ตอนพิเศษ บทที่: 702 (ฟรี)

เหตุผลที่ราชาและราชินีมังกรทั้งสาม (อ้าวฉิน, อ้าวซุน, อ้าวหรุน) ยอมจะสวามิภักดิ์ต่ออู๋เหลียงเซียนอ๋ง ก็เพราะอยากหลุดพ้นจากพันธนาการของโซ่น้ำตื้น  แม้ต้องอยู่ในอุ้งมือของเขาก็ยอม แต่เมื่อจอร์จเสนอว่าจะสามารถคลายพันธนาการนี้ได้โดยไม่ต้องแลกด้วยคำสาป ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยน

อู๋เหลียงเซียนอ๋งไม่เชื่อ คิดว่าจอร์จกำลังถ่วงเวลาแต่จอร์จกลับลงมือทันทีเขาใช้คาถาปลดล็อกขั้นสูงที่ดัดแปลงจากคาถาปลดล็อกจากโลกแฮร์รี่ พอตเตอร์ ผสมกับพลังแห่งโลกของตัวเอง ใส่โซ่ที่พันรอบตัวอ้าวหรุน พลันโซ่เริ่มสั่นสะเทือนรุนแรง ราวกับจะหลุดออกจริงๆ

อู๋เหลียงเซียนอ๋งตกใจ สั่งลู่ถงกับเหอถงให้รีบสังหารจอร์จก่อนที่โซ่จะถูกทำลาย แต่อ้าวฉินกับอ้าวซุนรีบเข้าขวางไว้ พร้อมเสียงตะโกนของอ้าวหรุนที่บอกให้ทั้งสองช่วยถ่วงเวลาไว้

อู๋เหลียงเซียนอ๋งโมโหจนลงมือเอง แต่ถูกเซินกงเป่าใช้แส้สายฟ้าเข้าขัดขวาง แต่ฝีมือของเซินกงเป่าห่างชั้น ถูกซัดกระเด็นกระอักเลือดไปชนกำแพงเมือง โชคดีที่หลี่จิ้งและภรรยานำกองทัพเฉินถังกวนเข้าร่วมการรบ ขณะเดียวกันพวกอสูรทะเลก็เข้ามาช่วยกันขัดขวางอีกแรง ทำให้จอร์จมีเวลาดำเนินการต่อ

จอร์จร่ายคาถาจบแล้วแล้วชักดาบเออาฟันซ้ำลงบนโซ่ที่กำลังสั่นสะเทือน เสียง แคร๊ก! แคร๊ก! แคร๊ก! ดังขึ้นสามครั้ง โซ่น้ำตื้นที่พันรอบตัวอ้าวหรุนก็ขาดสะบั้น

อ้าวหรุนกลับคืนอิสรภาพ เธอหัวเราะแล้วโผเข้ากอดจอร์จด้วยความดีใจ ก่อนจะจูบแก้มเขาแรงๆ หนึ่งที จอร์จหน้าเหวอ แต่ก็หัวเราะแล้วบอกว่าไม่ต้องขอบคุณหรอก อ้าวหรุนจึงบอกว่าตั้งแต่นี้ไปจอร์จคือเพื่อนของเธอ

เมื่อเห็นว่าอ้าวหรุนหลุดพ้นแล้ว จอร์จรีบช่วยคลายโซ่ของอ้าวฉินต่อโดยใช้วิธีการเดิมอีกครั้ง

อ้าวฉินหลุดพันธนาการก็หัวเราะลั่นด้วยความดีใจ โอบไหล่จอร์จด้วยความสนิทสนม จากนั้นก็ปลดปล่อยลาวาออกมา คว้าขวานยักษ์ แล้วเข้าไปโจมตีลู่ถงที่ยิงลูกธนูทองเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

ขณะการต่อสู้นั้นดำเนินไป จอร์จก็ช่วยคลายพันธนาการให้กับอ้าวซุนเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้อ้าวหรุนปะทะเหอถง, อ้าวฉินปะทะลู่ถง, ส่วนอ้าวซุนพุ่งเข้าสมทบแนวหน้ากับกองกำลังของหลี่จิ้งและเซินกงเป่า

ด้านอู๋เหลียงเซียนอ๋ง แม้เป็นเพียงร่างจิต แต่ยังคงมีพลังระดับสิบสองเซียนทอง ซึ่งสูงกว่าทุกคนในสนามรบ แม้ถูกล้อมก็ยังถือว่าเหนือกว่า

เมื่ออู๋เหลียงเซียนอ๋งเห็นว่าเริ่มไม่เป็นไปตามแผน ราชาและราชินีมังกรทั้งสามป็นอิสระ กองทัพเฉินถังกวนรวมพลังกันเข้มแข็ง เขารู้ดีว่าต่อให้สู้ต่อก็ไร้ประโยชน์ จึงเรียกลู่ถงและเหอถงให้ถอยออกจากกำแพงเมืองทันที