บทที่ 325: ร่างแยกใหม่ โลกใหม่ (ฟรี)

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

ภายในโลกจิตใจของมิซากะ มิโคโตะ จอร์จใช้ฝ่ามือแหวกความมืดที่ห่อหุ้มจิตใจของเธอ แล้วกระตุ้นเธอด้วยพลังจิตเพื่อปลุกให้ฟื้นคืนสติ

ในเวลาเดียวกัน ด้านนอก จอร์จก็ลืมตาขึ้น พร้อมใช้พลังแบบเดียวกันในการหยุดมิซากะไม่ให้พัฒนาต่อ และยื่นมือออกไปเพื่อใช้เวมมนตร์ผนึกหลากหลายไว้บนร่างของเธอ ผนึกพลังงานที่กำลังปะทุอย่างรุนแรง

สุดท้าย เขาเตะสายฟ้าสีดำที่ล้อมรอบออกไป พร้อมกับปล่อยการควบคุมคามิโจ โทมะ

"มาช่วยที!"

วิธีที่จอร์จใช้อยู่นั้น แม้จะควบคุมได้ แต่ก็ต้องใช้เวลาราวครึ่งชั่วโมงจึงจะสามารถระงับพัฒนาการของมิซากะได้อย่างสมบูรณ์และนำเธอกลับสู่สภาพปกติ

แต่ถ้ามือขวาอันแสนพิเศษของคามิโจเข้ามาช่วย ทุกอย่างจะรวดเร็วกว่านั้นมาก

"มาแล้ว!"

หลังจากหลุดจากกับดักเหล็กเส้น คามิโจรีบวิ่งไปหามิซากะ ยื่นมือแตะไหล่เธอ

ภายใต้การควบคุมที่เข้มงวดของจอร์จ สายฟ้าสีดำไม่จู่โจมคามิโจ ทำให้ความสามารถอิมเมจิ้นเบรกเกอร์ของเขาแสดงผล

เพียงแค่ห้าวินาที เกราะสายฟ้าสีดำที่ห่อหุ้มตัวจอร์จกับมิซากะก็สลาย กลับสู่สภาพปกติ

"ฝากดูแลเธอด้วยนะ ฉันมีเรื่องต้องจัดการ ขอตัวก่อน"

จอร์จหยิบเสื้อผ้าสองชุดออกมาจากมิติเก็บของ หนึ่งชุดสำหรับมิซากะที่ชุดนักเรียนขาดจากสายฟ้า และอีกชุดสำหรับตัวเขาเอง แล้วรีบจากไปก่อนที่คามิโจกับแอ็คเซลเลอเรเตอร์จะทันถามอะไร

จิตใจเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับการก้าวสู่เลเวล 6 และแก่นแท้ของสายฟ้า เขาจึงจำเป็นต้องรีบกลับไปเข้าสมาธิเพื่อย่อยข้อมูลทั้งหมดนี้

แม้ผลลัพธ์จะไม่ได้สมบูรณ์แบบ แต่การพัฒนาเกินกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์ก็มอบผลตอบแทนมหาศาล

"ทำไมต้อง ‘มีเรื่องต้องทำ’ ทุกทีเลยนะ?"

เมื่อเห็นจอร์จจากไป คามิโจก็อดบ่นไม่ได้ ทุกครั้งที่พบมิซากะซิสเตอร์คนนี้ เธอมักพูดไม่กี่คำแล้วก็จากไป โดยอ้างว่ามี ‘ธุระ’ ทุกครั้ง

ขณะเดียวกัน มิซากะ มิโคโตะ ก็ลืมตาขึ้น พึมพำว่า "แปลกจัง... เหมือนมีผู้ชายที่ไม่คุ้นเคยมาดึงฉันขึ้นจากเหวลึก"

คนที่เข้าไปในโลกจิตใจของเธอคือร่างจิตของจอร์จ ซึ่งไม่ได้มีรูปลักษณ์เหมือนมิซากะ แต่มาในรูปของร่างจริงของเขาในโลกมาร์เวล

เพราะแม้ว่าจะเป็นร่างแยก แต่จิตวิญญาณที่ครอบครองยังคงเป็นของจอร์จ

เมื่อกลับถึงห้องในอาคารไร้หน้าต่าง จอร์จไม่ได้ไปพบอเลสเตอร์ แต่เข้าสู่โหมดปลีกวิเวกทันที

แต่การปลีกวิเวกครั้งนี้กลับไม่นานนัก ความเจ็บปวดที่คุ้นเคยก็แล่นทั่วร่าง

ร่างหลักในโลกมาร์เวลของเขาเพิ่งแยกจิตวิญญาณอีกครั้ง

ความสนใจของเขาจึงหันไปยังร่างแยกในโลกใหม่ ร่างแยกครั้งนี้เป็นมนุษย์ผู้ชาย และเป็นผู้ใหญ่โตเต็มวัยแบบที่เขาต้องการ

แต่… น่าเสียดายที่แก่เกินไป ร่างนี้มีอายุกว่าเก้าสิบปี

แต่ก็ไม่ใช่ปัญหา เมื่อเขาเข้าครอบครองนั้น ร่างกายที่แก่ชราก็ฟื้นคืนสภาพ ได้รับพลังกายและเวทมนตร์ทั้งหมด เหมือนร่างแยกของเขาในโลกอื่นๆ

แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะแก่ชรา แก่นแท้ของร่างนี้ก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

สิ่งเดียวที่น่ากังวลคือความทรงจำในร่างสูงวัยนี้มีมากเกินไป ทำให้ต้องใช้เวลาไม่น้อยในการย่อยและทำความเข้าใจ

"ตระกูลลีในฮ่องกง… โคลว์รีด…"

"ที่นี่คือโลกของการ์ดแคปเตอร์ซากุระงั้นเหรอ?"

หลังจากย่อยความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม จอร์จก็จมอยู่กับความคิดอย่างลึกซึ้ง

แม้ว่าเขาจะไม่ได้ติดตามอนิเมะเป็นประจำ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่เคยดูเลย เขาเคยดูอนิเมะแนวฮีโร่ยุคแรกๆ อย่างเซนต์เซย่า และดราก้อนบอลมาก่อน

และ "การ์ดแคปเตอร์ซากุระ" ก็เป็นหนึ่งในไม่กี่เรื่องที่เขาเคยดู

เขาเริ่มดูอนิเมะเรื่องนี้เพราะเพื่อนร่วมชั้นเรียนหญิงที่นั่งข้างเขาชอบมาก และมักพูดถึงเรื่องนี้ให้ฟัง เขาจึงลองเปิดดูตามคำแนะนำ

ตอนนั้น เขารู้สึกว่าเวทมนตร์ในเรื่องดูน่าสนใจ ตัวละครซากุระก็น่ารักและน่าเอ็นดู ทำให้เขาดูจนจบโดยไม่รู้ตัว

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงลองดูอนิเมะแนวเดียวกันต่อ เช่น "สาวน้อยจอมเวท นาโนฮะ"

เมื่อคิดย้อนไป เขายังรู้สึกขอบคุณเพื่อนร่วมชั้นเรียนหญิงคนนั้น หากไม่ได้คำแนะนำนั้น ป่านนี้เขาคงสับสนอย่างหนัก

อย่ามองว่าเป็นเพียงอนิเมะแนวสาวน้อยเวทมนตร์

ในเรื่องนี้จริงๆ แล้วมีขอบเขตกว้างใหญ่ระดับมัลติเวิร์ส

นอกจากโลกของซากุระแล้ว ยังมีโลกคู่ขนานอีกมาก คล้ายกับที่มาร์เวลมีจักรวาลหลากหลาย แม้ที่นี่จะไม่ได้มีมากเท่าก็ตาม

ที่สำคัญ เวทมนตร์ในโลกนี้ทรงพลังอย่างแท้จริง

โคลว์รีด ผู้สร้างโคลว์การ์ด ควบคุมเวลาและมิติได้ และยังสามารถทำนายอนาคตและเดินทางระหว่างโลกต่างๆ ได้อีกด้วย

ถ้าเขาอยู่ในเมืองแห่งการศึกษา คงถูกนับว่าเป็นผู้ใช้เวทมนตร์ที่เป็นเทพอาคมแล้ว

"ก่อนอื่น... ต้องออกจากโลงนี่ก่อน!"

จอร์จค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองดูสภาพแวดล้อมรอบตัว แล้วใช้มือผลักฝาโลงที่อยู่เหนือหัวออกอย่างระมัดระวัง

ชายชราที่เขาครอบครองชื่อ "ลีซวน" เป็นสายตรงของตระกูลลี หนึ่งในตระกูลเวทมนตร์สายเต๋าที่แข็งแกร่งที่สุดในจีน มีพรสวรรค์ระดับกลาง พลังเวทมนตร์ธรรมดา และเสียชีวิตลงอย่างสงบในวัย 98 ปี

วันนี้เป็นวันที่เจ็ดหลังจากเขาเสียชีวิต หากยังไม่ฟื้นขึ้นมาในตอนนี้ ร่างของเขาน่าจะถูกฝังในวันพรุ่งนี้

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นจากโลงศพ กวาดตามองซ้ายขวา เห็นได้ชัดว่านี่คืออนุสรณ์สถาน และด้านล่างหอมีสมาชิกตระกูลลีมากมายกำลังคุกเข่า แต่งชุดไว้ทุกข์

ผู้ที่คุกเข่าอยู่แถวหน้า คือลีเย่หลาน ผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน และยังเป็นแม่ของลีเชาหลาง

แม้ลีซวนจะมีพรสวรรค์ธรรมดา และฝึกเวทมนตร์มานานกว่าห้าสิบปี พลังของเขาก็ยังไม่เทียบเท่าลีเชาหลาง ผู้มีพรสวรรค์ที่สุดในรุ่น แต่ด้วยอายุและสถานะ เขายังคงได้รับความเคารพอย่างสูง

เขาถือเป็นผู้อาวุโสสูงสุดในตระกูลลีในปัจจุบัน

น้องชายของเขาเป็นปู่ของลีเย่หลาน ทำให้ลีเย่หลานต้องเรียกเขาว่า "ปู่ใหญ่" ตามลำดับสายเลือด

หากในอดีตเขาไม่ได้ทุ่มเททั้งชีวิตให้กับการฝึกเวทมนตร์ และหันไปสนใจเรื่องการมีครอบครัว ตำแหน่งผู้นำตระกูลในวันนี้อาจตกเป็นของลูกหลานสายตรงของเขาแทน

แน่นอนว่า สำหรับจอร์จแล้ว เรื่องนี้กลับเป็นข้อดี

เขาไม่อยากมีญาติที่เป็นสายเลือดเดียวกันปรากฏตัวกะทันหัน โดยเฉพาะถ้าเป็นคู่ชีวิตที่อายุมากแล้ว

"ซะ... ซอมบี้!!!"

ในตอนนั้น ชายคนหนึ่งจากตระกูลลีเงยหน้าขึ้นมา และเห็นจอร์จนั่งอยู่ในโลงศพ กำลังสำรวจโดยรอบ เขาจึงร้องลั่นออกมาด้วยความตกใจ

เสียงตะโกนของเขาทำให้ทุกคนที่อยู่ในพิธีหันขวับขึ้นมามอง และเมื่อเห็นว่าร่างของลีซวนฟื้นขึ้นมาจริง พวกเขาก็กระโจนขึ้นจากพื้นทันที

บางคนคว้าเข็มทิศ บางคนชักดาบไม้ บางคนวาดยันต์ บางคนร่ายคาถาขณะเคลื่อนไหวมืออย่างรวดเร็ว

แม้เขาจะเป็นปู่ทวดของตระกูลลี แต่ถ้าเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น พวกเขาก็ต้องเตรียมรับมือก่อน

"หยุดก่อน! ทุกคนใจเย็นๆ! ฉันไม่ใช่ซอมบี้!"

เสียงของจอร์จเปล่งออกมาดังชัด เต็มไปด้วยพลัง ทำให้ทุกคนหยุดชะงักทันที

ใช่แล้ว… ซอมบี้ไม่มีทางพูดจาชัดเจนแบบนี้แน่นอน

……….

หมายเหตุ: ไม่ต้องกังวลนะคะว่าเนื้อเรื่องจะออกทะเลไปแนวจอมเวทเทพเซียน หรือจีนจ๋า

ตอนนี้แค่เล่าถึงความเป็นมาของร่างแยกใหม่เท่านั้น **ไม่ได้เดินเรื่องในจีน**

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]