บทที่ 420: แข็งแกร่งกว่า (ฟรี)

"ท่านคะ แรงที่ดึงมาจากเกราะรบ เขามีความสามารถควบคุมโลหะ" พร็อกซิม่า มิดไนท์ปักหอกของเธอกับยานเพื่อพยุงตัว ตะโกนเตือนธานอส

ธานอสกระชากเกราะรบออก โยนทิ้งไปทันที "งั้นข้าจะถอดเกราะ แล้วสู้กับมันด้วยตัวเปล่า!"

เมื่อไร้เกราะป้องกัน ธานอสกำดาบสองคมพุ่งเข้าหาจอร์จอีกครั้ง ฟันใส่เต็มแรง

พร็อกซิม่า มิดไนท์กับคอร์วัส เกลฟก็ทำตาม ถอดเกราะแล้วตามหลังมาติดๆ

"เกราะไม่มีแล้ว แล้วอาวุธล่ะ?" จอร์จยิ้ม ปล่อยพลังใส่อาวุธของทั้งสามทันที

ผลก็คือ อาวุธในมือเริ่มสั่นและหลุดการควบคุม บังคับให้พวกเขาชะงัก

ร่างกายธานอสแข็งแกร่งมาก เขากัดฟันยื้อไว้จนดาบสองคมยังอยู่ในมือ แต่พร็อกซิม่า มิดไนท์ กับคอร์วัส เกลฟทนไม่ไหว

แม้จะพยายามสุดแรง อาวุธก็ยังหลุดลอยออกจากมือ และหมุนหันกลับมาโจมตีเจ้าของ

"นอนเถอะ เด็กน้อย… ฟ้ายามค่ำคืนนี้ช่างงดงาม"

จอร์จฮัมเพลงกล่อมเด็กเสียงอ่อนโยน พลางมองธานอสที่ยังฝืนจับดาบไว้ ส่วนพร็อกซิม่า มิดไนท์ กับคอร์วัส เกลฟเริ่มหลบอาวุธของตัวเองอย่างทุลักทุเล

เสียงเพลงนั้นแทรกเข้าในหูของทั้งสาม ทำให้รู้สึกว่าหนังตาเริ่มหนักร่วงราวกับจะหลับไป

นี่คือเวทมนตร์สะกดจิตที่เขาได้จากลูธิเอน เวทมนตร์ที่ครั้งหนึ่งสามารถสะกดมอร์กอธได้ แม้เขายังทำได้ไม่ถึงขั้นนั้น แต่ผลลัพธ์ก็ชัดเจนมาก

"ฉึก! ฉึก!"

เสียงโลหะทะลุเนื้อดังขึ้น

พร็อกซิม่า มิดไนท์ กับคอร์วัส เกลฟที่โดนเวทมนตร์สะกดจิตทำให้ชะงักชั่ววูบ ถูกอาวุธของตัวเองแทงทะลุในทันที

ด้านธานอส มือที่จับดาบสองคมก็สั่นไหวจนเกือบหลุด แต่ทันใดนั้น เขาก็หยิบหินสีเหลืองเม็ดเล็กๆ ออกมา พลังประหลาดจากมันก็แผ่ซ่านออกไป ลบล้างเวทมนตร์สะกดจิตของจอร์จในชั่วพริบตา

นั่นคือมายด์สโตน!

"อ๊าก!"

ธานอสคำราม กดมายด์สโตนลงกลางดาบสองคม แล้วอาศัยพลังที่มันปลดปล่อยออกมา เขาฝืนสลัดการควบคุมของจอร์จออกจากดาบ แล้วพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง

"มายด์สโตนใช้แบบนั้นได้ด้วยเหรอ?" จอร์จเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ

เขาไม่แปลกใจที่มายด์สโตนสามารถล้างเวทมนตร์สะกดจิตได้ แต่ที่มันกันไม่ให้เขาคุมโลหะได้ ตรงนี้แหละที่คาดไม่ถึง

บางทีพลังของมายด์สโตนอาจสูงกว่าที่คิด

เป็นไปได้ว่าการควบคุมโลหะของเขาต้องอาศัยพลังจิตแทรกไปในโลหะ เมื่อมายด์สโตนลบพลังจิตนั้นออก การควบคุมโลหะก็หายไป

แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่

"เอกซ์เปลลิอาร์มัส!"

จอร์จโบกมือร่ายคาถาปลดอาวุธใส่ธานอสที่กำลังพุ่งมา ดาบสองคมที่ฝังมายด์สโตนหลุดออกจากมือทันที ทำให้ธานอสชะงักไปชั่วขณะ

คาถาปลดอาวุธ ตราบใดที่โดน อาวุธต้องปลิวหลุดเสมอ

ในฐานะจอมเวท เขามีลูกเล่นสารพัด มากพอที่จะรับมือได้ทุกสถานการณ์

"ปืนใหญ่อิเล็กโตรพลาสมา!"

ลำแสงพลาสมาพุ่งใส่ และระเบิดร่างธานอสจนกระเด็น

จอร์จคว้าดาบสองคม ดึงมายด์สโตนเก็บเข้ามิติเก็บของ จากนั้นบินตามไปหาธานอสที่ถูกซัดลงพื้น

"โห… หนังหนาจริงๆ"

แม้จะโดนปืนใหญ่อิเล็กโตรพลาสมาที่แรงพอจะทำลายภูเขาได้ หน้าอกของธานอสก็มีเพียงรอยไหม้ดำเล็กๆ เท่านั้น ทำให้จอร์จทึ่ง

เขาคิดว่าร่างกายของเขาแข็งแกร่งมากแล้ว แต่เมื่อเทียบกับธานอสก็ยังดูด้อยกว่าไม่น้อย

ที่จริง เขาคิดว่าการป้องกันทางกายภาพของธานอสอาจไม่แพ้เขาตอนอยู่ในร่างมังกรด้วยซ้ำ จุดอ่อนเดียวคือความสามารถค่อนข้างจำกัดและถูกแก้ทางได้ง่าย

"เจ้า… เจ้าไม่มีวันเข้าใจความยิ่งใหญ่ของข้า!"

แม้จะไร้อาวุธ ธานอสก็ไม่คิดยอมแพ้ เขาลุกขึ้นปัดฝุ่น ดวงตาเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นที่ไม่เคยสั่นคลอน เขายังยึดมั่นว่าเป้าหมายของตัวเองคือความยุติธรรม

แม้ต้องตายที่นี่ ก็เป็นการสละชีพเพื่ออุดมการณ์ที่เขาศรัทธา

"ฉันไม่จำเป็นต้องเข้าใจ ตราบใดที่ฉันแข็งแกร่งกว่า" จอร์จส่ายหัว มองธานอสอย่างเย็นชา

ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดคือคนอย่างธานอส เหมือนพวกลัทธิคลั่งศาสนา ที่ไม่สามารถใช้เหตุผลธรรมดาอธิบายให้เข้าใจได้

กับคนแบบนี้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือแสดงให้เห็นว่าพลังของเหนือกว่า และบดขยี้ด้วยพละกำลังเท่านั้น

นี่คือปรัชญาที่จอร์จเชื่อมาโดยตลอด

ผู้ที่แข็งแกร่งจะล่าเหยื่อที่อ่อนแอ ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดจะอยู่รอดได้ และความจริงอยู่ในมือของผู้ชนะ

เหมือนคำพูดที่ว่า

"ศักดิ์ศรีอยู่ปลายดาบ ความจริงอยู่ในระยะปืนใหญ่"

หรือ

"ฉันฝึกวิชา ก็เพื่อให้คนโง่ๆ คุยกับฉันด้วยความเคารพ"

เขาศึกษาเวทมนตร์และฝึกฝนให้แข็งแกร่งขึ้น ก็เพื่อเวลาแบบนี้

เมื่อเจอคนอย่างธานอสในโลกต่างๆ ที่ไม่สามารถพูดคุยกันด้วยเหตุผล เขาจะได้มีพลังพอจะระเบิดหัวพวกมันได้

แน่นอน อีกด้านหนึ่ง เขาก็สนุกกับการเรียนรู้เวทมนตร์และมีความสุขกับการเพิ่มพลังด้วยเช่นกัน

"ตายซะ!"

ทันใดนั้น จู่ๆ ร่างสีน้ำเงินก็พุ่งออกจากโคลน แปลงแขนเป็นหนามแหลมแทงเข้าที่หลังธานอสใกล้หัวใจ

ร่างสีน้ำเงินนั้นคือเนบิวลา ลูกบุญธรรมอีกคนของธานอส

หนามแหลมพุ่งแทงอย่างแม่นยำ แต่กลับไม่สามารถเจาะทะลุผิวของธานอสได้

"ทำไม… ทำไมแม้แต่เจ้าก็หันหลังให้ข้า?" ธานอสเหวี่ยงแขนจับคอเนบิวลายกขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

การทรยศของกาโมราทำให้เขาเศร้า แต่การทรยศของเนบิวลาทำให้เขาโกรธแค้น

ลูกที่เขาคิดว่าเกรงกลัวเขาที่สุด กล้าหักหลังเขางั้นเหรอ?

"ทำไมเหรอ? ก็เพราะท่านทำลายบ้านเกิดของข้า ฆ่าคนของข้า แล้วก็ทรมานข้ามาตลอด ดัดแปลงร่างกายข้า ทำให้ข้ากลายเป็นตัวประหลาดกึ่งจักรกล"

"ท่านยังหวังให้ข้ากตัญญูต่อท่านอีกเหรอ? ท่านพ่อ?" เนบิวลาจ้องตาธานอสด้วยความเกลียดชัง

ความโหดร้ายและพลังของธานอสฝังลึกในใจเธอมาตลอดชีวิต เธอเกลียดเขามาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยกล้าแสดงออก

เธอทำได้เพียงสร้างผลงานเพื่อเอาตัวรอด หวังสักวันจะได้รับความสำคัญ

แต่เมื่อเห็นธานอสโดนจอร์จกดดันจนหมดสภาพ ถูกแย่งอาวุธไป และมายด์สโตนก็ถูกยึดไป

ในตอนนั้นเอง เธอถึงรู้ว่าธานอสไม่ใช่สิ่งที่อยู่เหนือความตาย เขาไม่ใช่ผู้ไร้เทียมทานอย่างที่เธอเชื่อมาตลอด

ความโกรธ ความแค้น และความเจ็บปวดที่สะสมมานานหลายปี จึงระเบิดออกมา กระตุ้นให้เธอโจมตีธานอส

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….