บทที่ 310 - เกิดใหม่ชาติหน้า จำไว้ให้ขึ้นใจว่า "ความจงรักภักดี" สะกดว่ายังไง

บทที่ 310 - เกิดใหม่ชาติหน้า จำไว้ให้ขึ้นใจว่า "ความจงรักภักดี" สะกดว่ายังไง

ณ ตรอกมืดไร้ผู้คน ห่างจากโรงเรียนออกไปหลายกิโลเมตร

แสงสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง แมวน้อยหายไป เฉินหลินกลับคืนร่างเป็นมนุษย์

เขาหยิบชุดลำลองสะอาดๆ ออกมาจากแหวนมิติเพื่อเปลี่ยน สายตาเย็นชาทอดมองไปยังทิศทางหนึ่งในใจกลางเมืองอู่เฉิง

ที่นั่นคือที่อยู่ของหนอนบ่อนไส้ในหน่วยกั๋วอันที่น่ารังเกียจยิ่งกว่าศัตรูภายนอก ตามคำสารภาพของโดนัลด์... รองอธิบดีหน่วยความมั่นคงแห่งชาติ โค้ดเนม "เซินไห่" หรือ หลิวจิ้น!

"ชิงเฟิง ไปกันเถอะ"

เฉินหลินพาชิงเฟิงเรียกรถแท็กซี่ บอกจุดหมายปลายทาง... หมู่บ้านหรูระดับท็อปของเมืองอู่เฉิง "เทียนอวี้หัวฟู่"

นอกหน้าต่างรถ แสงสีนีออนของเมืองถอยหลังผ่านไปอย่างรวดเร็ว เฉินหลินนั่งพิงเบาะหลัง หลับตาพักสายตา แต่จิตสังหารในใจกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลย กลับยิ่งเดือดพล่านมากขึ้น

คนระดับสูง กินเงินเดือนของชาติ ใช้อำนาจที่ประชาชนมอบให้ แต่ลับหลังกลับขายชาติ สมคบคิดกับศัตรู และลงมือฆ่าคนของตัวเองอย่างโหดเหี้ยม คนทรยศแบบนี้ สมควรโดนแล่เนื้อเถือหนังยิ่งกว่าศัตรูแท้ๆ อย่างโดนัลด์ จอห์น เสียอีก!

ณ เพนท์เฮาส์หรูชั้นบนสุด ตึก 23 หมู่บ้านเทียนอวี้หัวฟู่

หลิวจิ้น ในชุดนอนผ้าไหม ผมเริ่มมีสีดอกเลา กำลังเดินไปเดินมาในห้องรับแขกอย่างร้อนรนเหมือนมดบนกระทะร้อน

ในมือเขากำแก้ววิสกี้ชั้นดีไว้แน่น แต่ข้อมือกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เหล้าราคาแพงหกเลอะพื้นพรมเต็มไปหมด แต่เขากลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด

ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว ยังไม่ได้รับโทรศัพท์จากโดนัลด์ เขาเริ่มนั่งไม่ติด

เมื่อกี้เขาลองโทรกลับไป ปรากฏว่าอยู่นอกเขตสัญญาณ

นั่นมันโทรศัพท์ดาวเทียมนะ!

เขารู้ทันทีว่าต้องเกิดเรื่องแล้วแน่ๆ!

ไอ้สัตว์ประหลาดที่ชื่อเฉินหลินนั่น ไม่ได้จัดการง่ายอย่างที่เห็นภายนอกแน่นอน!

เขาพุ่งเข้าไปในห้องหนังสืออย่างบ้าคลั่ง ทำการฟอร์แมตฮาร์ดดิสก์คอมพิวเตอร์ ใช้เครื่องล้างแม่เหล็กจัดการซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากนั้นมือสั่นๆ ก็หยิบเอกสารลับปึกแล้วปึกเล่าโยนเข้าเครื่องทำลายเอกสาร ก่อนจะใช้ไฟแช็กจุดเผาซ้ำ

ทำทุกอย่างเสร็จ เขาวิ่งกลับไปที่ห้องนอน เปิดตู้เซฟที่ซ่อนอยู่ในผนัง กวาดพาสปอร์ต ทองคำแท่ง และปึกเงินดอลลาร์สหรัฐฯ ยัดใส่กระเป๋าเดินทางที่เตรียมไว้อย่างบ้าคลั่ง

"ไม่เป็นไร... ไม่เป็นไร... ไม่มีใครรู้ว่าเป็นฉัน..." เขาพึมพำกับตัวเองซ้ำๆ เหมือนคนโรคจิต พยายามปลอบใจตัวเอง "ฉันเป็นรองอธิบดีกั๋วอัน ไม่มีใครกล้าตรวจสอบฉัน... ใช่ ไม่มีใครกล้าตรวจสอบฉัน..."

ในขณะที่เขาล็อคตู้เซฟ และหันกลับไปจะหยิบกระเป๋าฉุกเฉินในห้องนอน เสียงเย็นชาที่แฝงแววหยอกเย้า ก็ดังขึ้นที่โซฟาด้านหลังเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"อธิบดีหลิว ดึกป่านนี้แล้ว รีบร้อนจะไปราชการที่ไหนเหรอครับ?"

"ใคร?!"

เสียงนี้เหมือนคำพิพากษาจากนรก ทำเอาวิญญาณของหลิวจิ้นแทบหลุดออกจากร่าง! แก้วเหล้าในมือร่วง "เพล้ง" ลงบนพรม เขาหันขวับกลับไปทันที

เห็นเพียงชายหนุ่มที่ควรจะอยู่ที่เมืองอี๋เฉิง ตอนนี้กำลังนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์อยู่บนโซฟาหนังแท้ของเขา ในมือยังพลิกดูนิตยสารคู่มือการอพยพไปต่างประเทศที่หลิวจิ้นเพิ่งวางไว้บนโต๊ะรับแขกเล่นๆ ท่าทางผ่อนคลายเหมือนเพื่อนบ้านมาเยี่ยมเยียน

แต่หลิวจิ้นจำหน้าและท่าทางนี้ได้แม่นยำ!

ต่อให้กลายเป็นเถ้าถ่านเขาก็จำได้!

นี่คือ "เทพสังหาร" ที่ดีดนิ้วเดียวก็ทำลายสายลับระดับพระกาฬอย่าง "พระพุทธรูปหิน" จนกลายเป็นคนปัญญาอ่อนในคลิปกล้องวงจรปิด... คนที่ทำให้ระบบข่าวกรองทั้งระบบต้องสั่นสะท้าน... เฉินหลิน!

"เฉิน... เฉินหลิน?! แก... แกเข้ามาได้ยังไง?!" หน้าของหลิวจิ้นซีดเผือดเป็นกระดาษในพริบตา เสียงสั่นเครือ "ระบบรักษาความปลอดภัยที่นี่เป็นระดับกองทัพนะ! แก..."

เขาถอยหลังด้วยความหวาดกลัว ขณะเดียวกันก็แอบล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมหยิบปืนพกขนาดจิ๋วเพื่อป้องกันตัว นั่นคือที่พึ่งสุดท้ายของเขา

ทว่า เฉินหลินขี้เกียจแม้แต่จะเงยหน้ามอง

นิ้วเรียวยาวดีดลงบนนิตยสารเบาๆ

ฟุ่บ!

คลื่นพลังที่มองไม่เห็นพุ่งแหวกอากาศ เร็วเกินกว่าตาเปล่าจะมองทัน!

"อ๊ากกก——!"

หลิวจิ้นกรีดร้องโหยหวน ข้อมือขวาที่ล้วงเข้าไปในกระเป๋า ถูกพลังมหาศาลเจาะทะลุในพริบตา! เลือดพุ่งกระฉูด ปืนพกจิ๋วที่ยังไม่ได้ชักออกมา ร่วงตุ้บลงบนพรม

เฉินหลินปิดนิตยสารช้าๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินเข้าหาหลิวจิ้นทีละก้าว

ฝีเท้าของเขาแผ่วเบา แต่ทุกก้าวที่ย่ำลงไป เหมือนเสียงกลองมรณะที่กระทืบลงบนหัวใจของหลิวจิ้น

"ในฐานะผู้บริหารระดับสูงของกั๋วอัน กินเงินเดือนของชาติ แต่กลับไปเป็นสุนัขรับใช้ให้พวกญี่ปุ่นและอเมริกา"

เฉินหลินเดินมาหยุดตรงหน้าเขา มองลงมายังชายที่นอนขดตัวด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัวด้วยสายตาคมกริบดุจมีดดาบ

"หลิวจิ้น จิตสำนึกของแก ถูกหมาแดกไปหมดแล้วเหรอ?"

หลิวจิ้นลืมความเจ็บปวดที่ข้อมือไปชั่วขณะ ขาอ่อนยวบ "ตุ้บ" คุกเข่าลงกับพื้น ร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหล โขกหัวกับพรมราคาแพงดังปังๆ

"คุณเฉิน! ปรมาจารย์เฉิน! ไว้ชีวิตด้วย! ผม... ผมก็ถูกบังคับ!"

"พวกมัน... พวกมันจับลูกชายที่เรียนอยู่เมืองนอกของผมเป็นตัวประกัน! ถ้าผมไม่ทำตาม พวกมันจะฆ่าลูกผม! ผมไม่มีทางเลือกจริงๆ!"

เขาร้องห่มร้องไห้ การแสดงสมบทบาทระดับชิงรางวัลออสการ์

"ขอแค่คุณไม่ฆ่าผม! ในมือผมยังมีรายชื่อสายลับที่พวกมันฝังตัวไว้ในจีนอีกเพียบ! ผมจะขอทำคุณไถ่โทษ! ผมจะมอบให้คุณทั้งหมดเลย!"

เพื่อเอาชีวิตรอด เขาโยนไพ่ตายใบสุดท้ายที่มีอยู่ออกมาอย่างไม่ลังเล

แต่ทว่า เฉินหลินมองเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แววตาไม่มีความสงสารหรือหวั่นไหวแม้แต่น้อย

"รายชื่อ? ไม่จำเป็น"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันจะไปเอามาเอง"

เขายื่นมือออกไปช้าๆ วางลงบนศีรษะของหลิวจิ้นเบาๆ

"ส่วนความจำเป็นของแก เก็บไว้ไปอธิบายกับท่านยมบาลชาติหน้าเถอะ แต่ว่า... เกิดใหม่ชาติหน้า จำไว้ให้ขึ้นใจก่อนนะว่าไอ้คำว่า 'ความจงรักภักดี' มันสะกดว่ายังไง"

หลิวจิ้นสัมผัสได้ถึงฝ่ามืออุ่นๆ บนหัว รูม่านตาหดเกร็ง กำลังจะอ้าปากขอร้องอีกครั้ง

"กร๊อบ!"

เสียงกระดูกแตกดังสนั่นในคฤหาสน์ที่เงียบสงัด

คำขอร้อง คำแก้ตัว และความหวาดกลัวทั้งหมดของหลิวจิ้น หยุดลงในวินาทีนี้ คอของเขาพับงอในมุมที่ผิดธรรมชาติ ร่างกายอ่อนยวบล้มลง ไร้ซึ่งลมหายใจ

เฉินหลินเก็บศพเข้าถุงสมบัติอย่างชำนาญ จากนั้นสายตากวาดไปทั่วห้องราวกับเรดาร์ ทองคำแท่ง เงินสดในกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ และคอมพิวเตอร์ในห้องหนังสือที่ยังทำลายไม่เสร็จ ทั้งหมดถูกเก็บเข้าแหวนมิติ

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ เฉินหลินหยิบมือถือขึ้นมา ส่งข้อความ WeChat แบบตั้งเวลาส่งในอีก 10 นาทีให้หลัง ถึงซ่งชิวหยาและหลี่เสี่ยวเยว่: "มีธุระด่วนต้องออกไปข้างนอกไม่กี่วัน ไม่ต้องห่วง ดูแลบ้านดีๆ นะ"

เขาไม่เลือกที่จะกลับไปอี๋เฉิง

เขารู้ดีว่า ตราบใดที่เขายังอยู่ในจีน การแก้แค้นของพวกหมาบ้าพวกนั้นจะไม่มีวันจบสิ้น สนามรบก็จะยังคงอยู่ในจีน และอันตรายก็จะคุกคามผู้หญิงรอบตัวเขาตลอดเวลา

ดังนั้น เขาต้องเป็นฝ่ายรุก

ลากเปลวเพลิงแห่งสงคราม ไปเผาผลาญถึงหัวใจของศัตรู!

...

ครึ่งชั่วโมงต่อมา สนามบินนานาชาติเทียนไห่

เฉินหลินยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานยักษ์ในอาคารผู้โดยสาร T3

เขาไม่ได้ซื้อตั๋ว

สายตาของเขาแผ่ขยายออกไปเหมือนเรดาร์ ครอบคลุมห้องรับรองผู้โดยสารพิเศษทั้งหมดในพริบตา

ไม่นาน เขาก็ล็อคเป้าหมายได้

ที่มุมห้อง ชายหนุ่มผิวขาวคนหนึ่งกำลังนั่งไขว่ห้าง วิดีโอคอลคุยเล่นเสียงดัง พ่นคำหยาบคายไม่หยุดปาก บนโต๊ะมีพาสปอร์ตอเมริกันวางอยู่

ตั๋วระบุชื่อ: แจ็ค สมิธ ปลายทาง ลอสแอนเจลิส

"แกนี่แหละ"

เฉินหลินส่งกระแสจิต

ชิงเฟิงกลายเป็นเงาวูบวิ่งออกไป

ไม่กี่วินาทีต่อมา ชายผิวขาวที่ชื่อแจ็คก็ลุกขึ้นด้วยแววตาเหม่อลอย เดินโซซัดโซเซเข้าไปในห้องน้ำ

เฉินหลินเดินตามเข้าไป

สองนาทีต่อมา

ประตูห้องน้ำเปิดออก

"แจ็ค สมิธ" ผมทองตาสีฟ้า ท่าทางกะล่อน เดินออกมา เขาจัดปกเสื้อ ผิวปากอย่างอารมณ์ดี ในมือหมุนพาสปอร์ตเล่น

ส่วนแจ็คตัวจริง ได้หายสาบสูญไปตลอดกาล

"ชิงเฟิง กลับไปเฝ้าบ้าน"

เฉินหลินส่งกระแสจิต

เสียงแมวร้องเบาๆ ตอบกลับมาจากช่องระบายอากาศ

เฉินหลินสวมรอยใบหน้าของแจ็ค เดินวางก้ามตรงไปที่ประตูขึ้นเครื่อง

แอร์โฮสเตสยิ้มต้อนรับตามหน้าที่ "คุณสมิธ เชิญขึ้นเครื่องค่ะ"

เฉินหลินยิ้มกว้างตอบกลับ ยื่นบอร์ดดิ้งพาสให้

"ขอบคุณ"

เขาเดินเข้าสู่งวงช้าง มองผ่านหน้าต่างออกไปเห็นท้องฟ้าทางทิศตะวันออกที่เริ่มมีแสงสีขาวของรุ่งอรุณ

อเมริกา

ฉันมาแล้ว

หวังว่าพระเจ้าของพวกแก จะเตรียมพร้อมรับวิญญาณพวกแกไว้แล้วนะ