บทที่ 121 - ถูกทำร้าย (ฟรี)

บทที่ 121 - ถูกทำร้าย

วันต่อมา เฉินตงเซิงกำลังอ่านบทความที่เฉินฟางหามาให้ ต้องยอมรับว่าคนเหล่านี้ไม่ได้กลายเป็นตัวเก็งตำแหน่งฮุ่ยหยวนอย่างไร้เหตุผล

เดิมทีเขาอ่านด้วยความตั้งใจจะศึกษาหาความรู้ แต่พออ่านจบ เขากลับรู้สึกแย่ไปทั้งตัว เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ตัวเขาเองดูเหมือนเศษกากไปเลย

เขาได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว เห็นเฉินฟางเดินเข้ามา จึงถามไปส่งๆ "วันนี้กลับมาเร็วจัง ทำความสะอาดเสร็จแล้วหรือ?"

"อื้ม"

เฉินตงเซิงไม่ได้ใส่ใจ ก้มหน้าอ่านบทความต่อ รู้สึกเหมือนเฉินฟางจะเดินไปตักน้ำ ไม่นานก็นำน้ำเข้ามา

จนกระทั่งถึงตอนกินข้าวกลางวัน เฉินฟางดูทำตัวแปลกๆ ผิดวิสัยที่มักจะพูดเจื้อยแจ้ว แต่วันนี้กลับเงียบผิดปกติ

เฉินตงเซิงขมวดคิ้วมองเขา "เจ้าเป็นอะไร?"

"เปล่าขอรับ" เฉินฟางก้มหน้าก้มตากินข้าว เอียงตัวหลบไปมา ดูขัดหูขัดตาพิกล

"กินข้าวก็กินดีๆ ทำตัวลับๆ ล่อๆ เหมือนสาวน้อยไปได้"

เฉินฟางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเร่งความเร็วในการพุ้ยข้าวเข้าปาก รีบกินให้หมด วางชามตะเกียบแล้วทำท่าจะลุกหนี

"เดี๋ยว" เฉินตงเซิงเรียกไว้ "หน้าเจ้าไปโดนอะไรมา?"

เฉินฟางยกมือจับแก้มโดยสัณชาตญาณ ส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่มีอะไรขอรับ แค่หกล้มเฉยๆ"

เฉินตงเซิงเพ่งมองอย่างละเอียด แก้มข้างนั้นบวมเป่งแถมยังแดงก่ำ หกล้มท่าไหนถึงเป็นรอยแบบนี้ ดูเหมือนว่า...

"เจ้าโดนคนตีมา" ไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่เป็นประโยคบอกเล่า

เฉินตงเซิงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ แล้วถามเสียงเข้ม "ใครทำ?"

"พี่ตงเซิง ไม่เป็นไรหรอกขอรับ ข้าไม่เจ็บ"

"ถ้าเจ้าไม่บอก ข้าจะไปถามคนอื่น"

เฉินฟางเงยหน้าขึ้น ขอบตาแดงก่ำ "ฝีมือหยางเซิ่นจ่ง"

หยางเซิ่นจ่งคนนี้เขารู้จัก เข้าพักที่วัดเป่ากั๋วไล่เลี่ยกับพวกเฉินตงเซิง ก่อนหน้านี้ยังเคยเป็นฝ่ายเข้ามาทำความรู้จัก

เฉินตงเซิงก็แสดงความเป็นมิตรตอบ แต่คุยกันได้ไม่กี่ประโยคก็รู้สึกว่าคุยกันไม่ถูกคอ อีกฝ่ายคงรู้สึกว่าคบหาเขาไปก็ไม่มีประโยชน์ หลังจากนั้นก็ไม่เคยมาหาอีกเลย

เฉินฟางรับหน้าที่ทำความสะอาดตามลานเรือนต่างๆ มักจะเจอหยางเซิ่นจ่งบ่อยๆ เคยบ่นให้ฟังว่าคนคนนี้เป็นพวกมองคนแค่เปลือกนอก ชอบดูถูกคนอื่น แถมยังชอบจับผิด

มีอยู่หลายครั้งที่เฉินฟางกวาดพื้นเสร็จแล้ว หยางเซิ่นจ่งก็หาเรื่องว่ากวาดไม่สะอาด จงใจเทหิมะที่โกยไว้แล้วกลับลงมาที่พื้นอีก

เฉินฟางน้ำท่วมปาก ได้แต่กล้ำกลืนความช้ำใจ โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายเป็นถึงจูเหริน เขาจึงต้องก้มหน้าก้มตาทำงาน ไม่อยากก่อเรื่องเดือดร้อนมาถึงเฉินตงเซิง

"เขาตีเจ้าทำไม?"

"หลายวันมานี้หยางเซิ่นจ่งออกไปประลองกลอน (เหวินโต้ว) ข้างนอก พอชนะกลับมาก็คุยโวโอ้อวดไปทั่ว ว่าบัณฑิตทางใต้มีแต่พวกกินจุแต่ไร้สมอง พูดจาดูถูกสารพัด แต่วันนี้เขาแพ้กลับมา กำลังอารมณ์เสีย ข้าคุยกับคนอื่นแล้วเผลอหัวเราะออกมา เขาก็พุ่งเข้ามาตบหน้าข้าทันที หาว่าข้ากำลังหัวเราะเยาะเขา"

เฉินฟางยิ่งพูดยิ่งน้อยใจ เขาเป็นแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน

"ข้าไม่ได้หัวเราะเขาจริงๆ อธิบายไปแล้วเขาก็ไม่ฟัง ยิ่งพูดยิ่งหาว่าข้าเถียง ด่าว่าข้าเป็นพวกกระดูกไพร่"

เฉินตงเซิงจินตนาการภาพเหตุการณ์ออก "เขาตบเจ้าไปกี่ที?"

"สามทีขอรับ ตบย้ำที่ข้างเดิม เจ็บมากเลย" เฉินฟางแทบจะร้องไห้ออกมา

ความจริงโดนตบก็เจ็บอยู่หรอก แต่พอมีคนมาถามไถ่ด้วยความห่วงใย ความน้อยเนื้อต่ำใจมันก็พรั่งพรูออกมา กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

เฉินตงเซิงเอ่ยขึ้น "ไป เราไปหาเขากัน"