ตอนพิเศษ บทที่: 700 (ฟรี)

อู๋เหลียงเซียนอ๋งต้องการควบคุมเซินกงเป่าด้วยสองเหตุผลสำคัญ

หนึ่ง เซินกงเป่าเป็นคนไม่กี่คนที่รู้ "ตัวตนที่แท้จริง" ของเขา และรู้ถึงการกระทำลับๆ ของเขาทั้งหมด หากปล่อยไว้ย่อมเป็นภัยต่อความลับของสำนักฉั่นเจี้ยว และฝ่ายธรรมะ

สอง เขาต้องการใช้เซินกงเป่าเป็นหมากในศึกหงสือปังที่กำลังจะมาถึง

ขณะจอร์จกำลังครุ่นคิดเรื่องนี้ ท้องฟ้าก็เกิดเสียงคำรามของมังกรดังสนั่น มังกรสีครามขนาดมหึมาโผล่ขึ้นโจมตีเฉินถังกวนอย่างกะทันหัน หลี่จิ้งกับภรรยารีบสั่งให้ "สัตว์พิทักษ์ขอบเขต" ที่ไท่อี่เจินเหรินทิ้งไว้เปิดกำแพงป้องกัน แต่พลังของมังกรนั้นเหนือชั้นจนสามารถพังกำแพงป้องกันได้ในเวลาไม่นาน

ทันใดนั้นเสียงของเซินกงเป่าก็ดังขึ้น เขาเรียกราชาและราชินีมังกร จากทะเลตะวันตก ใต้ และเหนือ ให้ช่วยกันพ่นลมหายใจมังกรจนมังกรสีครามถูกฆ่าตายในพริบตา ร่างของมันสลายเป็นไม้เท้า และบินกลับไปสู่มือของชายชราผู้หนึ่ง ที่มีผมขาว แต่งกายด้วยชุดเต๋า

เขาคืออู๋เหลียงเซียนอ๋งนั่นเอง

แท้จริงแล้วเขาสงสัยมานานแล้วว่าทำไมไท่อี่เจินเหรินจึงพาอ้าวปิ่ง ซึ่งเป็นบุตรของราชามังกรแห่งทะเลตะวันออก มาร่วมสอบเป็นเซียน และยังเกิดเรื่องวิญญาณมุกและลูกแก้วปีศาจสลับกันอีก เขาจึงวางแผนทดสอบพร้อมกับใช้เป็นข้ออ้างทำลายเผ่ามังกรทั้งหมด

อู๋เหลียงเซียนอ๋งตั้งใจจะใช้ไม้เท้าที่แปลงร่างเป็นมังกรสีครามมาโจมตีเฉินถังกวน ฆ่าชาวเมือง เพื่อสร้างภาพว่า "มังกรทำร้ายมนุษย์" จากนั้นจะอาศัยความชุลมุน นำหน่วยล่าปีศาจไปกวาดล้างเผ่ามังกรทั้งสี่ทะเล แล้วนำร่างมังกรไปกลั่นเป็นยาเซียนให้ศิษย์ฝ่ายธรรมะเสริมพลัง

เขาเคยเสนอแผนนี้ในที่ประชุมของเหล่าสิบสองเซียนทองหลายครั้งแต่ถูกปฏิเสธ เพราะเป็นการทำลายพันธมิตรที่ยอมสยบแล้ว ทำให้เสียชื่อฝ่ายธรรมะ เขาจึงต้องหา "ข้ออ้างที่ถูกต้อง" เพื่อทำให้การฆ่าเผ่ามังกรดูชอบธรรม และแผนนี้คือคำตอบ

หากราชาและราชินีมังกรถูกฆ่าตายในเมืองเฉินถังกวน เขาก็จะสร้างภาพว่า "มังกรก่อกบฏและถูกปราบโดยฝ่ายธรรมะ"

ส่วนอ้าวปิ่ง ถ้าขัดขืนก็ฆ่าแล้วกลั่นเป็นยาเซียน ถ้าไม่ขัดขืนก็ล้างสมองให้กลายเป็น "อาวุธของฝ่ายธรรมะ" ในอนาคต

เมื่อเซินกงเป่าปรากฏตัวพร้อมถือแส้สายฟ้า เขาทักทายด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ท่านพี่ใหญ่ ไม่เจอกันนานเลยนะ"

อู๋เหลียงเซียนอ๋งแปลกใจแต่ก็รวบรวมสติ แล้วกล่าวหาทันทีว่า "เซินกงเป่า เจ้าสมคบคิดกับมังกรก่อกบฏงั้นเหรอ?"

เซินกงเป่าตอบกลับด้วยความโกรธ "ข้าต่างหากที่ควรถาม! ท่านจับพ่อข้าไปทำไม?" เขายกแส้สายฟ้าชี้หน้าอีกฝ่าย พร้อมเปิดโปงว่า "บาดแผลของน้องข้าเกิดจากศิษย์ของท่าน — ลู่ถง!"

อู๋เหลียงเซียนอ๋งหัวเราะ ยอมรับโดยไม่อ้อมค้อม "ไม่เสียแรงที่ข้าเคยชี้ทางเจ้าสู่เต๋า"

จากนั้นเขาจึงเรียกศิษย์ทั้งสอง "ลู่ถง" และ "เหอถง " ที่มีพลังระดับใกล้สิบสองเซียนทองออกมาข้างๆ ซึ่งแท้จริงแล้วร่างที่อยู่ตรงนี้เป็นเพียง "ร่างจำแลง" จากไม้เท้า ส่วนตัวจริงของเขายังคงอยู่ที่วังอี้ชิง