บทที่ 16 ทำไมฉันต้องเสียเงินไปดูคนอื่นทำงานล่วงเวลาด้วย?

บทที่ 16 ทำไมฉันต้องเสียเงินไปดูคนอื่นทำงานล่วงเวลาด้วย?

จางเฉินเพิ่งกลับถึงหอพัก แต่ภาพความคึกคักที่คาดหวังไว้ ทั้งเสียงรัวคีย์บอร์ดและเสียงตะโกนสั่งการในเกมกลับไม่มีให้เห็น

จางเฉินเลิกคิ้วเล็กน้อย กวาดตามองไปรอบห้อง

ซ่งรุ่ยจื้อกับชวีเฉินเฮ่าใส่หูฟังก็จริง แม้จะจ้องหน้าจออยู่ แต่ดูออกชัดเจนว่าใจลอย

ส่วนต่งเผิงที่เมื่อคืนยังหึกเหิม ตบอดยืนยันว่าจะไปขอวิชาจากพ่อ มาตอนนี้นั่งคอตกอยู่ขอบเตียง บุหรี่ในมือไหม้ไปกว่าครึ่ง เถ้าบุหรี่ยาวเฟื้อยก็ยังไม่รู้สึกตัว

"เป็นอะไรกันไป? ฟ้ายังไม่ทันมืดก็มานั่ง Emo กันแล้ว?" จางเฉินวางโค้กเย็นเจี๊ยบแพ็คหนึ่งลงบนโต๊ะ

ต่งเผิงสะดุ้งเฮือก เถ้าบุหรี่ในมือร่วงใส่กางเกงจนได้ เขาปัดลวกๆ เงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มขื่นๆ "พี่เฉิน กลับมาแล้วเหรอ"

"เล่ามาซิ เมื่อคืนยังดีๆ อยู่เลย แค่โทรคุยกับที่บ้านทำไมสภาพกลายเป็นงี้ไปได้?"

ต่งเผิงถอนหายใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความพ่ายแพ้ "ฉันกะว่าจะตีเหล็กต้องตีตอนร้อน เมื่อกี้เลยโทรหาพ่อ กะจะถามเคล็ดลับการแปลงทราฟฟิกของการทำธุรกิจสักหน่อย แต่พอเพิ่งจะเกริ่นคำว่า 'อีคอมเมิร์ซ' ไปคำเดียว ก็โดนตาแก่ด่ายับเลย"

จางเฉินมองท่าทางกล้าๆ กลัวๆ ของต่งเผิง เขาไม่ได้รีบป้อนคำคมปลุกใจ แต่บิดฝาขวดโค้กส่งให้

"คนรุ่นเก่าเขาก็มีตรรกะการเอาตัวรอดของเขา เขาเชื่อในสิ่งที่จับต้องได้ เชื่อในชามข้าวเหล็ก (งานมั่นคง) ซึ่งก็ไม่ผิด"

เขาตบไหล่ต่งเผิงเบาๆ ให้กำลังใจ "เรื่องอีคอมเมิร์ซเนี่ย มันไม่ใช่เรื่องที่จะสำเร็จได้ในวันสองวันอยู่แล้ว ตอนนี้เราขาดทั้งทุน ขาดช่องทาง ขาดประสบการณ์ ขืนดันทุรังทำไปตอนนี้ โอกาสเป็นปุ๋ยมีสูงมาก พ่อนายสาดน้ำเย็นใส่ก็ดีแล้ว อย่างน้อยก็ช่วยดึงสติพวกเราจากความบ้าเลือดเมื่อคืนให้เย็นลงได้บ้าง"

"งั้น... โปรเจกต์นี้ก็ล่มแล้วเหรอ?" ต่งเผิงถามอย่างไม่ค่อยยอมใจ

"ไม่ล่มหรอก แค่ต้องเปลี่ยนแผนการเล่น"

"ทำธุรกิจเขาถือเรื่อง 'การสะสมทุนรอนขั้นต้น' ในเมื่อเรือใหญ่อย่างอีคอมเมิร์ซยังต้องใช้เวลาสร้าง งั้นระหว่างนี้เราก็เก็บหอยเก็บปูตามชายฝั่ง สะสมทุนสร้างเรือไปพลางๆ ก่อน"

จางเฉินไม่เปลืองน้ำลายอธิบายแผนธุรกิจมหภาค เรื่องบางเรื่องพูดไปก็ไลฟ์บอย ต้องทำให้เห็นของจริงถึงจะเชื่อ

กำลังคิดว่าจะเริ่มยังไงดี มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่น

หน้าจอสว่างขึ้น หน้าต่างวีแชทเด้งชื่อ "ซูซูไม่กินซู" หรา

ซูชิงเกอ: [นี่ นายตายด้าน คืนนี้มีตี้ห้องลับหนีตาย (Escape Room) ธีมสยองขวัญ ขาดตัวแทงค์ใจกล้าหนึ่งคน มามั้ย? ฟรีค่าบัตร ฟรีมื้อดึก]

ตามด้วยสติกเกอร์หน้าเชิดๆ แบบ "คุณหนูอุตส่าห์ให้เกียรติชวนนะ"

จางเฉินเลิกคิ้ว พิมพ์ตอบกลับไวว่อง: [ไม่ไป ยุ่งหาเงิน ไม่มีเวลาไปเล่นพ่อแม่ลูกกับเด็ก]

ซูชิงเกอ: [??? นายเรียกสิ่งนี้ว่าเล่นพ่อแม่ลูก? นี่มัน "Abyss Gaze (จ้องมองจากหุบเหว)" ที่ดังที่สุดในหลินเจียงเลยนะ! เขาว่าเคยทำผู้ชายสูงร้อยเก้าสิบกลัวจนร้องไห้มาแล้ว! นายไม่กล้าอะดิ?]

จางเฉิน: [ผีในบ้านผีสิงก็คือมนุษย์เงินเดือนที่มารับจ้างหลอกคน ทำไมฉันต้องเสียเงินไปดูคนอื่นทำงานล่วงเวลาด้วย?]

ซูชิงเกอ: [......]

ซูชิงเกอ: [สมน้ำหน้าแล้วที่โสด! [ลาก่อน][มีดอีโต้]]

เห็นห้องแชทเงียบไป จางเฉินหัวเราะหึๆ แล้วโยนมือถือไปข้างๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น นาฬิกาชีวภาพปลุกจางเฉินตอน 07:55 น. ตรงเป๊ะ

ถึงเมื่อคืนจะสาดน้ำเย็นใส่เพื่อนร่วมห้องไป แต่ในใจลึกๆ เขาก็ยังหวังกับแผนอีคอมเมิร์ซที่ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างอยู่บ้าง

ถ้าวันนี้สุ่มได้ "สินค้าว่าที่ตัวตึง" หรือ "รหัสลับทราฟฟิก" งานนี้ก็สำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว

08:00 น. ตรง วงล้อสีทองปรากฏตามนัด

"ระบบจ๋า ขอของดีหน่อยเถอะ อย่างน้อยขอเป็นกล่องเครื่องมือซ่อมขั้นสูงก็ยังดี"

จางเฉินกลั้นหายใจ เทหมดหน้าตักกับการสุ่มสามครั้งของวันนี้

แสงสว่างจางลง การ์ดสามใบลอยนิ่งอยู่ แต่พอเห็นของ จางเฉินถึงกับมุมปากกระตุก แทบจะเป็นลมล้มตึง

การ์ดสีขาวใบแรก หน้าปกเป็นรูปหมูขาวตัวใหญ่ยิ้มแฉ่ง — [คู่มือการดูแลแม่หมูหลังคลอด (ฉบับปกแข็ง)]

คำอธิบาย: [ถึงคุณจะอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย แต่ใครจะรู้ วันหนึ่งคุณอาจต้องกลับบ้านไปสืบทอดกิจการ รู้ทักษะนี้ไว้ คุณจะเป็นสัตวแพทย์ที่หล่อที่สุดในสิบตำบล]

"ไอ้เชี่ยเอ๊ย..." จางเฉินกลืนคำด่าลงคอ หันไปดูใบที่สอง

การ์ดสีขาว: [สายชาร์จที่ไม่มีวันพันกัน (สองเมตร)]

คำอธิบาย: [ไม่ว่าคุณจะขยำมันยังไงแล้วยัดใส่กระเป๋ากางเกง พอหยิบออกมามันก็จะคลายตัวเรียบกริบเหมือนใหม่ สวรรค์ของคนเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ]

จางเฉินตาโต นี่มันอุปกรณ์ระดับคอนเซปต์เลยนะเนี่ย?

เอาเถอะ อย่างน้อยก็ใช้งานได้จริง

จางเฉินถอนหายใจ มองไปที่การ์ดใบสุดท้ายที่ส่องแสงสีเขียว หวังว่าจะมีจุดเปลี่ยน

การ์ดสีเขียว: [ระเบิดความเร็วมือขั้นต้น (สกิลกดใช้)]

คำอธิบาย: [เมื่อเปิดใช้งาน ความเร็วในการขยับมือของคุณจะเพิ่มขึ้น 500% ระยะเวลา: 5 วินาที คูลดาวน์: 24 ชั่วโมง]

หมายเหตุ: [ลูกผู้ชาย 5 วินาที ถึงจะสั้นไปหน่อย แต่ในเวลาสำคัญ (เช่น แย่งซองอั่งเปา, กดสินค้า Flash Sale) ก็เพียงพอจะตัดสินแพ้ชนะ]

"ห้าวินาที? ดูถูกกันนี่หว่า" จางเฉินหมดแรงจะบ่น

ระบบวันนี้ดูจะเพี้ยนๆ ไปหน่อย มีทั้งเลี้ยงหมู ทั้งผู้ชายห้าวิ ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง

แต่บ่นไปก็เท่านั้น ชีวิตยังต้องเดินต่อ

จางเฉินพลิกตัวลงจากเตียง สายตากวาดไปเห็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์สองเครื่องในห้องที่กำลังรอมร่อ

ในเมื่อระบบไม่ให้สูตรโกงอีคอมเมิร์ซ งั้นก็เอาทักษะงานซ่อมมาตอกเสาเข็มเงินถังแรกให้แน่นก่อนแล้วกัน

"เฒ่าซ่ง เอาแท็บเล็ตเน่าๆ ของนายมานี่ แล้วก็ต้าเผิง โน้ตบุ๊กนายด้วย อย่าซุกไว้ เสียงดังอย่างกับเฮลิคอปเตอร์จะขึ้นบิน ฉันเดินอยู่ระเบียงยังได้ยินเลย"

ซ่งรุ่ยจื้อที่กำลังกุมขมับกับแท็บเล็ตเก่ากึกที่ดูคอร์สเรียนออนไลน์ยังกระตุก ได้ยินเข้าก็งง

"พี่เฉิน จะทำไรอะ? นี่ของรักของหวงฉันนะเว้ย ข้างในมี... เอ่อ ไฟล์การเรียนเพียบเลยนะ"

"อย่าพูดมาก พังเดี๋ยวซื้อให้ใหม่"

จางเฉินไม่พูดพร่ำทำเพลง ยึด "ขยะอิเล็กทรอนิกส์" สองเครื่องมาวางบนโต๊ะ

ไม่มีสายรัดข้อมือกันไฟฟ้าสถิต ไม่มีแท่นซ่อมมืออาชีพ มีแค่ไขควงแฉกเล็กที่ซื้อเมื่อคืนอันเดียว

"กริ๊ก"

นิ้วของจางเฉินเหมือนมีตา หาจุดน็อตที่ซ่อนอยู่ใต้แผ่นยางรองขาเจออย่างแม่นยำ

หมุนไขควง แยกฝาหลัง ท่าทางลื่นไหลชำนาญเหมือนถอดประกอบตัวต่อที่เล่นมาเป็นร้อยรอบ

"โห! พี่เฉิน ท่าทางโปรจัด!" ต่งเผิงที่มุงดูอยู่ตาค้าง

จางเฉินใช้แปรงสีฟันเก่าปัดก้อนฝุ่นที่สะสมมาสามปีออก ปากก็บอกอาการไปด้วย "ต้าเผิง โน้ตบุ๊กนายเนี่ย ตัวเก็บประจุแบบ SMD ข้างชิปเซต Southbridge มันเสื่อมสภาพ ทำให้จ่ายไฟไม่นิ่ง พัดลมเลยหมุนคลั่ง แล้วดูซิลิโคนนี่สิ แห้งจนเป็นปูนซีเมนต์แล้ว มันจะระบายความร้อนได้ไง"

พูดไปมือก็ไม่หยุด

ปลายนิ้วสะกิดนิดเดียว ตัวเก็บประจุขนาดเท่าเม็ดข้าวสารที่มีปัญหาบัดกรีไม่แน่นก็หลุดออกมา จากนั้นลวดทองแดงเส้นบางเฉียบก็พลิ้วไหวในมือเขา ราวกับมีชีวิต เชื่อมต่อวงจรใหม่ (Jumper wire) ได้อย่างสมบูรณ์แบบระดับตำราเรียน

ส่วนแท็บเล็ตของซ่งรุ่ยจื้อยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่

จางเฉินแค่ใช้แหนบเขี่ยตรงขั้วสายแพ ปรับแรงกดของหน้าสัมผัสที่หลวม

สิบนาทีต่อมา

เมื่อน็อตตัวสุดท้ายถูกขันแน่น

โน้ตบุ๊กของต่งเผิงที่เคยเปิดเครื่องแล้วคำรามลั่น ก็เงียบกริบราวกับปาฏิหาริย์

แท็บเล็ตของซ่งรุ่ยจื้อก็จอไม่กะพริบแล้ว ปัดหน้าจอได้ลื่นหัวแตก

"เชี่ย! เทพซ่า!" ต่งเผิงลูบเครื่องที่แค่อุ่นๆ "พี่เฉิน พี่โดนผีสิงป่ะเนี่ย? ฝีมือขนาดนี้ ไปพันทิปน่าจะรั้งตำแหน่งช่างเทคนิคอาวุโสได้เลยนะ?"

ซ่งรุ่ยจื้อกอดแท็บเล็ตไม่ปล่อย "ทีนี้ฉันก็ดู... อะแฮ่ม ดูคอร์สเรียนได้ไม่ต้องกลัวจอฟ้าระหว่างคันแล้ว!"