บทที่ 55: วูล์ฟเวอรีนยุครุ่งเรือง (ฟรี)

"เรื่องอุปกรณ์ไม่ใช่ปัญหา พรุ่งนี้เช้าจะมาถึง ตามการวินิจฉัยของคุณ พวกเขาจะใช้เวลารักษานานแค่ไหน?"

เมื่อได้ยินการวินิจฉัยจากสตีเฟน จอร์จไม่ได้รู้สึกผิดหวังมากนัก

แม้เขาจะรู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่ศาสตราจารย์ไม่สามารถใช้พลังได้อีก แต่ก็ไม่ได้มองว่าเป็นเรื่องเลวร้าย

ถ้าศาสตราจารย์ X ยังสามารถใช้พลังได้อย่างเต็มที่ และกลับสู่จุดสูงสุดที่มีศักยภาพถึงขั้นสังหารมนุษย์จำนวนมากผ่านเครื่องขยายคลื่นสมองได้จริง แน่นอนว่าความปลอดภัยของพวกเขาจะมั่นคงขึ้นมาก แต่ก็จะยังมีข้อจำกัดอยู่ด้วยเช่นกัน

สำหรับทั้งมนุษยชาติและเหล่ามิวแทนท์บนโลก ศาสตราจารย์ X คือคนดีอย่างแท้จริง

เขาเคยป้องกันวิกฤตการณ์ขีปนาวุธคิวบา ก่อตั้งสถาบันอัจฉริยะเซเวียร์ และเปิดทางให้เหล่ามิวแทนท์เด็กที่หลงทางได้มีจุดยืนในสังคม

เขายังเลือกที่จะไม่ควบคุมหรือจำกัดเสรีภาพของนักเรียนเหล่านั้นเมื่อพวกเขาโตขึ้น โดยป้องกันไม่ให้พวกเขากลายเป็นอาวุธสังหาร

แต่ในสายตาของจอร์จ เขามองว่าศาสตราจารย์มีอุดมคติที่ใสซื่อเกินไป เชื่อในความดีของมนุษย์อย่างไร้เดียงสา และยึดมั่นในแนวทางสันติภาพเพื่อแก้ไขความขัดแย้งระหว่างมิวแทนท์กับมนุษย์

ในบางด้าน ศาสตราจารย์ก็หัวแข็ง

หากในอนาคตความคิดเห็นของพวกเขาขัดแย้งกัน ใครจะเป็นคนตัดสินใจ? เขาหรือศาสตราจารย์ X?

แม้ว่าตอนนี้เขาจะอาศัยร่างที่เป็นมิวแทนท์เทียม แต่เขากลับไม่มีอุดมการณ์ยึดติดเรื่องมิวแทนท์หรือมนุษย์เลย

สำหรับเขา โลกแบ่งได้แค่สองอย่าง นั่นคือศัตรูและพันธมิตร

เขาแค่รวบรวมพันธมิตร และกำจัดศัตรู จบแค่นั้น

เขาไม่เห็นความจำเป็นในการแยกแยะให้ซับซ้อน

ในมุมมองของเขา ศาสตราจารย์ X ไม่ควรสร้างคำว่ามิวแทนท์ขึ้นมาด้วยซ้ำ เพราะมันคือจุดเริ่มต้นของการแบ่งแยก

แล้วความแตกต่างระหว่าง "มิวแทนท์" กับ "มนุษย์ที่มีพลังพิเศษ" คืออะไร?

ในโลกนี้ก็มีมนุษย์มากมายที่มีพลังพิเศษ แต่พวกเขาไม่เคยอ้างตัวว่าไม่ใช่มนุษย์

ตอนนี้ศาสตราจารย์ได้รับการรักษาแล้ว จิตใจกลับคืนสู่ภาวะปกติ แม้ว่าเขาจะไม่สามารถใช้พลังจิตได้อีกต่อไป แต่เขาก็ยังสามารถเป็นครูที่ดีให้กับมิวแทนท์เด็กเหล่านั้น ช่วยแนะนำพวกเขาในการพัฒนาความสามารถที่มี

ในอนาคต เรื่องเล็กน้อยสามารถมอบหมายให้กับมิวแทนท์เด็กที่เติบโตขึ้นได้ ส่วนเขาก็จะสามารถมุ่งเน้นไปที่การศึกษาเวทมนตร์ได้อย่างเต็มที่

"ถ้าอุปกรณ์พร้อม โลแกนน่าจะสามารถขจัดสารพิษได้ภายในประมาณสามวัน ส่วนศาสตราจารย์ชาร์ลส์จะใช้เวลานานกว่านั้น อาจจะเกือยหนึ่งเดือน" สตีเฟนตอบหลังจากคำนวณอย่างคร่าวๆ

จอร์จพยักหน้า "ตกลง เมื่อศาสตราจารย์ได้รับการรักษาแล้ว ผมจะปล่อยพวกคุณกลับไป ตามที่สัญญาไว้"

คำพูดรับประกันของจอร์จทำให้สตีเฟนรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย

แม้ว่าเขาจะไม่ไว้วางใจจอร์จ แต่เขาก็ยังมีความมั่นใจอยู่บ้างในตัวศาสตราจารย์ จากการที่เคยอ่านการ์ตูนมาหลายปี

ถ้าศาสตราจารย์ X ในโลกจริงเป็นเหมือนในเรื่องผู้นำ X-Men ที่ช่วยมนุษยชาติครั้งแล้วครั้งเล่าเขาคงไม่ปล่อยให้พวกเขาถูกทำร้ายแน่นอน

สามวันต่อมา ภายในห้องรักษา วูล์ฟเวอรีนลุกขึ้นจากแคปซูลบำบัดอย่างว่องไว

เขาไม่ใช่ชายชราผมขาวที่มีบาดแผลเต็มตัวอีกต่อไป แต่กลับมาอยู่ในร่างยุครุ่งเรืองร่างกายแน่นเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ดวงตาแหลมคม พร้อมรับศึกทุกเมื่อ

วูล์ฟเวอรีนในช่วงรุ่งเรืองนั้นแทบจะไร้เทียมทาน มีทักษะการต่อสู้ที่สั่งสมมากว่าสองร้อยปี ความสามารถในการฟื้นตัวที่แข็งแกร่งเหนือมนุษย์ และร่างกายที่แทบจะเป็นอมตะ

หากไม่มีสิ่งใดมาหยุดยั้งเป็นพิเศษ เขาแทบจะไม่มีวันพ่ายแพ้ แม้แต่ระเบิดนิวเคลียร์ยังไม่สามารถฆ่าเขาได้ เขาคือฝันร้ายของทุกกองกำลังติดอาวุธ

เมื่อเทียบกับวูล์ฟเวอรีนรุ่นนี้ โคลน X-24 ที่สร้างโดยดร.ไรซ์นั้นห่างไกลราวฟ้ากับเหว

X-24 ไม่เพียงขาดความสามารถในการฟื้นฟู แต่ยังมีจิตใจไม่สมบูรณ์ ขาดประสบการณ์การต่อสู้โดยสิ้นเชิง ต่อสู้ด้วยสัญชาตญาณดิบเพียงอย่างเดียว

ถึงขั้นที่ว่าแม้แต่ลอร่า เด็กหญิงหมาป่าตัวเล็กก็ยังสามารถเอาชนะเขาได้เมื่อโตขึ้น

"ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว..." วูล์ฟเวอรีนพูดพลางยื่นเล็บอดาแมนเทียมออกมาอย่างลื่นไหล พร้อมยิ้มด้วยความพอใจ

ระดับฮอร์โมนในร่างกายส่งผลต่อรูปร่างของเขาอย่างชัดเจน ในช่วงก่อนหน้านี้ เขารู้สึกเหมือนร่างกายอยู่ในสภาพโรยราเต็มที แต่ตอนนี้ที่ได้รับการบำบัดจนหายดี เขารู้สึกเหมือนกลับสู่วัยหนุ่มอีกครั้ง ทั้งร่างกายและจิตใจกลับมากระปรี้กระเปร่า

มันเหมือนตอนเขาอายุยี่สิบที่เขาสามารถนั่งเล่นเกมพิกเซลบนคอมพิวเตอร์รุ่นเก่าได้ทั้งคืนโดยไม่เหนื่อย

ในขณะที่ตอนอายุสี่สิบ ต่อให้มีคอมพิวเตอร์ระดับไฮเอนด์ กับเกม AAA ที่กราฟิกสวยขนาดไหน เขาก็เล่นได้แค่ชั่วโมงเดียวก่อนจะหมดแรงและหมดอารมณ์

ตอนอายุยี่สิบ เขาเคยอวดดีว่า "เจ็ดครั้งต่อคืน" ยังไหว

แต่ตอนอายุสี่สิบ แม้แต่จะเริ่มก็ยังรู้สึกเหนื่อย และถ้าเลี่ยงได้ เขาก็จะเลี่ยง...

"โลแกน ผมต้องการให้คุณแอบติดตามชายคนหนึ่งให้ผม"

เมื่อเห็นว่าวูล์ฟเวอรีนฟื้นสภาพจนกลับสู่จุดสูงสุดแล้ว จอร์จก็เล่าเรื่องแผนการติดตามโทนี่ให้เขาฟัง พร้อมทั้งสิ่งที่เขาทำในช่วงที่ผ่านมา

วูล์ฟเวอรีนต่างจากศาสตราจารย์ X เขาไม่ได้มีแนวคิดอุดมคติเท่าไหร่ และไม่ลังเลที่จะฆ่าเมื่อจำเป็นในบางแง่ เขาคิดคล้ายกับจอร์จด้วยซ้ำ

"อย่าลงมือ เว้นแต่ว่าจะมีอันตรายร้ายแรงเกิดขึ้น และแจ้งผมทันทีหากมีอะไรผิดปกติ"

"ผมรู้ ผมจะไม่ปล่อยให้ถุงเงินของเรามีปัญหา" วูล์ฟเวอรีนพูดพลางจุดซิการ์ด้วยสีหน้าพึงพอใจ เห็นได้ชัดว่าเขายินดีรับภารกิจนี้

เขาจะไม่ยอมให้บ้านที่ได้มาอย่างยากลำบากต้องพังทลายอีก ตราบใดที่สิ่งที่ทำไม่ละเมิดขอบเขตของเขา เขาก็พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องบ้านหลังนี้

"คุณโลแกน คุณคิดว่าสมควรสูบบุหรี่ที่นี่มั้ย? จะให้ผมหาที่เขี่ยบุหรี่ให้ไหม?" สตีเฟนซึ่งกำลังปรับแต่งอุปกรณ์หันมาดุวูล์ฟเวอรีนทันทีเมื่อเห็นเขาสูบซิการ์ในห้องรักษา

เขาไม่ใช่คนอารมณ์ดีนัก แถมยังหงุดหงิดอยู่แล้วจากการที่ถูกลักพาตัวมา แม้จะไม่กล้าเผชิญหน้ากับจอร์จโดยตรงเพราะกลัวอันตรายที่อาจเกิดกับแฟนสาว แต่เขาก็ไม่ได้มีท่าทีประนีประนอมแบบเดียวกันกับคนอื่น

"ขอโทษครับ ดร.สตีเฟน" วูล์ฟเวอรีนดับซิการ์ในมือลงทันที

เขาให้ความเคารพต่อหมอที่ช่วยรักษาร่างกายเขา และจริงๆ แล้วก็ไม่เหมาะจะสูบที่นี่ เพราะศาสตราจารย์ยังอยู่ในกระบวนการรักษา

สามสัปดาห์ต่อมา

สารพิษในร่างกายของศาสตราจารย์ X ถูกกำจัดจนหมดสิ้น และหลังการผ่าตัดสมองที่ซับซ้อน อาการลมชักของเขาก็ดีขึ้นอย่างมาก ตอนนี้เขาเพียงแค่ต้องกินยาสม่ำเสมอ และสามารถใช้ชีวิตได้เหมือนคนชราโดยทั่วไป

ต้องยอมรับว่าทักษะทางการแพทย์ของสตีเฟนนั้นยอดเยี่ยมจริงๆ

จอร์จจึงส่งตัวสตีเฟนและทีมแพทย์กลับเมือง พร้อมกับมอบรางวัลตอบแทนอย่างงามตามที่สัญญาไว้

"ไม่ต้องห่วง พวกเราจะไม่บอกใครเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในเดือนนี้เลย"

บนดาดฟ้าอาคาร สตีเฟนกับหมอคนอื่นๆ กล่าวสาบานร่วมกันก่อนจะจากไป

ในช่วงเวลาที่พวกเขาอยู่ที่นั่น หลายคนรู้สึกเห็นใจศาสตราจารย์และมิวแทนท์เด็ก และเมื่อได้รับค่าตอบแทนอย่างดี พวกเขาจึงตั้งใจจะเก็บเรื่องทั้งหมดไว้เป็นความลับ

แต่จอร์จกลับส่ายหน้า "ขอโทษด้วย แม้ว่าผมอยากเชื่อคุณ แต่เพื่อความปลอดภัยของเด็กๆ ผมจำเป็นต้องมีมาตรการป้องกัน"

เขาโบกมือและเริ่มร่ายคาถาใส่พวกเขาอย่างรวดเร็ว

"ออบลิวีอาเต้!"

สำหรับจอร์จ คำสัญญาและคำสาบานไม่ใช่สิ่งที่เชื่อถือได้เสมอไป

แม้หมอเหล่านี้อาจตั้งใจจะรักษาความลับจริงๆ แต่ถ้าวันหนึ่งมีใครจ่อปืนที่หัวพวกเขา หรือจ่อปืนที่ครอบครัวของพวกเขา พวกเขายังจะปิดปากเงียบได้อยู่หรือไม่?

ทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดคือการฆ่าพวกเขา... แต่จอร์จไม่ได้จิตใจโหดร้ายถึงขนาดนั้น

ดังนั้น คาถาลบความทรงจำจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]