บทที่ 195: ฉันมีแผน (ฟรี)

เมื่อวานนี้ ตอนที่จอร์จตื่นขึ้นมาในร่างแยกนี้เป็นครั้งแรก พลังจิตของเขารับรู้ได้ตลอดเวลาว่ากำลังถูกจับตามอง

แต่ทันทีที่เขาล่องหน ความรู้สึกนั้นก็หายไป เขาจึงคงสภาพล่องหนไว้ตลอดจนกระทั่งสร้างฐานที่มั่นขึ้นและเข้าไปซ่อนตัวภายใน

และในวันนี้ ขณะติดตามมิซากะ มิโคโตะ เขาก็ยังคงล่องหนอยู่ และไม่มีความรู้สึกว่ากำลังถูกเฝ้าระวังแต่อย่างใด

แต่เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกนั้นก็กลับมาในทันที

ทั้งที่ก่อนจะเผยตัว เขาได้ทำลายกล้องวงจรปิดทุกตัวในพื้นที่รอบข้างที่อาจจับภาพเขาได้หมดแล้ว

จอร์จหลับตา เพิ่มพลังจิตขึ้นสูงสุดและปล่อยออกไปรอบตัว

ในไม่ช้า เขาก็สังเกตเห็นบางสิ่งที่ผิดปกติ การเฝ้าระวังไม่ได้มาจากกล้องหรือเซนเซอร์ปกติ แต่มาจากจุดเล็กๆ จำนวนมากที่เคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลาในบริเวณใกล้เคียง มันละเอียดเกินกว่าจะสังเกตเห็นได้ หากไม่ตั้งใจตรวจจับ

"งั้นฉันจะเป็นฝ่ายเฝ้าระวังแกบ้าง!"

จอร์จเปิดใช้พลังแม่เหล็ก บังคับบดขยี้จุดเฝ้าระวังเล็กๆ ทั้งหมดที่อยู่ภายในสนามแม่เหล็กของเขา และในทันที ความรู้สึกว่ากำลังถูกเฝ้าระวังก็หายไป

ไม่ว่าอุปกรณ์เฝ้าระวังของห้องทดลองเหล่านั้นจะล้ำหน้าเพียงใด แม้มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่มันก็ต้องทำจากโลหะ

และสิ่งใดที่ทำจากโลหะ ย่อมไม่อาจรอดพ้นจากขอบเขตความสามารถของเขาได้

เหมือนที่เคยพูดไปก่อนหน้านี้ พลังพิเศษของเขาและของมิซากะ มิโคโตะ มีพื้นฐานเหมือนกัน แต่แนวทางใช้งานแตกต่างกัน

มิซากะ มิโคโตะเน้นการใช้แม่เหล็กเพื่อสร้างไฟฟ้าเป็นหลัก แม้ในการควบคุมโลหะ เธอก็อาศัยกระแสไฟฟ้าของตัวเองในการชี้นำ เรลกันของเธอที่ยิงด้วยความเร็วสามเท่าของเสียงก็ไม่ใช่การควบคุมเหรียญโดยตรง แต่เป็นผลจากการเหนี่ยวนำแม่เหล็กไฟฟ้า

ในขณะที่จอร์จ ใช้แรงแม่เหล็กควบคุมโลหะโดยตรงและแบบหยาบๆ คล้ายกับแม็กนีโต้ ไม่ว่าอุปกรณ์เทคโนโลยีใดที่มีส่วนประกอบโลหะ ล้วนไม่ใช่ภัยคุกคามสำหรับเขา

เมื่อก่อน ด้วยระดับพลังพิเศษที่ต่ำ ผลลัพธ์อาจยังไม่เด่นชัดนัก แต่ตอนนี้ หลังจากได้รับการเสริมความสามารถจากร่างแยกโคลนมิซากะ ทั้งน้ำหนักและระยะควบคุมของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก

แม้เขายังไม่อาจยกเรือดำน้ำหนักสี่ถึงห้าพันตันขึ้นจากพื้นได้เหมือนแม็กนีโต้ แต่การควบคุมวัตถุหนักสิบถึงยี่สิบตันไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป

หากพลังพิเศษของเขายังพัฒนาได้ต่อไปจนถึงเลเวล 5 ในโลกนี้ มันจะยิ่งถูกเสริมความแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น

ตอนนี้ที่เขาค้นพบอุปกรณ์เฝ้าระวังขนาดเล็กเหล่านั้นที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า มันก็ไม่อาจเฝ้าระวังเขาได้อีกต่อไป

"ถูกพบเข้าแล้ว!" อเลสเตอร์ลืมตาขึ้นทันที คิ้วขมวดอย่างไม่พอใจ

เขาใช้เอเรียลบอทในการเฝ้าระวังทุกซอกทุกมุมของเมืองแห่งการศึกษา และนี่เป็นครั้งแรกที่การเฝ้าระวังของเขาถูกตรวจจับได้ ที่น่าแปลกคือ ผู้ที่ค้นพบไม่ใช่มิซากะ มิโคโตะตัวจริงแต่กลับเป็นโคลน เลเวล 4

เรื่องนี้ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกของเขาว่ามีบางสิ่งผิดปกติกับโคลนหมายเลข 9981

"ดูเหมือนจะต้องจับตัวมิซากะ 9981 โดยเร็วที่สุด"

ผ่านทางเครื่องสื่อสาร อเลสเตอร์สั่งให้หัวหน้าห้องปฏิบัติการมอบหมายให้ทีมไอเทม ซึ่งเป็นหน่วยปฏิบัติการลับที่มีผู้ใช้พลังจิตเลเวล 5 ดำเนินการจับตัวโคลนหมายเลข 9981 โดยทันที

เพราะเมื่อโคลน 9981 สามารถต่อต้านการเฝ้าระวังของเขาได้ มันหมายความว่าเขาไม่สามารถติดตามสถานการณ์ได้โดยสมบูรณ์อีกต่อไป ปัญหานี้จึงต้องถูกจัดการอย่างเร่งด่วน เพื่อหลีกเลี่ยงผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นต่อแผนทั้งหมดของเขา

"เขามาแล้ว!"

จอร์จและมิซากะ มิโคโตะต่างก็เห็นชายหนุ่มผมขาวเดินเข้ามาในตรอก เขาคือผู้ใช้พลังเลเวล 5 แอ็คเซลเลอเรเตอร์

"ตอนนี้เวลา 8.58 น. การทดลองครั้งที่ 9982 จะเริ่มในอีกสองนาที"

ในตรอก โคลนหมายเลข 9982 พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง

แอ็คเซลเลอเรเตอร์ล้วงมือใส่กระเป๋า จ้องมองโคลน 9982 คราวนี้เขาไม่ได้เยาะเย้ยเธอเหมือนทุกที แต่ถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า

"เมื่อวานนี้เกิดอะไรขึ้นกับโคลนนั่น? ทำไมเธอถึงหนีไป?

"พวกเธอเป็นโคลน ควรจะไร้อารมณ์ความรู้สึก ไม่มีความกลัวหรือหวาดหวั่นเลยไม่ใช่หรือไง!"

แต่ก่อนเขาเคยมองว่าโคลนเหล่านี้เป็นเพียงเครื่องจักรที่ไม่มีหัวใจ ไม่หวาดกลัว ไม่ร้องขอความเมตตา เหมือน NPC ในเกมที่ตายแล้วช่วยให้เขาเลเวลอัปได้

นั่นทำให้เขาไม่เคยใส่ใจ

แต่เมื่อวาน โคลนตัวหนึ่งกลับแสดงออกถึงความกลัวจริงๆ และหนีไป นั่นหมายความว่าโคลนพวกนี้อาจไม่ได้เป็นแค่โคลนธรรมดา?

ความคิดนั้นทำให้โลกในใจของเขาสั่นคลอน รู้สึกตื่นตระหนก สูญเสียความมั่นคงอย่างบอกไม่ถูก

ลึกๆ แล้ว สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือการทำร้ายคนบริสุทธิ์

ตั้งแต่เด็กจนถึงเก้าขวบ เขาอยู่ในสถาบันวิจัย ถูกจับมาทดลองมาตลอด จนกระทั่งอายุสิบขวบ ความสามารถตื่นขึ้น จึงถูกส่งไปเรียนในคลาสพิเศษที่มีเขาเพียงคนเดียว ก่อนจะถูกย้ายไปตามสถาบันวิจัยอื่นๆ เรื่อยมา

จนกลายเป็นผู้ใช้พลังเลเวล 5 อันดับหนึ่งของเมืองแห่งการศึกษา

แต่เพราะพลังที่แข็งแกร่งเกินไป องค์กรต่างๆ ก็หมายปอง ส่งคนเข้ามาโน้มน้าวหรือพยายามควบคุมเขาไม่หยุด แม้ว่าเขาจะหักแขนหักขาของคนพวกนั้นแล้ว แต่มันก็ยังไม่จบสิ้น

เหตุผลจริงๆ ที่เขายอมเข้าร่วมโครงการทดลองวิวัฒนาการผู้ใช้พลังจิตขั้นสูง ก็เพราะต้องการเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุด เพื่อที่จะได้ไม่มีใครกล้ามารบกวน และจะได้ไม่ต้องทำร้ายใครอีก

"มิซากะ 9981 เป็นเพียงความผิดปกติ ไม่ต้องกังวล ตราบใดที่การทดลองยังดำเนินต่อ นายสามารถวิวัฒนาการเป็นผู้ใช้พลังเลเวลหกได้ หลังจากฆ่ามิซากะครบ 10,020 ตัว"

มิซากะ 9982 ที่สวมเข็มกลัดเกโคตะ ดึงแว่นมองกลางคืนลงบนหัว ยกปืนกลขึ้นแล้วลั่นไกใส่แอ็คเซลเลอเรเตอร์

"เวลา: 9.00 น. การทดลองครั้งที่ 9982 เริ่มต้น"

"น่ารำคาญ! ถ้าอยากตายก็เชิญเลย!"

ใบหน้าแอ็คเซลเลอเรเตอร์แฝงความเศร้า ก่อนที่กระสุนจะมาถึง เขาก็ใช้การควบคุมเวกเตอร์สะท้อนกลับไปหมด

มิซากะ 9982 ที่ผ่านการต่อสู้กับเขามาแล้ว 9,981 ครั้ง หลบหลีกอย่างชำนาญ ใช้พลังไฟฟ้าดับไฟในตรอก แล้วซุ่มโจมตีจากเงามืด

แต่ความต่างของระดับพลังนั้นมากเกินไป ไม่นานนัก แว่นมองกลางคืนและปืนกลของเธอก็ถูกปัดกระเด็น เธอจึงเริ่มเปลี่ยนสนามรบตามที่ถูกโปรแกรมไว้ในสคริปต์การต่อสู้

แอ็คเซลเลอเรเตอร์เดินตามไปโดยไม่เร่งรีบ เขาอยากดูว่า หลังถูกกดดันจนมุม โคลนจะร้องขอความเมตตาก่อนตายหรือไม่ หลังจากปฏิบัติตามขั้นตอนของการทดลองแล้ว

ถ้าเธอร้องขอ เขาจะยุติการทดลอง ถ้าไม่ ก็แค่คิดมากเกินไปเอง

จอร์จและมิซากะ มิโคโตะเฝ้าตามดูการต่อสู้อย่างใกล้ชิด เห็นทั้งคู่เคลื่อนย้ายสนามรบไปยังท่าเรือร้างริมแม่น้ำ ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดตามสคริปต์ของการทดลอง วันนี้มิซากะ 9982 จะถูกแอ็คเซลเลอเรเตอร์สังหารเพื่อปิดฉาก

"ถึงเวลาลงมือ"

เมื่อเห็นว่ามิซากะ 9982 กำลังจะถูกจับ จอร์จหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ขณะที่มิซากะ มิโคโตะพุ่งเข้ามาขวางหน้าแอ็คเซลเลอเรเตอร์

"หยุด!"

"อีกตัวเหรอ? ไม่เห็นมีในแผนการทดลองว่าจะมีถึงสอง แต่ช่างเถอะ"

แอ็คเซลเลอเรเตอร์สะบัดมือ ควบคุมเวกเตอร์สร้างพายุหมุน กวาดสิ่งของเข้าใส่มิซากะทั้งสอง

"ไอรอนแซนด์ซอร์ด!"

มิซากะ มิโคโตะใช้พลังแม่เหล็กไฟฟ้าดึงทรายเหล็กจากใต้ดินในรัศมีสองร้อยเมตร มารวมกันเป็นเลื่อยไฟฟ้ายาวหลายสิบเมตร ที่เพียงสั่นน้อยๆ ก็สามารถฟันสิ่งของให้ขาดครึ่งได้

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….