บทที่ 640: วิธีหลบหนีจากผู้สร้าง (ฟรี)

ต้องเข้าใจก่อนว่าการสร้างดวงอาทิตย์ที่เก็บพลังงานมหาศาลขนาดนั้น ไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ง่ายๆ

แต่เพราะซิลมาริลดูดซับแสงจากต้นไม้คู่ และมีพลังใกล้เคียงดวงอาทิตย์ จอร์จจึงใช้มันเป็นแกนกลาง สร้างดวงอาทิตย์ขึ้นมาได้โดยไม่ต้องเสียเวลามาก

ผลลัพธ์ก็คือ โลกเล็กของเขาไม่ได้มีแค่ดวงอาทิตย์ใหญ่ดวงเดียวภายนอกเหมือนโลกจริง แต่กลับมีดวงอาทิตย์เล็กๆ สามดวงโคจรรอบโลกแทน

เมื่อเทียบกันแล้ว การก้าวหน้าของโลกเล็กสำคัญกว่าการก้าวหน้าของตัวบุคคลเสียอีก

ในความคิดของเขา ผู้ทรงพลังระดับจักรวาลที่มีโลกของตนเอง แม้เพิ่งก้าวเข้าสู่ระดับนี้ ก็ยังสามารถเอาชนะผู้ทรงพลังระดับจักรวาลสิบคนที่ไม่มีโลกได้อย่างไม่ยากนัก

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ไม่มีซิลมาริล การดูดซับพลังงานเรื่อยๆ จนพัฒนาตัวเองสู่จักรวาลก็เป็นเพียงเรื่องของเวลา

"พี่อิลูวาทาร์ ข้ามีเรื่องอยากขอคำแนะนำหน่อย"

หลังจากกลับมาที่วัง จอร์จโบกมือสร้างไวน์ชั้นเลิศ เทใส่แก้วแล้วยื่นให้อิลูวาทาร์

อิลูวาทาร์รับไป ดื่มจนหมด ก่อนจะหัวเราะ "ระหว่างเรา ไม่มีอะไรต้องเกรงใจแล้ว อยากถามอะไรก็ว่ามา"

"คือแบบนี้ หลังจากข้าก้าวหน้าได้สำเร็จ ข้าตั้งใจจะเสี่ยงเข้าไปในความโกลาหล เผื่อจะมีโอกาสเจอโลกเดิมของข้า"

"อีกอย่าง ข้าก็อยากเห็นโลกอื่นๆ ให้มากขึ้น เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ และพัฒนาตัวเองไปเรื่อยๆ"

"แต่ในความโกลาหลมันอันตรายมาก และผู้สร้างส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ใจดีเหมือนพี่อิลูวาทาร์..."

"ดังนั้นข้าเลยอยากถามตรงๆ"

ตั้งแต่ได้ยินเรื่องความโกลาหลและผู้สร้างจากอิลูวาทาร์ จอร์จก็ครุ่นคิดปัญหานี้อยู่เสมอ

ในโลกที่ร่างแยกอื่นๆ ของเขาไปอยู่ ผู้สร้างของโลกพวกนั้น "รู้ตัว" ถึงความผิดปกติของเขาเหมือนที่อิลูวาทาร์เจอหรือเปล่า?

ถ้ารู้แต่ไม่แสดงตัว อาจเพราะพวกเขาไม่สนใจการมีอยู่ของเขา หรืออาจหวาดระแวงสิ่งมีชีวิตทรงพลังที่ส่งวิญญาณเขามา?

ถ้าไม่รู้ แล้วเพราะอะไรถึงไม่รู้?

และที่สำคัญที่สุด ถ้าเขาจะสร้างร่างแยกใหม่ขึ้นมา จะมีวิธีไหนที่จะหลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกค้นพบได้บ้าง?

นี่คือเรื่องที่เขาไม่มีประสบการณ์โดยตรง แต่ในฐานะผู้สร้างที่เคยเดินทางผ่านความโกลาหลและเข้าไปในโลกนับไม่ถ้วน อิลูวาทาร์ต้องรู้อะไรสักอย่างแน่นอน

เมื่อได้ยินคำถาม อิลูวาทาร์ก็ไม่ได้แปลกใจอะไรเลย เพราะรู้ดีว่าจอร์จไม่ใช่คนที่พอใจกับสภาพเดิมๆ

ต่อให้มีโลกเล็กเป็นของตัวเองแล้ว อีกฝ่ายก็ไม่มีวันหยุดเพียงแค่นั้น

เขาพูดถึงอันตรายในความโกลาหลก็จริง แต่เขาเองก็รู้ว่าไม่มีทางหยุดความตั้งใจของจอร์จที่จะพุ่งเข้าสู่ความโกลาหลได้

ที่จริงแล้วลึกๆ อิลูวาทาร์กลับอยากให้จอร์จอยู่เคียงข้างด้วยซ้ำ อย่างน้อยก็มีใครสักคนที่เขาสามารถพูดคุยด้วยได้

"ในเมื่อเจ้าตัดสินใจแล้ว งั้นข้าจะเล่าให้ฟังทุกอย่างที่ข้ารู้"

อิลูวาทาร์ไม่ปิดบังอะไรเลย เล่าออกมาตามตรง

"ก่อนอื่น ไม่ใช่ว่าทุกโลกจะมีผู้สร้าง"

"แม้บางโลกจะยังทำงานตามปกติ แต่ผู้สร้างของมันก็ตายไปแล้ว"

"ตาย?" จอร์จกะพริบตา

อิลูวาทาร์อธิบายต่อ "แบบแรกคือ ผู้สร้างทิ้งโลกของตัวเองไว้กับที่ แล้วออกเดินทางในความโกลาหลด้วยตัวเอง แต่ดันเจอศัตรูที่แข็งแกร่งเกินไป สุดท้ายเลยถูกฆ่าตาย"

"ผู้สร้างประเภทนี้จัดว่าไม่ฉลาดนัก"

"จำไว้นะ เวลาเดินทางในความโกลาหล เจ้าต้องพาโลกของเจ้าไปด้วย ถ้าไม่ทำแบบนั้นแล้วเจอศัตรูที่เหนือกว่ามากๆ โดยไม่มีโลกคอยหนุนหลัง กำลังของเจ้าจะอ่อนลงอย่างมาก"

"แต่แน่นอน ถ้าเจ้าแข็งแกร่งถึงขั้นอยู่แนวหน้าของความโกลาหลอยู่แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องกังวล"

"แบบที่สองคือ ผู้สร้างถูกสิ่งมีชีวิตในโลกของตัวเองฆ่าตาย"

"กรณีนี้แม้จะหายาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มี"

"แบบที่สามคือ หลังจากผู้สร้างเปิดโลกของตัวเองแล้ว เขาเลือกกลายเป็นส่วนหนึ่งของโลกนั้นเพื่อทำให้มันมั่นคง"

เมื่อฟังการวิเคราะห์ของอิลูวาทาร์ จอร์จก็พยักหน้าเห็นด้วย

"อย่างที่สองคือ ไม่ใช่ทุกคนจะเหมือนข้า ที่เอาแต่นั่งจ้องโลกของตัวเองทั้งวัน"

"บางคนมัวแต่มุ่งฝึกฝนยาวนาน อาจใช้เวลาเป็นหมื่นๆ ปีถึงจะหันมามองโลกตัวเองสักครั้ง ตราบใดที่ไม่มีภัยพินาศทำลายล้าง พวกเขาก็ไม่สนใจ"

"ยิ่งไปกว่านั้น ผู้สร้างบางรายก็ไม่ได้กำหนดเส้นทางชะตากรรมเอาไว้ โลกจึงพัฒนาตามเจตจำนงของมันเอง"

อิลูวาทาร์หยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ

"สุดท้าย ยังมีอีกกรณี ผู้สร้างเจอปัญหาในระหว่างการฝึกฝนจนแยกตัวเองออกเป็นหลายบุคลิก แล้วต่อสู้กันเองภายในโลกของตัวเอง"

"แบบนั้นเองสินะ"

หลังอิลูวาทาร์พูดจบ จอร์จก็เข้าใจภาพรวมแล้ว

โลกที่ผู้สร้างตายไปแล้ว หรือโลกที่ผู้สร้างท่องอยู่ในความโกลาหล ถือว่าปลอดภัยที่สุด ไม่ว่าเขาจะทำอะไรที่นั่นก็ไม่มีใครจับได้

เช่นเดียวกับโลกของผู้สร้างที่เอาแต่ฝึกฝน ตราบใดที่เขาไม่ทำลายโลกนั้น ก็ไม่น่ามีปัญหา

ส่วนผู้สร้างที่กำลังมีปัญหากับตัวเองและต่อสู้กัน ก็คงไม่เหลือพลังมากพอจะมายุ่งกับเขา

สิ่งที่น่าปวดหัวจริงๆ คือพวกที่เหมือนกับอิลูวาทาร์ ชอบเฝ้าดูโลกเมื่อไม่มีอะไรทำ และยังชอบวางชะตากรรมให้ทุกอย่างล่วงหน้า

ในกรณีแบบนั้น แค่เขาแสดงความผิดปกติเพียงนิดเดียว ก็อาจถูกจับสังเกตและค้นพบได้ทันที

ถ้าผู้สร้างใจดี ก็คงไม่เป็นไร แต่ถ้าเจอพวกชั่วร้ายเมื่อไหร่ ชิบหายแน่นอน

"ถ้าเจ้าเจอผู้สร้างที่เหมือนข้า ก็ไม่ใช่ว่าจะเลี่ยงการถูกจับไม่ได้เลย"

อิลูวาทาร์ยิ้มราวกับอ่านความคิดจอร์จออก

"อย่างแรกคือ พอเจ้าเข้าไปในโลกของใคร ห้ามใช้พลังจากนอกโลกนั้นเด็ดขาด"

"เหมือนเวทมนตร์แสงของเจ้า ข้ารู้สึกได้ทันทีตั้งแต่ครั้งแรกที่เจ้าใช้"

"ถ้าเจ้าใช้แค่กำลังกายล้วนๆ ข้าก็คงไม่สังเกตเห็นเจ้าง่ายขนาดนั้น"

"อีกอย่าง ถ้าเจ้าปรับตัวแล้วหันมาใช้ระบบพลังของโลกข้าอย่างต่อเนื่อง ถึงข้าจะสังเกตเห็น ก็ยังคิดได้ว่าเจ้าเป็นเพียงความผิดพลาดเล็กๆ"

"ถึงข้าจะวางเส้นทางชะตากรรมไว้ แต่ไม่ได้เหมือนกันทุกครั้งหรอก"

"บางครั้งก็มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นเหมือนกัน สำหรับข้า ตราบใดที่มันไม่กระทบผลลัพธ์ใหญ่ ข้ากลับมองว่ามันน่าสนใจด้วยซ้ำ"

"อีกอย่าง ข้าเองก็ไม่ได้จ้องโลกตลอดเวลา"

"เหมือนโลกิเลย" จอร์จเข้าใจทันที

โลกิ God of Stories คนนั้น ก็เป็นแค่ตัวแปรนอกแผนการไม่ใช่หรือไง?

"แล้วถ้าข้าเจอศัตรูที่แข็งแกร่งจนกำลังกายอย่างเดียวเอาไม่อยู่ล่ะ?"

"ถ้าเป็นเจ้าตอนนี้ ก็บอกตรงๆ ว่าทำอะไรไม่ได้หรอก เพราะทันทีที่ใช้พลังจากนอกโลกนั้น เจ้าจะถูกจับได้แน่นอน"

"แต่หากโลกของเจ้าเติบโตสมบูรณ์เมื่อไหร่ เรื่องนี้จะไม่ใช่ปัญหาอีก"

"เจ้าแค่ดึงศัตรูเข้ามาในโลกของตัวเอง ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกเจ้า ผู้สร้างของโลกนั้นก็ไม่อาจมองเห็นได้"

"แต่ต้องระวังอย่าเผลอทำตอนที่ผู้สร้างกำลังจับตามองอยู่พอดี"

"โดยปกติ ถ้าเจ้าไม่ได้ทำให้เขาสนใจเป็นพิเศษ ผู้สร้างก็จะไม่มาคอยเฝ้าดูตลอดเวลา"

อิลูวาทาร์อธิบายภาพรวมให้จอร์จฟังอย่างละเอียด

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….