บทที่ 770: ตะเกียงวิเศษประทานพร (ฟรี)

"ย่อยแล้วเหรอ? ไวกว่าที่คิดอีกนะเนี่ย"

เมื่อกลับมาถึงบ้านแล้วนอนกลิ้งอยู่ในเปล จอร์จก็พบว่าโอสถในร่างของเขาถูกย่อยสมบูรณ์เรียบร้อยแล้ว

เขาเพิ่งจะกลายเป็นนักเชิดหุ่นได้ไม่นาน แสดงบทบาทไปยังไม่ถึงชั่วโมงด้วยซ้ำ

แต่พอคิดดูดีๆ ก็สมเหตุสมผลอยู่ เพราะหุ่นเชิดของเขา คือคนที่มีพลังลำดับ 5

และเขายังควบคุมหุ่นเชิดให้ไปลอบสังหารดยุคนีแกน จัดการผู้วิเศษลำดับ 5 และลำดับ 6 อีกกลุ่มหนึ่ง แล้วหนีจากการตามล่าของครึ่งเทพระดับลำดับ 4 มาได้

ที่สำคัญที่สุดคือ เขาไม่เคยถูกเปิดโปง

ทุกคนต่างเข้าใจว่าคนที่ลอบสังหารคือเจสัน

กระบวนการทั้งหมดนี้เข้ากับหลักการแสดงบทบาทของนักเชิดหุ่นได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้การย่อยโอสถเป็นไปอย่างรวดเร็ว

ลองคิดดู ถ้าเป็นนักเชิดหุ่นลำดับ 5 ทั่วไป แค่พยายามลอบฆ่าดยุคนีแกนคนเดียวก็คงตายตั้งแต่ยังไม่เริ่มแล้ว

แผนการของเจสันที่วางเอาไว้ก็ต้องอาศัยความช่วยเหลือจาก "ใครบางคน" หลายจุด ถึงจะมีโอกาสสำเร็จ

ยิ่งอันตราย ยิ่งมีผู้แข็งแกร่งเกี่ยวข้องมาก การย่อยโอสถก็ยิ่งเร็ว

ถ้าใช้ผู้วิเศษลำดับ 9 เป็นหุ่นเชิด แล้วควบคุมให้เล่นหุ่นเชิดโชว์กลางตลาด

ถึงแม้จะปลอดภัย แต่ก็คงต้องใช้เวลาย่อยโอสถเป็นสิบปี

เช้าวันต่อมา

ทุกอย่างยังดูปกติดี

แต่ข่าวการลอบสังหารดยุคนีแกนก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองแบคลุนด์ กลายเป็นเรื่องใหญ่มาก

เพราะเขาคือดยุคแห่งราชอาณาจักร หัวหน้าพรรคอนุรักษ์นิยม และเป็นตัวแทนของคริสตจักรเจ้าแห่งพายุในราชอาณาจักร

แต่กลับถูกบุกรุกคฤหาสน์กลางดึก แล้วถูกลอบสังหาร มันเป็นข่าวที่น่าตกใจเกินไป

แน่นอนว่า… ตามข่าวทางการที่ถูกประกาศออกมา มือสังหารถูกสังหารตายในที่เกิดเหตุทันที ไม่ได้หลบหนีไปไหน

ส่วนตัวตนของมือสังหาร? แน่นอนว่าต้องเป็น "คนของคณะภราดรออโรร่า" ตามสูตรเดิม

เวลาเกิดเหตุลอบฆ่าทำนองนี้ ถ้ายังจับคนร้ายไม่ได้ พวกเขาก็จะโยนความผิดให้คณะภราดรออโรร่าไว้ก่อนเสมอ

เพราะคณะภราดรออโรร่าไม่เคยออกมาปฏิเสธอะไรด้วยซ้ำ และเพื่อเผยแพร่พลังของ "เทพผู้สร้างที่แท้จริง" พวกนั้นยังอ้างเครดิตด้วยตัวเองอีกต่างหาก

เจสันที่กลายเป็นหุ่นเชิดไปแล้ว ก็ยังใช้ชีวิตตามปกติ ไม่มีพิรุธอะไรเลย

ส่วนผู้ว่าจ้างก็ยังไม่โผล่มามอบรางวัล ดูเหมือนจะตกใจกับความสำเร็จเหมือนกัน

คนๆ นั้น และองค์กรเบื้องหลังคงกำลังตรวจสอบอะไรบางอย่างอยู่

จอร์จไม่รีบร้อนอยู่แล้ว มันก็แค่รอเวลาเท่านั้น

ตอนเย็น จอร์จไปถึงสะพานแบคลุนด์ที่ตั้งอยู่ในเขตสลัมของเมือง

นี่คือสถานที่ที่เขานัดเจอกับเบอร์นาเดตไว้

ในยามค่ำ สะพานแห่งนี้เงียบสนิท ไม่มีคนเดินผ่านแม้แต่เงา ทหารยามที่ประจำการยังแอบหลับได้

ทันใดนั้น ราวกับสัมผัสได้ถึงการมาของจอร์จ เถาวัลย์ถั่วสีเขียวก็เลื้อยลงมาจากที่สูง ไขว้กันเป็นบันได

เมื่อเห็นดังนั้น จอร์จก็เหยียบขึ้นบันไดเถาวัลย์อย่างสงบ และปีนขึ้นไปข้างบน

"เริ่มกันเลยเถอะ"

เบอร์นาเดตที่แต่งตัวแบบโจรสลัดหญิง กำลังรอเขาอยู่ก่อนแล้ว พอเจอกันก็ไม่พูดพล่าม รีบทำสัญญาวิญญาณกับจอร์จทันที

เพราะเบอร์นาเดตแข็งแกร่ง และเส้นทางของเธอก็เชี่ยวชาญเรื่องพลังลึกลับโดยตรง

ถ้าจอร์จไม่ใช่เทพแท้จริง ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะละเมิดสัญญาได้

จอร์จเองก็เซ็นสัญญาอย่างเป็นธรรมชาติ เพราะเขาไม่ได้คิดจะโกงอะไรเธออยู่แล้ว และสัญญานั่นก็ไม่มีผลอะไรกับเขาเลย

แต่กระบวนการเซ็นสัญญาครั้งนี้ก็ทำให้เขาเข้าใจพลังของโลกนี้ชัดขึ้นกว่าเดิม

ความรู้ที่ได้จากปราชญ์เร้นลับ ถึงจะเยอะแค่ไหน แต่ก็เป็นแค่ความรู้ที่ต้องใช้เวลาในการย่อย

"นี่คือบันทึกทั้งหมดที่ฉันรวบรวมไว้"

หลังเซ็นสัญญาเสร็จ เบอร์นาเดตก็ส่งสมุดบันทึกกองโตให้จอร์จด้วยความมั่นใจ

"จะให้ผมอ่านให้ฟังเลยไหม?" จอร์จรับบันทึกไป เขายิ้มแล้วถามกลับ

เบอร์นาเดตเงียบไปพักนึง ก่อนตอบว่า "ไม่ต้อง คุณอ่านเองเถอะ แล้วบอกฉันเฉพาะเบาะแสสำคัญก็พอ"

เธอรู้ดีว่าถ้าเธอได้รู้ว่าพ่อของตัวเองเขียนอะไรเพี้ยนๆ ไว้อีก เธออาจจะโมโหจนเลิกหาความจริงไปเลยก็ได้

จอร์จพยักหน้า บันทึกในมือเขาก็เริ่มเปิดเองอย่างรวดเร็ว

ในเวลาไม่กี่วินาที ข้อมูลทั้งหมดก็ไหลเข้าสมองเขาเรียบร้อย

"โรเซลล์เคยไปถึง ‘พระจันทร์แดง’ และดูเหมือนจะปนเปื้อนอะไรบางอย่างจากที่นั่น"

"จนบุคลิกเขาเปลี่ยนไปแบบสุดขั้วในช่วงท้ายของชีวิต"

"เขาเองก็รู้ตัว จึงตัดสินใจเลื่อนลำดับเป็น ‘จักรพรรดิมืด’ โดยหวังใช้ความสามารถคืนชีพของลำดับ 0 ล้างมลทินให้หมด"

"ดังนั้น เป็นไปได้ว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่"

"ส่วนสาเหตุที่เขายังไม่คืนชีพและกลับมา... น่าจะมีบางอย่างผิดพลาดกลางทาง"

จอร์จสรุปเนื้อหาให้สั้นและตรงประเด็น

"อีกอย่าง มีเบาะแสที่ตั้งของสุสานสุดท้ายของเขาด้วย"

"เขาสร้างไว้บนเกาะที่ไม่มีชื่อ ที่เขาเคยไปเจอระหว่างออกเรือสำรวจ"

"ที่นั่นแหละที่กรีน, วิลเลียม และเพอร์ลีย์ตายกันหมด"

"แต่ในบันทึกไม่ได้ระบุพิกัดของเกาะนั้นไว้"

"ถ้าอยากหา ก็ต้องเริ่มจากลูกหลานของตระกูลเอ็ดเวิร์ด, ตระกูลอับราฮัม หรือสืบจากลูกหลานของสามคนที่ตายตอนนั้น""

"อย่างที่คิดไว้เลย ฉันรู้ว่ามันต้องมีบางอย่างผิดปกติ..." เบอร์นาเดตพูดเสียงแผ่ว ดวงตาแดงเล็กน้อย

เธอมั่นใจมาเสมอ ว่าพ่อของเธอผู้สร้างปาฏิหาริย์นับไม่ถ้วน ไม่มีทางกลายเป็นคนเย็นชาโหดเหี้ยมแบบนั้นไปเฉยๆ แน่นอน

"ขอบคุณนะ!" เธอก้มหัวขอบคุณจอร์จอย่างจริงใจ แล้วลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมา

"ถ้าฉันหาเกาะนั้นเจอ... ฉันจะขอให้คุณไปด้วยกันได้ไหม?

"ฉันจะจ่ายค่าจ้างให้อย่างเหมาะสม"

ในฐานะผู้วิเศษเส้นทางแห่งผู้ส่องความลับ ลำดับ 3 เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายของเกาะนั้นอย่างชัดเจน

ถ้าไปคนเดียว เธอก็น่าจะตายแน่นอน

และถ้าจะเปลี่ยนแปลงได้… ก็ต้องอาศัยชายตรงหน้านี่แหละ

เธอคาดเดาอนาคตของเขาไม่ได้เลย แต่นั่นแหละที่ทำให้รู้ว่า ถ้าพาเขาไป อัตรารอดจะสูงขึ้นเยอะ

เพราะกลัวว่าจอร์จจะปฏิเสธ เธอเลยจึง "ของล่อใจ" ออกมาให้ดูทันที

"นี่คือตะเกียงวิเศษประทานพร เป็นสมบัติปิดผนึกที่พ่อฉันทิ้งไว้ให้"

"มันทรงพลังมาก ผู้ถือสามารถขอพรได้สิบข้อ"

"ขออะไรก็ได้ จะขอให้กลายเป็นเทพก็ได้"

"แต่ก็นั่นแหละ… มันก็อันตรายมากหมือนกัน เพราะพรบางข้อจะถูกตีความแบบผิดๆ และถูกทำให้เป็นจริงในรูปแบบที่บิดเบือนอย่างมาก"

"อย่างเช่น ถ้าขอให้กลายเป็นเทพ มันอาจจะเรียกเทพชั่วร้ายมารวมร่างกับคุณ ซึ่งก็ถือว่ากลายเป็นเทพเช่นกัน"

"อย่างไรก็ตาม… ตราบใดที่ยังไม่ขอพรข้อที่สาม และพรสองข้อแรกใช้ถ้อยคำอย่างระมัดระวังและสมเหตุสมผล มันก็ยังถือว่าปลอดภัยอยู่"

ตะเกียงวิเศษประทานพรนี้ เป็นสมบัติปิดผนึกที่เบอร์นาเดตคิดว่าเป็นของที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิต

แต่เมื่อเทียบกับการได้เจอและช่วยพ่อของเธอแล้ว มันก็ดูจะไร้ความหมายไปเลย

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….