บทที่ 36 - กระสุนยังต้องวิ่งอีกสักพัก

บทที่ 36 - กระสุนยังต้องวิ่งอีกสักพัก

สภาพหอพักที่เคยรกรุงรัง ตอนนี้ถูกเคลียร์พื้นที่ตรงกลางจนโล่งเตียน โต๊ะหนังสือสามตัวถูกจับมาชนกัน ตรงกลางปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวที่ไปดึงมาจากไหนก็ไม่ทราบ บนผ้ามีตัวอักษรเขียนด้วยปากกาเคมีสีดำแบบโย้เย้ว่า "ตราชูเที่ยงธรรม"

หลังโต๊ะพิจารณาคดี กงข่ายนั่งวางมาดอยู่บน "บัลลังก์"

เจ้านี่เอาคาบกางเกงบ็อกเซอร์สีดำมาพับๆ วางแปะไว้บนหัวให้ดูเหมือนหมวกขุนนาง สวมผ้าเช็ดตัวลายสพันจ์บ็อบสีเหลืองเป็นเสื้อคลุม ในมือถือรองเท้าแตะหูคีบต่างไม้ตบโต๊ะ

ขนาบข้างซ้ายขวาคือจางเจี้ยนจวินและชวีเฉินเฮ่า ทั้งคู่ถือราวตากผ้าคนละอัน แถมยังไปหาแถบกระดาษสีแดงมาพันไว้ที่ปลายไม้ดูขลังพิลึก

ทันทีที่จางเฉินก้าวเท้าเข้าห้อง กงข่ายก็ฟาดรองเท้าแตะในมือลงบนโต๊ะดังลั่น

"เพียะ!"

"เปิดศาล...!"

"วู๊วววว... ทรง... พระ... เจริญ... (เลียนเสียงขานรับอำนาจศาล)"

มุมปากของจางเฉินกระตุกยิกๆ มองดูแก๊งรูมเมตจอมดราม่าพวกนี้แล้วถึงกับพูดไม่ออก

"นำตัวนักโทษ... จางเฉิน!" กงข่ายตบ "ไม้รองเท้าแตะ" อีกครั้ง

ยังไม่ทันที่จางเฉินจะตั้งตัว จางเจี้ยนจวินกับชวีเฉินเฮ่าที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วก็พุ่งเข้ามาล็อกแขนเขาซ้ายขวา ปากก็พึมพำว่า "บังอาจนัก เจ้าคนถึกเถื่อน รีบเข้ามาหมอบกราบรับการไต่สวนซะดีๆ!"

"เฮ้ยๆๆ เบาหน่อย! เพิ่งเปลี่ยนเสื้อมานะเว้ย!" จางเฉินทั้งขำทั้งฉุน แต่ก็จำยอมให้ "เจ้าหน้าที่ศาล" สองคนนี้ลากตัวไปหน้า "โต๊ะพิจารณาคดี" ที่จัดฉากไว้

"คนข้างล่างนั่นใคร แจ้งชื่อแซ่มา!" กงข่ายดัดเสียงแหลม ทำหน้าเคร่งขรึมถาม

จางเฉินกรอกตาบน กอดอกมองด้วยสายตาเหมือนมองคนปัญญาอ่อน "เตี่ยเอ็งไง"

"สามหาว!" กงข่ายฟาดรองเท้าแตะอีกรอบ แรงจนโคมไฟบนโต๊ะสั่น "อยู่ต่อหน้าศาล กล้าดียังไงมานับญาติมั่วซั่ว! ข้าขอถามเจ้า สีกาที่บุกเข้ามาในวัด... เอ้ย หอพักชายของพวกเราเมื่อคืนนี้ เป็นเทพธิดามาจากไหน? พวกเจ้าไปกุ๊กกิ๊ก... รู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมไม่เคยรายงานต่อองค์กร? สารภาพมาให้หมด!"

ซ่งรุ่ยจื้อที่รับบทอาลักษณ์คอยจดบันทึกอยู่ข้างๆ ขยับแว่น จรดปากกาค้างไว้แล้วเสริมด้วยความอยากรู้อยากเห็นสุดขีด "แล้วก็... พัฒนาไปถึงขั้นไหนแล้ว? จับมือ? กอด? หรือว่า... ฮี่ฮี่ฮี่? ห้ามตกหล่นแม้แต่รายละเอียดเดียว เรื่องนี้ส่งผลต่อ KPI การสละโสดของหอ 404 นะเว้ย!"

จางเฉินมองเจ้าพวกตัวฮาพวกนี้แล้วถอนหายใจอย่างระอา "ก็แค่เพื่อนธรรมดา พาร์ทเนอร์ทางธุรกิจ ในสมองพวกแกช่วยมีขยะที่มีประโยชน์กว่านี้หน่อยได้ไหม?"

แม้จะเล่นกันขำๆ แต่หลังจากผ่านเรื่องวุ่นวาย บรรยากาศในห้องก็ดูอบอุ่นเป็นกันเองขึ้นมาก

ทุกคนมานั่งล้อมวงรอบจางเฉิน แม้ปากจะบ่นแซวเรื่อง "อาหารหมาจนจุก" แต่แววตาของทุกคนยินดีกับเพื่อนจากใจจริง

เพราะหลังจากผ่านเรื่องแย่ๆ ของหลินหย่ามา พวกเขาก็กลัวว่าจางเฉินจะมูฟออนไม่ได้

พอได้เห็นสาวสวยระดับท็อปอย่างซูชิงเกอโผล่มา ยกภูเขาออกจากอกกันได้สักที

"พอๆ เลิกเผือกได้แล้ว" จางเฉินวางกระป๋องโค้กแล้วเข้าเรื่องจริงจัง "เรื่องซูชิงเกอเอาไว้ก่อน ตอนนี้เราต้องตีเหล็กตอนร้อน รีบปล่อยของล็อตนี้ออกไป"

"จะปล่อยยังไง? ยุคนี้ใครเขาเดินหาของในเถาเป่ากันแล้ว?" ต่งเผิงเริ่มกลุ้ม

"ไม่ไปเถาเป่า ไป Douyin (TikTok จีน)" จางเฉินหยิบมือถือออกมา "ยุคนี้เป็นยุคของทราฟฟิก เราต้องเล่นท่าใหม่ๆ บ้าง"

เขาเปิดแอป Douyin อย่างคล่องแคล่ว กดสมัครบัญชีใหม่

"ชื่อฉันคิดไว้แล้ว" นิ้วของจางเฉินรัวลงบนหน้าจอ

"ชื่อไรวะ? 'ร้านดิจิทัล 404'? เชยระเบิดเลยนะ" กงข่ายชะโงกหน้ามาแซว

"นั่นมันชื่อตั้งกะสมัยพระเจ้าเหา" จางเฉินยิ้มลึกลับ พิมพ์ตัวอักษรลงไป

หน้าจอแสดงชื่อไอดีหรา... [สถานีกู้เวลา 404]

......

เช้าวันรุ่งขึ้น จางเฉินสะดุ้งตื่นเพราะมือถือข้างหมอนสั่นรัวๆ

เขางัวเงียควานหามือถือ หน้าจอแสดงข้อความรัวๆ จากซูชิงเกอ เวลาคือเจ็ดโมงครึ่ง

"ไอ้ผู้ชายตายด้าน! แต่งรูปเสร็จแล้ว! คุณหนูอย่างฉันต้องมาอดหลับอดนอนแต่งรูปเนี่ยนะ!"

"ถ้ารูปเซ็ตนี้ลงแล้วไม่ดัง นายเอาหัวมาให้ฉันตัดเลย!"

"[รูปภาพ] [รูปภาพ] [รูปภาพ]..."

จางเฉินขยี้ตาที่ยังลืมไม่ค่อยขึ้น กดดูรูปใหญ่

ต้องยอมรับเลยว่า เซนส์ด้านความงามของซูชิงเกอนั้นเป็นพรสวรรค์จริงๆ

เธอในรูปถ่าย ภายใต้ Noise ที่เป็นเอกลักษณ์ของกล้อง CCD และฟิลเตอร์ผิวขาวอมเย็น ให้ความรู้สึกถึงยุค Y2K ที่กระแทกตามากๆ

นิ้วของจางเฉินกดเซฟรูปอย่างไว

เขาไม่รอช้า เปิดบัญชีใหม่ที่เพิ่งสมัครเมื่อคืนทันที... [สถานีกู้เวลา 404]

เลือกเพลง, ตัดเข้าจังหวะ, ใส่ทรานซิชัน

แม้จางเฉินจะไม่ใช่มือตัดต่ออาชีพ แต่ด้วยความที่เป็นชาวเน็ตที่เสพสื่อหนักมาก เลยพอรู้จังหวะของคลิปสั้นอยู่บ้าง

ไม่นานเขาก็ตัดต่อรูปเซ็ตนี้เป็นคลิปสั้น 15 วินาทีที่เข้าจังหวะเพลงเป๊ะๆ

แคปชันเรียบง่าย บรรทัดเดียวจบ:

[หนีจากยุคคมชัดสูง ไปตามหาความโรแมนติกของปี 2000 ในพิกเซลที่หยาบกร้าน #CCD #วินเทจ #สาวแซ่บยุคมิลเลนเนียม]

เช็กอิน: มหาวิทยาลัยหลินเจียง

กดเผยแพร่

พอแถบโหลดวิ่งจนเต็ม จางเฉินไม่ลังเลเลยที่จะเติมเงินสองร้อยหยวน กด "Dou+ โปรโมตด่วน"

ในยุคที่ทราฟฟิกคือราชา ของดีแค่ไหนถ้าไม่มีคนเห็นก็จบ การ "เติมเกม" นิดหน่อยเพื่อให้ระบบอัลกอริทึมจับแท็กของบัญชีได้เร็วขึ้นเป็นเรื่องจำเป็น

ทำทุกอย่างเสร็จ จางเฉินก็ไม่ได้มานั่งจ้องตัวเลขหลังบ้าน

เขารู้ดีว่า นี่เป็นแค่ก้อนหินเล็กๆ ก่อนพายุจะมา คลื่นลูกใหญ่ของจริงยังมาไม่ถึง

ช่วงบ่าย ประตูห้อง 404 ถูกกระแทกเปิดอย่างป่าเถื่อนอีกครั้ง

"เสด็จพ่อ! ลูกกลับมาแล้ว!"

จางเจี้ยนจวินหอบแฮกๆ โยนถุงกระสอบใบใหญ่สองใบกับกล่องกระดาษพันเทปกาวอีกสามกล่องลงพื้นดัง "ตึง!"

ฝุ่นฟุ้งกระจาย ตัวเขาเองทิ้งตัวแผ่หลากับเตียง "พี่เฉิน พี่สั่งบ้าอะไรมาเยอะแยะวะเนี่ย? ป้าที่ร้านพัสดุมองหน้าผมแปลกๆ แล้ว นึกว่าผมค้าของหนีภาษี!"

"นี่คือกองกระสุนชุดที่สองของพวกเรา" จางเฉินยิ้มพลางยื่นโค้กเย็นเจี๊ยบให้ "ขอบใจมากพวก เย็นนี้เพิ่มน่องไก่ให้"

เขานั่งยองๆ กรีดเทปกาวบนกล่อง

ของล็อตนี้กวาดมาจาก Xianyu และตามบอร์ดต่างๆ สภาพดีกว่าที่ไปคุ้ยจากร้านของเก่าหน่อย แต่ก็ดีแค่ภายนอกดูครบสมบูรณ์เท่านั้น

"เริ่มงาน!"

สองวันต่อมา หอ 404 เข้าสู่สภาวะ "ปิดประเทศ" โดยสมบูรณ์

ผ้าม่านปิดครึ่งหนึ่ง เหลือแค่โคมไฟสว่างจ้าส่องลงมาที่โต๊ะของจางเฉิน

จางเฉินทำงานเหมือนไม่รู้จักเหนื่อย

แกะเครื่อง, ล้างบอร์ด, ต่อลายวงจรที่ขาด, เปลี่ยนสายแพที่เสื่อมสภาพ, แล้วก็ประกอบกลับ

ขั้นตอนยุ่งยากซับซ้อนพวกนี้ ถูกเขาย่อกระชับจนถึงขีดสุด

ไอ้พวก "ศพอิเล็กทรอนิกส์" ที่เลนส์ค้าง จอลาย หรือปุ่มกดพัง พอผ่านมือเขาเขี่ยๆ นิดหน่อย ก็กลับมาส่งเสียง "ติ๊ด" ตอนเปิดเครื่อง เลนส์ยืดหดได้คล่องปรื๋อ กลับมาฉายแวววาวเหมือนเมื่อสิบกว่าปีก่อน

ความเร็วในการซ่อมยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ถ้าสองวันก่อนเรียกว่าช่างชำนาญ ตอนนี้เขาคือหุ่นยนต์สายการผลิตชัดๆ

รูมเมตคนอื่นก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ

ด้วยความที่เห็นจางเฉินตั้งใจขนาดนั้น แม้แต่ชวีเฉินเฮ่าที่ขี้เกียจตัวเป็นขนยังลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ ถือแปรงสีฟันกับสำลีชุบแอลกอฮอล์ คอยช่วยเช็ดคราบสกปรกภายนอกกล้องที่ซ่อมเสร็จแล้ว

"พี่เฉิน คลิปของพี่... ดูเหมือนยอดจะไม่ค่อยเดินเลยนะ?"

ช่วงพักเบรก ซ่งรุ่ยจื้อขยับแว่น กดรีเฟรชหน้าโปรไฟล์ [สถานีกู้เวลา 404]

ตอนนี้ผ่านไปสองวันเต็มแล้วตั้งแต่วิดีโอตัวแรกถูกปล่อย

แม้จางเฉินจะขยันอัปคลิปใหม่ทุกวัน ทั้งคลิปโชว์ขั้นตอนการซ่อมแบบ ASMR หรือคลิปซูชิงเกอในเวอร์ชันตัดต่อใหม่ๆ แถมยิงแอดทุกคลิปไม่เคยขาด

แต่ตัวเลขก็ยังนิ่งสนิท

ยอดวิวแตะหลักพันแบบหืดขึ้นคอ ยอดไลก์หรอมแหรมหลักสิบ คอมเมนต์นอกจากบอท "ฝากร้านฝากติดตาม" ก็มีแค่คนหลงเข้ามาเมนต์งงๆ ว่า "ขยะอะไรเนี่ย?" สักคนสองคน

"ค่าโปรโมตคลิปละสองร้อย ได้แค่นี้เหรอวะ?" ต่งเผิงเห็นแล้วยังเสียดายแทน "พี่เฉิน เงินจมเปล่าหรือเปล่า? เลิกยิงแอดเหอะมั้ง?"

จางเฉินวางกล้อง Olympus μ2 ที่เพิ่งซ่อมเสร็จลง ไม่มีท่าทีกังวลหรือสงสัยในตัวเองเลยแม้แต่น้อย

"ให้กระสุนมันวิ่งอีกสักพัก"

"ตอนนี้คือช่วงเลี้ยงไอดี ขอแค่อัลกอริทึมติดแท็ก 'ดิจิทัล', 'วินเทจ', 'ถ่ายภาพ' ให้เรา เงินพวกนี้ไม่เสียเปล่าหรอก เรื่องทราฟฟิกเนี่ย บางทีบทจะมาก็มาในข้ามคืน"

เขารู้ดีว่าการ์ดทำนายอนาคตระดับ "ตำนานสีทอง" ใบนั้นแม่นแค่ไหน

เวลาไหลผ่านไปกับความวุ่นวาย เผลอแป๊บเดียวก็ถึงคืนวันอาทิตย์

เมื่อจางเฉินขันน็อตตัวสุดท้าย วาง Sony T2 สีแดงสดลงบนโต๊ะเบาๆ ความรู้สึกภูมิใจแบบที่ไม่เคยมีมาก่อนก็พุ่งขึ้นมา

ตอนนี้หอ 404 สภาพเหมือนพิพิธภัณฑ์กล้องขนาดย่อม

บนโต๊ะ บนชั้นหนังสือ แม้แต่บนเก้าอี้ว่างๆ เต็มไปด้วยกล้อง CCD หลากรุ่นวางเรียงรายแน่นขนัด

ความโค้งมนของ Canon, ฝาสไลด์ของ Sony, ดีไซน์ของ Olympus, ความบึกบึนของ Nikon...

"ฟู่ววว... เสร็จสักที"

เตรียมการพร้อมสรรพ ขาดแค่ลมตะวันออก

และลมตะวันออกที่ชื่อว่า "อาอวี๋" ตามคำทำนายของระบบ น่าจะพัดมาถึงในวันสองวันนี้แล้ว