ตอนพิเศษ บทที่: 575 (ฟรี)

นอกเกาะนาซัน เหล่าเรือรบติดสัญลักษณ์องค์กรเบเฮมอธหลายลำ เริ่มสั่นสะเทือนและค่อยๆ ลอยขึ้นจากผิวน้ำภายใต้พลังของจอร์จ ท่ามกลางความตกตะลึงของไกเดอร์ และทหารในเรือรบ

พลังนี้ส่งผลเฉพาะต่อกองเรือเบเฮมอธ ขณะที่เรือของกลุ่มอื่นๆ เช่น หน่าโตถง, สมาคมอวี่หลง และนักล่าค่าหัว ไม่ได้รับผลกระทบ

เหล่ากองกำลังภายนอกที่จับตามองอยู่ผ่านระบบสอดแนมก็รับรู้ชัดเจนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือของราชาคนใหม่ของเกาะนาซัน

ขณะเดียวกันที่วัง จางชู่หลานถึงกับร้อง "พระเจ้า!" ไม่หยุดปาก จริงๆ แล้วพวกเขาไม่ได้รับผลกระทบจากเวทมนตร์แรงโน้มถ่วงของจอร์จ เพราะจอร์จตั้งใจละเว้นพวกเขา

แต่เมื่อเห็นคนอื่นๆ ได้รับผลกระทบ พวกเขาจึงแสร้งทำเป็นได้รับผลกระทบและคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็น

ส่วนบรรดาผู้คนที่ถูกแรงโน้มถ่วงกดคุกเข่าอยู่ก็ไม่มีเวลาสังเกตความผิดปกติ เพราะสายตาทุกคู่จ้องไปยังภาพมหัศจรรย์ตรงหน้า

จอร์จลุกขึ้นจากบัลลังก์ ลอยขึ้นกลางฟ้า ร่างกายขยายใหญ่จนกลายเป็นยักษ์สูงนับหมื่นเมตร ยื่นมือคว้าเรือรบหนึ่งลำแล้วเหวี่ยงออกไปยังทิศทางของดวงอาทิตย์ จากนั้นก็ทำเช่นเดียวกันกับเรือลำอื่นๆ จนหมดสิ้น

เรือรบทั้งหมดถูกเหวี่ยงออกไปด้วยความเร็วไม่แพ้จรวดถูกส่งขึ้นสู่อวกาศ มันจะระเบิดหรือผู้โดยสารจะอยู่รอดหรือตายไม่ใช่สิ่งที่จอร์จใส่ใจ จุดประสงค์มีเพียงการแสดงให้พวกผู้บุกรุกรับรู้ความต่างชั้นของพลัง

เมื่อคลายเวทมนตร์แรงโน้มถ่วง จอร์จเดินลงจากบัลลังก์มายืนตรงหน้าโรน

โรนเหงื่อแตก ร่างสั่นระริก ไม่แม้แต่จะยืนขึ้นแม้เวทมนตร์แรงโนมถ่วงจะถูกสลายไปแล้ว เขารีบร้อนพูดคำประจบ ยอมรับว่าทุกอย่างเป็นความผิดของตัวเอง ขออภัยและสัญญาว่าจะมอบทรัพยากรทั้งหมดของเบเฮมอธให้ฟรี เพื่อแลกกับการไว้ชีวิต

แต่จอร์จหัวเราะ ก่อนตอบอย่างเย็นชา "สิ่งที่พวกแกเสนอมานั้น ฉันไม่ต้องการ… และพวกแกไม่สมควรได้รับการอภัย"

เขาเสกคำสาปพิฆาตใส่โรน ร่างโรนกลายเป็นควันเขียวสลายหายไปกับสายลม จากนั้นจอร์จจึงหันไปสั่งเหล่าทหารและผู้บุกรุกที่รอดชีวิต

"ฉันให้เวลาพวกแกแค่ครึ่งชั่วโมง ออกไปจากเกาะนี้ซะ ไม่ว่าจะว่ายน้ำไปหรือวิธีไหนก็ตาม หากใครยังอยู่ที่นี่หลังหมดเวลา รู้ใช่ไหมว่าจะมีจุดจบยังไง?"