บทที่ 665: หนึ่งครั้ง สองครั้ง และไม่มีครั้งที่สาม (ฟรี)

ช่วงดึกของคืนถัดมา บนผืนน้ำแข็งของทะเลแห่งภูตผี ใต้สถาบันเวทมนตร์วินเทอร์โฮลด์

นิดาเนียที่บาดแผลภายนอกเกือบหายดีแล้ว แอบกางปีกแล้วทะยานขึ้นฟ้า

สำหรับมังกร แผลภายนอกแบบเมื่อวานถือว่าจิ๊บๆ แค่พักให้เพียงพอก็ฟื้นตัวได้รวดเร็ว

"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคราวนี้นายจะจับฉันได้อีก"

ในฐานะมังกรที่เพิ่งฟื้นคืนชีพ มันยังมีหลายอย่างที่อยากทำ และไม่คิดจะยอมเป็นพาหนะของมนุษย์ง่ายๆ

หลังจากคิดมาหลายวัน มันก็ตัดสินใจว่า ต้องลองอีกสักครั้ง

แน่นอนว่ามันไม่ได้โง่ การตัดสินใจหนีครั้งนี้ เพราะมันมั่นใจว่าครั้งนี้มีโอกาสสำเร็จสูง

ที่ผ่านมามันล้มเหลวเพราะประเมินจอร์จผิด คิดว่าเขาแค่เร็วกว่านิดหน่อย แต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นขว้างหินสอยมันตกจากฟ้าได้

แต่ตอนนี้มันเรียนรู้จากความผิดพลาดทั้งสองครั้ง และรู้วิธี "สลัด" เขาให้หลุดได้

มันกระพือปีกอย่างแรง บินตรงดิ่งสู่ส่วนลึกของทะเลแห่งภูตผี

ใช่แล้ว แผนของมันเรียบง่ายมาก

ไปซ่อนตัวในทะเล!

จอร์จอาจจะเร็ว แต่ที่นี่คือน่านน้ำกว้างใหญ่ เขาไม่มีที่ให้ลงจอด ต่อให้กระโดดไล่ตามมา เขาคงไม่คิดจะว่ายน้ำตามมันไปหรอก...

จริงไหม?

อีกอย่าง แม้เขาจะว่ายน้ำทัน แต่เขาก็คงไม่มีอะไรมาใช้ขว้างมันได้อีก เพราะรอบตัวก็มีแต่น้ำ

ถ้ามันสลัดเขาหลุดได้ ก็สามารถหาที่พักบนเกาะเล็กๆ รอกาลเวลาผ่านไปซักสองสามร้อยปีจนจอร์จแก่ตาย แล้วเขาจะไม่มีทางหามันเจออีก

ในขณะเดียวกัน ที่ห้องอาจารย์ในสถาบันเวทมนตร์วินเทอร์โฮลด์ จอร์จกำลังพูดคุยกับซาโวสถึงหลักการเวทมนตร์ของโลกใบนี้

เมื่อวาน หลังจากเขายื่นเรื่องขอเข้าเรียนและได้รับการตอบรับจากซาโวส เขาก็ย้ายเข้ามาในสถาบันทันทีในวันนี้

แต่เขาไม่ได้รีบไปหาอาจารย์คนอื่นๆ เพื่อเรียนทันที เขาเลือกจะเริ่มจากซาโวส อาจารย์ใหญ่ที่เก่งที่สุดและเข้าใจเวทมนตร์ลึกซึ้งที่สุด เพื่อแลกเปลี่ยนความรู้เรื่องหลักการเวทมนตร์พื้นฐานก่อน

เพราะในอดีต เขาเคยเล่นเกมโลกนี้มาก่อน เขาจึงรู้จักคาถาและระบบเวทมนตร์ต่างๆ อยู่แล้ว

เพราะแบบนั้น เขาไม่ตื่นเต้นอะไรกับการเรียนคาถาทั่วไปเลย

สำหรับเขา เอฟเฟกต์หรือพลังของเวทมนตร์เหล่านั้น เขาสามารถใช้พลังของตัวเองทำได้เหมือนกัน

สิ่งที่เขาสนใจจริงๆ คือหลักการเวทมนตร์พื้นฐานที่เป็นรากฐานของโลกนี้

ถ้าเข้าใจมันได้ชัด เขาจะเข้าใจกฎของโลกนี้ลึกซึ้งขึ้น ช่วยเปิดมุมมองใหม่ และอาจเร่งให้โลกเล็กของเขาสมบูรณ์ขึ้นได้

อีกอย่าง ถ้าเขาเชี่ยวชาญหลักการพื้นฐานแล้ว เขาก็สามารถเรียนเวทมนตร์ของโลกนี้ได้เร็วขึ้น และอาจนำเวทมนตร์จากโลกอื่นมาประยุกต์ใช้กับกฎของโลกนี้ได้ด้วย

ในตอนแรก ซาโวสรับปากสอนหลักการพื้นฐานด้วยมารยาท เพราะสำหรับเขาแล้ว เรื่องพวกนี้เด็กฝึกหัดเก่งๆ ยังอธิบายได้

แต่เขาก็ไม่กล้าโยนหน้าที่นี้ให้เด็กฝึกหัดจริงๆ เพราะมันจะดูไม่ให้เกียรติกับนักรบที่แข็งแกร่งอย่างจอร์จ

อย่างน้อยก็ต้องเป็นอาจารย์ของสถาบัน

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อจอร์จขอให้เขาสอนโดยตรง เขาก็ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ

แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือ... แม้จอร์จจะยังเข้าใจหลักการเวทมนตร์พื้นฐานได้ไม่ลึกซศึ้ง แต่อีกฝ่ายกลับมาพร้อมมุมมองแปลกใหม่และแนวคิดที่ไม่เคยนึกถึง ซึ่งช่วยเปิดโลกให้เขาไม่น้อยเลย

จากที่ตอนแรกตั้งใจจะอธิบายสั้นๆ แค่ชั่วโมงเดียว กลับกลายเป็นบทสนทนายาวเหยียดตั้งแต่เช้าจนดึกโดยไม่รู้ตัว

และที่น่าทึ่งกว่านั้นคือ จอร์จดูดซับข้อมูลได้เร็วมาก

ตอนเริ่ม เขาแค่ฟังกับตั้งคำถามเป็นหลัก บางคำถามก็ฉลาดจนทำเอาซาโวสตาโต

แต่พอเวลาผ่านไป ความรู้ของจอร์จก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้น จนจากที่เคยเป็นฝ่ายรับข้อมูลกลายเป็นการแลกเปลี่ยนความรู้แบบเท่าเทียมกัน

"หืม? คิดจริงๆ เหรอว่าหนีไปในทะเลจะสลัดฉันหลุดได้?"

จอร์จคิดในใจ ยกมือขึ้น หยุดซาโวสที่ยังคงตื่นเต้นอยู่

"อาจารย์ใหญ่ ตอนนี้ดึกมากแล้ว คุณก็ควรพักผ่อนได้แล้ว"

"พาหนะของผมคิดจะหนีอีกครั้ง ผมขอไปจัดการก่อนนะครับ"

"พรุ่งนี้เราค่อยว่ากันต่อ"

"ดึกขนาดนี้แล้วเหรอ? เป็นครั้งแรกเลยที่ผมรู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วขนาดนี้" ซาโวสเหลือบดูเวลา ก่อนถอนหายใจเบาๆ แล้วพยักหน้าอย่างยินดี

เขารู้ดีว่าการตัดสินใจรับจอร์จเข้ามาในสถาบันเวทมนตร์วินเทอร์โฮลด์ คือหนึ่งในการตัดสินใจที่ดีที่สุดในชีวิต

จอร์จมีพรสวรรค์ทางเวทมนตร์ที่น่าเหลือเชื่อจริงๆ จนบางทีอาจเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่สุดเท่าที่เขาเคยพบ

น่าเสียดายที่อีกฝ่ายเกิดมาเป็นนักรบ

เมื่อออกจากห้องอาจารย์ใหญ่ จอร์จมุ่งหน้าขึ้นบันไดสู่ชั้นบนสุดของสถาบันเวทมนตร์วินเทอร์โฮลด์

"ลิตเติ้ลบลู ฉันมาหาเธอแล้ว"

เขาส่งข้อความทางจิตถึงนิดาเนีย ก่อนกระโดดพุ่งลงไปยังทะเลแห่งภูตผีเบื้องล่าง

"ฟรอสต์!"

ทันทีที่ร่างกำลังจะตกกระทบผิวน้ำ จอร์จยื่นมือออกไป ใช้เวทมนตร์น้ำแข็งแบบดีสทรักชั่น พลังเย็นจัดแช่แข็งน้ำทะเลกลายเป็นก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่ทันที

เขาเหยียบลงบนน้ำแข็งนั้น กระโดดต่อทันที และในขณะที่ก้อนน้ำแข็งเริ่มแตก เขาก็ลอยตัวห่างออกไปไกลแล้ว

จอร์จใช้เวทมนตร์น้ำแข็งสร้างฐานเท้าชั่วคราว ไล่กระโดดข้ามทะเลแห่งภูตผีอย่างรวดเร็ว เพื่อไล่ตามนิดาเนียที่กำลังบินหนีสุดชีวิตจนปีกแทบไหม้

"เขาทำได้จริงๆ ด้วย!" เมื่อเห็นจอร์จใช้เวทมนตร์น้ำแข็งกระโดดข้ามทะเล หน้านิดาเนียถึงกับซีดเผือด

"ไม่เป็นไร ที่นี่มีแต่น้ำ เขาไม่มีอะไรขว้างฉันได้แน่นอน"

มันคิดอย่างโล่งใจเล็กน้อย

แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา มันก็เห็นจอร์จกระโดดพุ่งขึ้นมา เป้าหมายตรงมาที่มัน

"ต้องหลบแล้ว!"

นิดาเนียตกใจสุดขีด ไม่คิดว่าเขาจะกระโดดสูงขนาดนี้ มันรีบกระพือปีกหนีเต็มแรง เพราะรู้ดีว่าถ้าโดนแตะตัวเมื่อไหร่ มันจบแน่นอน

เพราะมันบินอยู่สูงพอจึงหลบได้สำเร็จในเสี้ยววินาที

แต่ไม่ทันได้ดีใจ จู่ๆ จอร์จก็พ่นลมหายใจรุนแรงออกมา กลายเป็นแรงส่งพุ่งทะยานมาทางมันด้วยความเร็วสูง

ดวงตาของนิดาเนียเบิกกว้าง พร้อมกับกระพือปีกอย่างสิ้นหวัง พยายามหลบเป็นครั้งที่สอง

"อิเล็กทริกช็อก!"

สายฟ้าพุ่งเข้าใส่มันอย่างรุนแรง ภายในเวลาแค่สามวินาที มังกรผู้มีพลังต้านเวทมนตร์สูงอย่างนิดาเนียก็ร่วงลงจากฟ้าเหมือนนกปีกหัก

ยี่สิบนาทีต่อมา

นิดาเนียที่พอจะฟื้นตัวได้เล็กน้อย แบกร่างจอร์จบินกลับมายังชั้นน้ำแข็งใต้สถาบันเวทมนตร์วินเทอร์โฮลด์อีกครั้ง

สภาพของมันแย่กว่าครั้งก่อนมาก ที่สำคัญ เขามังกรสีฟ้าใสเหมือนคริสตัลของมันถูกหักออกทั้งสองข้าง

สำหรับมังกรแล้ว การถูกหักเขาเป็นการลงโทษที่รุนแรงและน่าอับอายอย่างที่สุด

"ถ้ามังกรตัวอื่นเห็นฉันในสภาพแบบนี้ ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน..."

มันเสียใจกับความคิดอันแสนฉลาดของตัวเองในวันนี้มาก เพราะต้องแลกด้วยเขาที่มันภาคภูมิใจที่สุด

มันยอมถูกตีจนตายซะยังดีกว่าถูกหักเขาแบบนี้

"หนึ่งครั้ง สองครั้ง... แต่ไม่มีครั้งที่สาม!"

"ถ้าเธอยังกล้าหนีอีก ฉันจะฆ่าเธอจริงๆ รวมถึงวิญญาณมังกรของเธอด้วย ทำให้หายไปจากโลกนี้อย่างแท้จริง"

จอร์จถือเขามังกรคริสตัลทั้งสองข้างไว้ในมือ แววตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าที่น่ากลัว

นิดาเนียตัวสั่น นอนหมอบกับพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา

ตอนนี้มันยอมแพ้อย่างสมบูรณ์...

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….