บทที่ 655: การลงจอดแบบเจ็ต (ฟรี)

"ทำไมยืนเหม่อล่ะ? ไปดูสิว่ามีของมีค่าอะไรบ้าง แล้วเก็บทุกอย่างมาด้วย"

จอร์จหยิบดราก้อนสโตนจากโต๊ะใต้กำแพงมังกร เมื่อเห็นอาร์เวลยังคุกเข่าอยู่บนพื้น สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ เขาจึงพูดเรียกสติ

พูดถึงเรื่องการมองค่าของของต่างๆ เขาไม่ชำนาญเท่านักผจญภัยท้องถิ่นอย่างอาร์เวลแน่

ดังนั้นงานเก็บกวาดคราวนี้ ควรปล่อยให้อาร์เวลทำจะดีกว่า

อาร์เวลตั้งสติได้ รีบลุกขึ้น แล้วเริ่มค้นหาไอเทมมีค่าทุกชิ้นในห้องสุสานหลักอย่างระมัดระวัง

ด้วยพลังจากดีไวน์ทั้งแปด การสังหารดรอว์เกอร์โอเวอร์ลอร์ดได้ในเชาต์เดียว คนนี้น่ากลัวกว่าอัลฟริกแห่งสตอร์มโคลกซะอีก

"ที่นี่คือหลุมของราชาผู้ล้มลง ผู้ที่จะฟื้นคืนด้วยพลังของอัลดูอิน"

จอร์จมองอักษรมังกรบนดราก้อนสโตน แล้วแปลเนื้อหานั้นในใจ

เขาไม่ได้เข้าใจอักษรมังกรโดยตรง แต่เคยได้ยินเพื่อนร่วมห้องในชาติก่อนพูดถึงความหมายของมัน

เมื่อพลิกดูด้านหลังดราก้อนสโตน ก็พบว่ามีแผนที่แกะสลักไว้ ทำเครื่องหมายตำแหน่งหลุมฝังมังกรที่ตายแล้ว

หลังจำภาพบนแผนที่ได้หมด เขาก็วางดราก้อนสโตนกลับไว้ที่เดิม

เขาไม่ได้ตั้งใจจะเอาดราก้อนสโตนไปไวท์รันเพื่อรับรางวัล ของล้ำค่าที่เก็บได้จากสุสานนี้ พอขายก็มีเงินใช้ไปอีกพักใหญ่

แต่ถ้าเขาเอาดราก้อนสโตนไป อาจกระทบต่อเส้นทางของดราก้อนบอร์น และทำให้การเดินทางไปไฮโรธการ์เพื่อเรียนรู้ดราก้อนเชาต์ไม่ราบรื่น

ซึ่งจะดึงดูดความสนใจของอาคาทอชแน่นอน

อิลูวาทาร์เคยบอกไว้ว่า ถ้าเขาไม่เปลี่ยนเนื้อเรื่องหลักไปมากนัก ก็จะไม่สะดุดตาผู้สร้างจนเกินไป

สำหรับผู้สร้าง ตราบใดที่ตอนจบไม่เปลี่ยน เหตุการณ์ระหว่างทางจะต่างไปบ้างก็ไม่เป็นไร

แต่ถ้าเปลี่ยนมากเกินไป มันก็จะปิดไม่มิด

ในเนื้อเรื่องของ The Elder Scrolls V ภารกิจหลักของดราก้อนบอร์นคือเอาชนะอัลดูอิน

ดังนั้น จอร์จจะไปวินเทอร์โฮลด์ ไปโซลิจูด หรือทำเควสรองทั้งหมดก็ได้ แต่เขาไม่ควรแตะต้องดราก้อนสโตนที่สำคัญต่อเนื้อเรื่อง

แม้อาคาทอชจะไม่ใช่ผู้สร้างโดยตรง แต่ก็เป็นเหมือนเศษพลังส่วนหนึ่งที่แยกออกมาจากผู้สร้าง

ถึงจะไม่สามารถแผ่พลังเต็มที่ทั่วทวีปได้ แต่ก็ไม่ควรทำให้เขาไม่พอใจ เพราะไม่มีประโยชน์เลย

"ของมีค่าทั้งหมดอยู่ที่นี่ครับ"

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง อาร์เวลลากถุงใหญ่เกือบเท่าตัวเดินเข้ามาหาจอร์จอย่างระมัดระวัง

เพราะเมื่อภารกิจจบลง ก็หมายความว่าเขาอาจหมดประโยชน์ และอาจถูกฆ่าทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้

"ฉันให้นายเลือกสองทาง"

"หนึ่ง ฉันจะส่งนายให้ทหารในริเวอร์วู้ดข้างล่าง"

"สอง มาเป็นผู้ติดตามฉัน แล้วฉันจะให้เสรีภาพหลังครบหนึ่งปี"

จอร์จรับถุงมาจากมืออีกฝ่าย พลางพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

ร่างกายของอาร์เวลแข็งค้างทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าลังเลฉายชัดบนใบหน้า

เหตุผลบอกเขาว่าควรเลือกทางแรก

เพราะถ้าเลือกทางนั้น อย่างมากก็แค่ถูกหัวหน้าริเวอร์วู้ดส่งเข้าคุก และถ้ามีเงินหาคนช่วย ก็คงออกมาได้ในไม่กี่เดือน

เขาไม่ได้ฆ่าใคร ไม่มีประวัติอาชญากรรม เป็นแค่โจรธรรมดา และการขโมยก็ไม่ใช่อาชญากรรมร้ายแรงอะไร

แต่ปัญหาคือ เขาไม่ใช่คนที่ใช้เหตุผลนำหน้า

ถ้าเขามีเหตุผลจริงๆ ป่านนี้คงไม่หนีจากมอร์โรวินด์มาสกายริม ขโมยโกลเด้นคลอว์ แล้วบุกเข้าเบลคฟอลส์บาร์โรว์

เขารักการผจญภัย รักการสำรวจ รักการค้นพบสิ่งใหม่ๆ และตั้งใจจะเป็นนักผจญภัยระดับตำนานของทวีปนี้ให้ได้

แต่หลังจากเข้าเบลคฟอลส์บาร์โรว์คราวนี้ เขาก็รู้ซึ้งว่าด้วยพลังเท่านี้ ถ้ายังฝืนสำรวจต่อ มีหวังได้ตายคาซากโบราณแน่นอน

ถึงอย่างนั้น การเลิกเป็นนักผจญภัยแล้วกลับมอร์โรวินด์ไปทำไร่นาแบบชาวบ้าน ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการเลย

ดังนั้น เขาจึงรู้สึกถูกใจทางเลือกที่สองของจอร์จทันที

จอร์จเป็นนักผจญภัยที่แข็งแกร่งมาก

ถ้าได้ติดตามคนแบบนี้ แม้แค่ในฐานะผู้ติดตาม เขาก็จะได้เห็น ได้เรียนรู้สิ่งที่ตัวเองไม่มีวันได้สัมผัสมาก่อนแน่นอน

เหมือนกับสุสานโบราณเบลคฟอลส์บาร์โรว์ ถ้าไม่มีจอร์จ เขาไม่มีทางเข้าไปถึงห้องสุสานหลักได้เลย

การตามจอร์จดูจะง่ายกว่าและปลอดภัยกว่ามาก

"ฉันยินดีจะเป็นผู้ติดตามของนาย และจะเชื่อฟังทุกคำสั่ง!"

"ดีมาก"

ได้ยินคำตอบของอาร์เวล จอร์จพยักหน้าเบาๆ

"ลองหาดูกลไกในห้องสุสานนี้สิ ที่มันน่าจะพาเราออกไปข้างนอกได้"

เขาจำได้ว่าตามปกติในเกม ดันเจี้ยนส่วนใหญ่จะมีกลไกประตูทางออกอยู่ลึกสุด เพื่อไม่ต้องเดินย้อนกลับ

อาร์เวลรีบตอบทันทีว่า "ไม่มี ฉันตรวจดูแล้วตอนเก็บของ"

"ไม่มีงั้นเหรอ?" จอร์จชะงักไป ก่อนจะเข้าใจในทันที

ก็จริง... ใครจะสร้างประตูหลังไว้ในสุสานของตัวเองกัน?

ถ้ามีใครค้นเจอจากด้านนอก โจรก็คงบุกทะลุเข้ามาได้ง่ายๆ โดยไม่ต้องผ่านกับดักด้านหน้าเลย

ประตูหลังในเกมมีไว้เพื่ออำนวยความสะดวกผู้เล่นเท่านั้น ซึ่งไม่สมเหตุสมผลในโลกจริง

"ไม่เป็นไร ฉันจัดการเอง"

คิดได้ดังนั้น เขาก็ไม่สนใจอะไรอีก เดินตรงไปยังผนังด้านหลังของห้องสุสานหลัก ตั้งใจฟังเสียงสะท้อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะชกออกไปเต็มแรง

"ตู้ม!"

เสียงดังสนั่น ผนังหินหนาถูกระเบิดจนเกิดช่องขนาดใหญ่พอให้คนลอดได้

นอกรูนั้นเป็นท้องฟ้าโปร่ง แสงแดดเจิดจ้า มองเห็นหมู่บ้านริเวอร์วู้ดอยู่ลิบๆ ด้านล่าง

"มันสูงมากเลย จะลงยังไงดี?" อาร์เวลไม่ได้ตกใจที่จอร์จระเบิดผนังได้ด้วยหมัดเดียว เพราะเห็นมาไม่รู้กี่ครั้งแล้วจนชิน

แต่ปัญหาคือ ทางออกนี้อยู่บนหน้าผาสูงชันแทบตั้งฉาก ความสูงอย่างน้อยสามพันเมตร จะปีนลงยังไง?

"ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น" จอร์จพูดพลางคว้าตัวอาร์เวลด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างหิ้วถุงใบโต แล้วกระโดดลงจากหน้าผาทันที

"อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก!"

เมื่อรู้สึกถึงแรงตกอย่างรวดเร็ว อาร์เวลก็ปล่อยเสียงกรีดร้องออกมาอย่างไม่อายเลยสักนิด

กระโดดจากความสูงแบบนี้ ต่อให้เป็นนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกก็คงแหลกเหลวเป็นชิ้นตอนกระทบพื้นแน่ๆ

เขาเลือกจะเป็นผู้ติดตามของจอร์จเพราะอยากเจอการผจญภัยใหม่ๆ แต่ไม่คิดเลยว่าการผจญภัยแรกจะเร้าใจจนเกือบตายแบบนี้

ไม่สิ นี่มันไม่ใช่การผจญภัย แต่เป็นการฆ่าตัวตายชัดๆ

เมื่อเห็นพื้นหินข้างล่างใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เขาหลับตาปี๋ด้วยความสิ้นหวัง

แต่ในวินาทีนั้นเอง เขากลับรู้สึกถึงแรงลมสวนขึ้น พร้อมกับความเร็วที่ลดลงอย่างต่อเนื่อง

พอลืมตาขึ้นมามอง ก็เห็นภาพที่ทำให้ถึงกับพูดไม่ออก

จอร์จกำลังสูดลมหายใจลึก ก่อนพ่นลมออกทางปากลงพื้นอย่างแรง ใช้เป็นแรงต้านเพื่อลดความเร็วลงเรื่อยๆ จนสามารถลงจอดได้อย่างปลอดภัย

ความจริงแล้ว ร่างกายของจอร์จแข็งแกร่งขนาดที่ต่อให้ตกจากที่สูงขนาดนี้ก็ไม่เป็นอะไรเลย

แต่เพราะรู้ดีว่าอาร์เวลไม่สามารถทนแรงกระแทกได้ เขาจึงเลือกใช้วิธีที่ปลอดภัยกว่าแทน

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….