บทที่ 530: เมื่อเห็นความอยุติธรรม ต้องตะโกนและลงมือ (ฟรี)

"นั่นไงพวกมัน! ฉันจำหน้าได้จากภาพวาด!"

ผู้คุมกฎชายตะโกนขึ้นทันที เมื่อบังเอิญเห็นพาวเดอร์กับวีซ่อนตัวอยู่ด้านหลังฝูงชน

วีรู้ทันทีว่าถ้าพวกเธอถูกจับตอนนี้ แวนเดอร์ต้องซวยไปด้วย เธอไม่ลังเล ดึงมือพาวเดอร์แล้ววิ่งออกไปทางประตูหลัง

เกรย์สันกับผู้คุมกฎชายรีบไล่ตาม แต่ถูกสกัดกั้นโดยกำแพงมนุษย์ หรือเหล่าชายร่างใหญ่ในบาร์ที่ตั้งใจยืนขวางไว้

"พวกแกหาเรื่องเองนะ! ฉันจะลากพวกแกทั้งหมดเข้าคุก!" ผู้คุมกฎชายตวาดเสียงดัง พลางชูปืนขึ้น แต่เกรย์สันรีบกดลง

"มาร์คัส พอได้แล้ว!"

สำหรับเธอ ภาพรวมสำคัญที่สุด เวลานี้ไม่ควรเกิดการปะทะ พวกเขามีกันแค่สองคน ไม่มีทางต้านฝูงชนได้เลย

แต่ไม่รู้เพราะอะไร มาร์คัสกลับไม่ฟัง เขาลั่นไกหนึ่งนัด กระสุนพุ่งใส่ต้นขาของชายร่างใหญ่คนหนึ่ง

เสียงปืนเหมือนสัญญาณเปิดฉาก คนในบาร์ทนไม่ไหว พากันโถมเข้าโจมตี แม้เจ้าของร้านขายของชำจะตะโกนห้ามก็ไร้ประโยชน์

อีกฝั่งหนึ่ง จอร์จนั่งยิ้ม

เขาคือผู้ที่ทำให้ทุกอย่างบานปลาย ทั้งการที่แวนเดอร์ยังไม่เมาหลับไม่ตื่น ก็เป็นเพราะเขาใช้เวทมนตร์ทำให้หลับ และกระสุนนัดเมื่อครู่ก็ไม่ได้เกิดจากความบ้าบิ่นของมาร์คัส แต่เป็นเพราะจอร์จใช้พลังพิเศษทำให้ปืนลั่นเอง

ตามปกติ มาร์คัสไม่ใช่คนโง่ เขาไม่มีทางยิงตอนที่เสียเปรียบชัดเจนแบบนี้ เขาแค่ตั้งใจข่มขู่ แต่จอร์จใช้พลังของตัวเองบังคับให้ปืนลั่นจริง

วัตถุประสงค์เดียวก็คือสร้างความโกลาหลในจังหวะที่แวนเดอร์ไร้ความสามารถจะควบคุมสถานการณ์

แม้ทั้งมาร์คัสและเกรย์สันจะต่อสู้สุดกำลัง แต่ในพื้นที่แคบของบาร์ ปืนกลายเป็นภาระมากกว่าทำประโยชน์

พวกเขาถูกโถมเข้ามาจนล้มลง และถูกมัดแน่นอย่างรวดเร็ว

หากไม่ใช่เพราะเจ้าของร้านขายของชำพยายามกันเต็มที่ ทั้งคู่คงถูกสับเป็นชิ้นๆ แล้ว

"ซวยแล้ว…"

เจ้าของร้านขายของชำกัดฟัน มองเกรย์สันกับมาร์คัสที่ถูกอัดจนสลบหน้าตายับเยิน แล้วหันมองแวนเดอร์ที่ยังฟุบอยู่บนโต๊ะ เมาไม่รู้เรื่อง ตอนนี้อารมณ์ปั่นป่วนสุดจะบรรยาย

"พอแล้ว! ไม่ทนแล้ว! พวกเราจะสู้!"

เสียงตะโกนของชายร่างใหญ่ดังก้อง พวกเขาต่างหิวกระหายการต่อสู้ ไม่มีใครแสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

แต่เจ้าของร้านขายของชำตะโกนแทรก สีหน้าเครียดจริงจัง "สู้บ้าสู้บออะไร! พวกนายจำไม่ได้รึไง หกปีก่อนพวกเราตายกันไปกี่ศพ"

"แล้วจะให้ทำยังไง? ตอนนี้เราก็ปะทะไปแล้ว จะปล่อยให้พวกมันลากเด็กๆ ไปก็ไม่ได้"

คนในบาร์ทุกคนเป็นพวกเดียวกับแวนเดอร์ พวกเขาเลี้ยงดูวีกับพาวเดอร์เหมือนลูก และจะไม่มีวันยอมส่งตัวเด็กๆ ไปเป็นเครื่องสังเวยแน่นอน

เสียงโต้เถียงดังอื้ออึง ไม่มีข้อสรุป เจ้าของร้านขายของชำอยากปลุกแวนเดอร์ขึ้นมา แต่ไม่ว่าจะเขย่าหรือตบหน้า เขาก็ไม่ตื่นสักที

"งั้นส่งฉันไป… บอกไปว่าทุกอย่างเป็นฝีมือฉันคนเดียว" วีเดินออกมากลางห้อง น้ำเสียงหนักแน่น

แวนเดอร์เคยบอกเธอว่าหัวหน้าต้องรับผิดชอบ เมื่อเรื่องบานปลายจนเกินควบคุม เธอไม่อยากให้ลุงๆ และแวนเดอร์ต้องตายเพราะเธอ

"ไม่มีทางเด็ดขาด!"

เสียงคัดค้านดังพร้อมกันจากชายร่างใหญ่ทุกคน แม้แต่เจ้าของร้านขายของชำก็ยังส่ายหัว เขาเชื่อว่าไม่ว่ายังไง แวนเดอร์ก็ไม่มีวันยอมปล่อยให้วีถูกส่งไป

ทันใดนั้น ประตูบาร์ก็เปิดอีกครั้ง

"ข่าวร้าย! หน่วยผู้คุมกฎจากเมืองชั้นบนกำลังข้ามสะพานพิลท์โอเวอร์มาแล้ว คราวนี้มาเป็นกองทัพเลย"

"อย่างที่คิด…" จอร์จพึมพำด้วยรอยยิ้ม

แค่หกปีหลังการกบฏของเมืองชั้นล่าง ต่อให้เกรย์สันไว้ใจแวนเดอร์ เธอก็ไม่มีทางที่จะไม่เตรียมกำลังเสริมรอเอาไว้

อีกอย่าง… แวนเดอร์ไม่ได้เป็นเจ้าของเมืองชั้นล่างทั้งหมด ยังมีซิลโค ศัตรูที่ทั้งเจ้าเล่ห์และโหดเหี้ยมยิ่งกว่าใคร

"เอาเลย! ออกไปสู้กัน!"

เมื่อมาถึงจุดนี้ ไม่มีใครพูดอะไรได้อีก เหล่าชายร่างใหญ่ในบาร์หิ้วเกรย์สันกับมาร์คัสออกไปข้างนอก ตะโกนเรียกพวกพ้อง เตรียมปะทะกับหน่วยผู้คุมกฎแบบถวายชีวิต

"วี พาวเดอร์ ฝากดูแลแวนเดอร์ด้วยนะ ถ้าเขาฟื้น รีบบอกให้ตามมา" เจ้าของร้านขายของชำจนปัญญา ได้แต่สั่งกำชับสองสามคำ ก่อนวิ่งตามพวกพ้องออกไป

เมื่อเห็นเจ้าของร้านขายของชำจากไป วีกัดฟันแน่น "พวกเธอนั่งนิ่งๆ ห้ามออกไปไหน ฉันจะไปช่วยเอง"

ทุกคนสู้เพื่อแก้ปัญหาที่เธอก่อขึ้น เธอจะนั่งอยู่ข้างหลังเฉยๆ ได้ยังไง?

"ไปสิ! ฉันไปด้วย ไปจัดการพวกมัน!" คราวนี้จอร์จโซเซลุกขึ้นจากเก้าอี้

วีส่ายหัว "ขอบใจนะ จอร์จ แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาย เมืองชั้นล่างกำลังจะมีการต่อสู้แล้ว นายรีบออกไปจากที่นี่ซะ"

เธอเคยได้ยินพาวเดอร์เล่าว่าจอร์จมีฝีมืออยู่บ้าง แต่จะเอาเขาไปเทียบกับผู้คุมกฎแห่งพิลท์โอเวอร์ได้ยังไง

และตอนนี้จอร์จก็ยังเมาอยู่ จะสู้ไหวเหรอ?

"ในนามของจอร์จ ฉันจะยืนเคียงข้างเพื่อนด้วยความซื่อสัตย์ พร้อมบุกน้ำลุยไฟไปด้วยกัน"

"เมื่อเห็นความอยุติธรรม ฉันจะตะโกน! เมื่อถึงเวลาลงมือ ฉันก็จะลงมือ!"

จอร์จประกาศเสียงดัง ก่อนเหวี่ยงหมัดใส่ผนังข้างตัว ทำให้ผนังพังทะลุเป็นรูใหญ่ทันที แล้วก้าวลอดรูนั้นออกไป ไล่ตามเหล่าชายร่างใหญ่โดยไม่ลังเล

"เอื้อก!" วีกับพาวเดอร์ถึงกับกลืนน้ำลายพร้อมกัน เมื่อเห็นผนังหินแตกเป็ยรู้

ปกติในบาร์ก็มีการชกต่อยอยู่แล้ว เพื่อไม่ให้ต้องซ่อมผนังซ้ำๆ แวนเดอร์จึงสร้างด้วยหินใต้ดินแทนไม้ ซึ่งแม้แต่แวนเดอร์ก็ไม่เคยต่อยจนเป็นรู้ขนาดนี้

"ฉันไปดูเขาเอง ส่วนพวกเธอรีบพาแวนเดอร์ลงไปที่ห้องลับ อย่าออกมาเด็ดขาด" พูดจบ วีรีบพุ่งผ่านรูผนังที่จอร์จเจาะ วิ่งตามไปทันที

ที่ปากทางเข้าแบล็คอัลเลย์ ทั้งสามฝ่ายเผชิญหน้ากัน

ฝั่งหนึ่งคือผู้คุมกฎแห่งพิลท์โอเวอร์ในเครื่องแบบสีน้ำเงินสด ถือปืนยาวครบมือ

อีกฝั่งคือเจ้าของร้านขายของชำที่นำกองกำลังชายร่างใหญ่ของแบล็คอัลเลย์ พร้อมอาวุธสั้นยาวครบชุด

ส่วนอีกฝ่ายคือซิลโคที่ยกพรรคพวกมาทั้งหมดหลังจากได้รับข่าว เขาคาดไว้แล้วว่าด้วยนิสัยของแวนเดอร์ สุดท้ายอีกฝ่ายต้องยอมรับความผิดแทนเด็กๆ เขาจึงแอบติดสินบนมาร์คัส หวังจะใช้จังหวะนี้ฆ่าเกรย์สันทิ้ง แล้วกดแวนเดอร์ให้อยู่ใต้อำนาจ

ถ้าแวนเดอร์ยอมรับผิดเรื่องทรยศเมื่อหลายปีก่อน เขาก็พร้อมให้อภัย แล้วจับมือกันยกทัพสู้กับเมืองชั้นบนอีกครั้ง

ถ้าแวนเดอร์ไม่ยอม… เขาก็จะฆ่าทิ้ง แล้วค่อยๆ กลืนกินเมืองชั้นล่างทั้งหมด ก่อนบุกโจมตีเมืองชั้นบนให้พินาศในที่สุด

แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ เรื่องกลับกลายเป็นว่าลูกน้องของแวนเดอร์จับตัวมาร์คัสและเกรย์สันไว้ และกำลังจะทำสงครามกับเมืองชั้นบนจริงๆ

เขาจึงรีบรวมคนทั้งหมดมาที่นี่ด้วยตัวเอง เพื่อดูให้เห็นกับตาว่าแวนเดอร์พร้อมลุกขึ้นสู้อีกครั้งหรือยัง?

แต่สิ่งที่เห็นยิ่งทำให้แปลกใจ เพราะที่นี่ ไม่มีแม้แต่เงาของแวนเดอร์….

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….