่างได้สมบูรณ์ และเมื่อความจริงถูกเปิดเผย วิญญาณพวกนั้นจะยอมออกไปเอง"

จอร์จพูดขึ้น พลางเดินไปหาฟาน่าที่อยู่ตรงกลาง แล้ววางมือตรงกลางหน้าอกเธออย่างแม่นยำ

"และถึงสุดท้ายพวกเขาไม่ยอมออก... ฉันก็มีเวทแยกวิญญาณอยู่"

"แก... ทำอะไรกับฟาน่า?"

เว็ตโต้กับไลอาร์หน้าถอดสีทันที เมื่อเห็นฟาน่าสลบไปหลังโดนจอร์จแตะหน้าอก

จอร์จหยิบขวดแก้วเล็กๆ ขึ้นมา แล้วใช้มืออีกข้าง "คว้า" บางสิ่งเหนือหัวฟาน่า แล้วปิดฝาขวดทันที

"เจ้าของร่างของสองคนนั้น ตายไปก่อนที่จะโดนวิญญาณเอลฟ์เข้าสิงแล้ว"

"แต่สำหรับฟาน่า... ร่างเธอยังมีชีวิตอยู่ขณะโดนเข้าสิง วิญญาณเดิมยังอยู่"

"สิ่งที่ฉันทำ... แค่แยกวิญญาณเอลฟ์ออกจากร่างเธอ และผนึกไว้ในขวดนี้ชั่วคราว"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]