บทที่ 31 - พ่อจะช็อกตายเอานะ

บทที่ 31 - พ่อจะช็อกตายเอานะ

อีกฝ่าย: [80 ก็ 80! แต่ฉันมีเงื่อนไข ที่ชาร์จพังๆ ลังนั้นนายต้องเอาไปด้วยนะ ฉันไม่ส่งฟรี!]

จางเฉิน: [ดีล แต่ในเมื่อผมไม่เรื่องมากเรื่องที่ชาร์จพัง พี่ก็ต้องมีน้ำใจหน่อย แถมแบตแท้ให้ผมเครื่องละก้อน บวมหน่อยก็ไม่เป็นไร อีกอย่าง รอตรวจสอบของผ่าน Xianyu มันช้า ผมจะกดสั่งซื้อเลย วันนี้พี่ต้องส่งของนะ]

อีกฝ่าย: [เออๆๆ! ยอมใจนายเลย! รีบกดเลย!]

"เรียบร้อย"

โซนี่ T ซีรีส์หนึ่งร้อยเครื่อง เข้ากระเป๋าในราคา 30% ของราคาตลาด

จากนั้น เขาก็ใช้มุกเดิม

เจอนักศึกษาสาวที่อยากขายกล้องเก่าเอาเงินไปซื้อลิปสติก เขาแปลงร่างเป็น "พี่ชายผู้แสนดี" วิเคราะห์กราฟราคาลงเหวของสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ให้ฟังอย่างใจเย็น สุดท้ายใช้ข้ออ้าง "ช่วยจัดระเบียบชีวิต (Danshari)" รับซื้อ Olympus μ2 สภาพนางฟ้ามาในราคา 50 หยวน แถมอีกฝ่ายยังซาบซึ้งจนแถมกระเป๋ากล้องให้ด้วย

ซูชิงเกอขับรถไป หางตามองเห็นนิ้วที่ขยับพริ้วไหวและท่าทางวางแผนเหนือเมฆของจางเฉิน ก็อดบ่นไม่ได้: "จางเฉิน ฉันว่านายดูไม่เหมือนนักศึกษาเลย เหมือนพ่อค้าหน้าเลือดที่คร่ำหวอดในวงการมาหลายปีมากกว่า ปากนายนี่เจิมมาหรือเปล่า ทำไมใครๆ ก็โดนนายกล่อมจนเป๋ไปหมด?"

"นี่เขาเรียกว่าการเจรจาธุรกิจ ไม่รู้อย่ามั่ว" จางเฉินอารมณ์ดี เก็บมือถือลง: "แถมฉันกำลังช่วยพวกเขาแก้ปัญหาความกังวลเรื่องสต็อกของด้วย เรียกว่าวิน-วิน"

"วินบ้านนายสิ ฉันเห็นนายวินอยู่คนเดียวมากกว่า" ซูชิงเกอกลอกตามองบน

เมื่อรถแล่นผ่านประตูมหาวิทยาลัยหลินเจียง

รถจอดนิ่งสนิทที่ถนนร่มรื่นใต้หอพักชาย จางเฉินหยิบมือถือออกมา ตรวจสอบบิลการกวาดซื้อของบ้าคลั่งเมื่อกี้เป็นครั้งสุดท้าย

นอกจากค่า "ของเหมา" สามร้อยหยวนที่โรงรับซื้อของเก่าแล้ว ขากลับเขายังกวาดซื้อกล้อง CCD สภาพต่างๆ ผ่าน Xianyu และแพลตฟอร์มมือสองอื่นๆ อีกเกือบร้อยสี่สิบตัว ด้วยราคาเฉลี่ยตัวละเจ็ดสิบห้าหยวน

รวมทั้งหมดเป็นสองร้อยสี่สิบตัว

บวกกับค่ามัดจำที่โอนให้เถ้าแก่ร้าน "รับซื้อดิจิทัลด้วยใจ" กับค่าส่งด่วน SF Express รวมๆ แล้ว เวลาแค่ช่วงเช้า เงินในบัญชีเขาไหลออกไปเกือบหนึ่งหมื่นหนึ่งพันหยวน

สำหรับนักศึกษาธรรมดาที่ไม่มีรายได้หลัก อาศัยแค่ทำงานพาร์ตไทม์ การเผาเงินหนึ่งในสามของทรัพย์สินไปซื้อขยะอิเล็กทรอนิกส์ที่คนอื่นมองว่าไร้ค่าในเวลาครึ่งวัน ถือเป็นการเดิมพันที่บ้าระห่ำมาก

แต่สำหรับจางเฉิน ความหมายมันต่างออกไป

เก็บมือถือ จางเฉินปลดเข็มขัดนิรภัย หันไปมองซูชิงเกอที่ที่นั่งคนขับ

ในรถเปิดเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ซูชิงเกอวางมือข้างหนึ่งบนพวงมาลัย มองผ่านแว่นกันแดดดูรุ่นน้องที่เดินผ่านไปมานอกหน้าต่างอย่างเบื่อหน่าย

"ซูชิงเกอ" จางเฉินเอ่ยขึ้นกะทันหัน น้ำเสียงจริงจัง

ซูชิงเกอหันกลับมา แว่นกันแดดเลื่อนลงมาที่ดั้งจมูก เผยให้เห็นดวงตาดอกท้อคู่สวยที่ดูมีชีวิตชีวา: "อะไร? ถึงแล้วก็รีบลงไปสิ คุณหนูยังต้องรีบไป..."

"วันนี้ขอบคุณจริงๆ นะ" จางเฉินขัดจังหวะความปากแข็งของเธอ น้ำเสียงแฝงความหนักแน่นที่หาได้ยาก: "ถ้าเธอไม่ขับรถไปรับ ของกองนี้ฉันคงขนกลับมาไม่ทันมืดแน่ๆ แล้วก็เรื่องก่อนหน้านี้ด้วย... สรุปว่า ขอบใจนะ"

บรรยากาศในรถแคบๆ พลันหยุดชะงัก

ซูชิงเกออึ้งไป

เธอชินกับปากเสียๆ แบบ "ไอ้ตายด้าน" ของจางเฉิน และชินกับการต่อปากต่อคำระหว่างกัน

ถ้าจางเฉินพูดเล่นหัว หรือเรียกเธอว่า "พี่น้อง" "พ่อบุญธรรม" หรือ "พวกเรามันเพื่อนกัน" เธอก็คงรับมุกแล้วสวนกลับไปแบบแมนๆ ได้

แต่พอเจอคำขอบคุณที่จริงใจและแฝงความอ่อนโยนแบบกะทันหันนี้

"สาวน้อย E-sport สายแอ็บสแตรก" ที่ปกติห้าวเป้งในเน็ตและลมกรดในชีวิตจริง สมองกลับช็อตไปดื้อๆ แถมช็อตหนักด้วย

แก้มขาวๆ ของซูชิงเกอขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเร็วสูง

เชี่ย แดงในวิเดียว?

จางเฉินตกใจในใจ ความเร็วนี้ถ้าไม่ไปแสดงเปลี่ยนหน้ากากที่เสฉวนคงเสียดายแย่

เธอหลบสายตาจางเฉินอย่างลนลาน

"นะ... นายจะมาทำตัวจริงจังทำไมเนี่ย! น่า... น่าขยะแขยงชะมัด!" ซูชิงเกอสายตาลอกแลก พยายามฝืนรักษามาดสาวมั่นสุดฤทธิ์: "คะ... ใครอยากได้คำขอบคุณปากเปล่าจากนายกัน! คุณหนูเห็นว่านายนะ..น่าสงสารหรอกถึงได้ช่วย นายอย่ามาหลงตัวเอง!"

เห็นจางเฉินยังยิ้มอยู่ ซูชิงเกอก็แกล้งทำตาเขียวใส่:

"ยิ้มอะไร! ในเมื่อจะขอบคุณ ก็ต้องมีของเซ่นไหว้สิ! วันหลังฉันส่งวีแชทไปห้ามดองแชท แล้วก็... หมูผัดเปรี้ยวหวานจานนั้น รอวันหยุดสุดสัปดาห์คุณหนูว่างเมื่อไหร่ นายต้องไปทำให้กินที่บ้านอีกรอบ! ได้ยินมั้ย!"

ถ้าเป็นเมื่อก่อนเจอคำขอแบบนี้ จางเฉินคงหาข้ออ้างว่า "ยุ่ง" "ไม่ว่าง" หรือ "ขอเพิ่มเงิน" ปัดไปแล้ว

แต่ครั้งนี้ มองดูดวงตาที่วูบไหวหลังแว่นกันแดดของเด็กสาว จางเฉินไม่ได้ปฏิเสธ

"ได้" จางเฉินพยักหน้า ผลักประตูรถ: "รอของล็อตนี้ปล่อยออกไป เดี๋ยวเลี้ยงมื้อใหญ่ ไปละ"

จนกระทั่งจางเฉินแบกถุงปุ๋ยสีเหลืองที่สะดุดตานั่นหายลับไปตรงมุมตึกหอพัก ซูชิงเกอถึงยกมือขึ้นจับแก้มที่ร้อนผ่าว

"ไอ้ตายด้าน... จู่ๆ มาทำซึ้งอะไรเนี่ย พ่อจะช็อกตายเอานะ" เธอบ่นอุบอิบ แต่มุมปากกลับกลั้นยิ้มไม่อยู่ ก่อนจะเหยียบคันเร่งขับออกจากมหาลัยไป

...

กลับถึงห้อง 404 จางเฉินไม่รอพัก เทของในถุงปุ๋ยลงบนระเบียงรวดเดียว

กล้องเก่าเปื้อนฝุ่นเกือบร้อยตัวกองเต็มพื้นกระเบื้องระเบียง ล้นเข้ามาถึงทางเดินในห้อง

จางเฉินเพิ่งจะคัดกล้องสภาพดีๆ ไม่กี่ตัวมาวางบนโต๊ะ ประตูห้องก็ถูกผลัก "ปัง" เข้ามา

"พี่เฉิน! พี่แม่มเทพจุติชัดๆ! ขอคารวะให้เป็นปลาคาร์ปนำโชคอันดับหนึ่งแห่งม.หลิน!"

ไม่เห็นตัวแต่ได้ยินเสียงมาก่อน

เสียงแหกปากอันเป็นเอกลักษณ์ของต่งเผิงดังมาจากข้างนอก จากนั้นเขากับจางเจี้ยนจวินและกงข่ายสามคนก็กอดคอกันพุ่งเข้ามา

"เป็นไรกัน? เก็บเงินได้เหรอ?" จางเฉินยืดตัวขึ้น ปัดฝุ่นที่มือ

"ยิ่งกว่าเก็บเงินได้อีก!" จางเจี้ยนจวินโยนกระเป๋าหนังสือขึ้นเตียง เต้นแร้งเต้นกาด้วยความตื่นเต้น: "พี่ไม่รู้อะดิ วันนี้พวกเราเตรียมใจจะส่งพี่เป็นเครื่องสังเวยแล้ว ผลคือกริ่งดังปุ๊บ คนที่เดินเข้ามาไม่ใช่อู๋มหาภัย แต่เป็นผู้ช่วยสอน!"

"เห็นว่าในเมืองมีงานสัมมนาเศรษฐกิจด่วน ต้องเชิญระดับปรมาจารย์อย่างศาสตราจารย์อู๋ไปคุมงาน คาบวันนี้เลยเปลี่ยนเป็นดูวิดีโอการสอน ผู้ช่วยสอนเช็คชื่อก็ไม่เช็ค แค่ให้เซ็นชื่อก็จบ!" ซ่งรุ่ยจื้อดันแว่น ถึงจะทำเสียงนิ่งๆ แต่ก็เก็บอาการไม่อยู่: "พี่เฉิน ดวงพี่นี่มันเหลือเชื่อจริงๆ เหตุการณ์ความน่าจะเป็นต่ำขนาดนี้พี่ยังเจอ"

"ก็บอกแล้ว คนดีผีคุ้ม" จางเฉินยิ้ม ในใจก็โล่งอกไปเปราะหนึ่ง

ถึงเพื่อเงินจะไม่กลัวติด F แต่ถ้าไม่ติดก็ดีที่สุด

แต่ทว่า ความตื่นเต้นของทุกคนยังไม่ทันจางหาย บรรยากาศก็พลันเงียบกริบลง