บทที่ 305 - แผนซ้อนแผน
บทที่ 305 - แผนซ้อนแผน
บทที่ 305 - แผนซ้อนแผน
"พี่ชิวหยา พี่ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว! พี่ทำหนูตกใจแทบตาย!" ฉินชูเซี่ยเบียดตัวเข้ามาได้ในที่สุด เธอกอดแขนซ่งชิวหยาไว้แน่น น้ำตาคลอเบ้าตาแดงก่ำ
เมื่อเห็นความเป็นห่วงที่ออกมาจากใจจริงของฉินชูเซี่ย ซ่งชิวหยาก็รู้สึกอุ่นใจขึ้น เธอตบไหล่น้องสาวเบาๆ เป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร
เฉินหลินไม่สนใจสายตาซับซ้อนรอบข้าง เขามองไปที่เซี่ยเสวียจวิน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดที่ไม่มีช่องให้ต่อรอง
"อธิบดีเซี่ย ตรงนี้ไม่มีธุระของเราแล้ว ผมจะพาชิวหยากลับก่อน!"
เซี่ยเสวียจวินอึ้งไปนิดหนึ่ง กำลังจะอ้าปากขวางตามสัญชาตญาณ "คุณเฉินครับ ตามขั้นตอนแล้ว คุณซ่งเป็นผู้รอดชีวิตและพยานเพียงคนเดียว จำเป็นต้องกลับไปให้ปากคำอย่างละเอียดกับเรา..."
ทว่า พูดยังไม่ทันจบ เขาก็สบเข้ากับดวงตาอันเย็นยะเยือกของเฉินหลิน
นั่นมันดวงตาแบบไหนกัน!
ลึกล้ำ เย็นชา ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ ราวกับน้ำแข็งพันปีจากนรกขุมที่ลึกที่สุด เพียงแค่สบตาแวบเดียว เซี่ยเสวียจวินก็รู้สึกเหมือนวิญญาณจะถูกแช่แข็ง
วินาทีนั้น คำกำชับที่เกือบจะเป็นการตะคอกและแฝงความหวาดกลัวของผู้ว่าฯ ฉีทางโทรศัพท์ ก็ระเบิดดังในหัวเขาอีกครั้ง
"ปกป้องซ่งชิวหยาด้วยทุกอย่างที่มี!"
"ถ้าเฉินหลินมีพฤติกรรมรุนแรงอะไร ให้ทำเป็นมองไม่เห็นทั้งหมด!"
เซี่ยเสวียจวินเข้าใจทันที ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่คนที่เขา หรือแม้แต่ระดับผู้ว่าฯ ฉี จะเอา "ขั้นตอน" หรือ "กฎระเบียบ" มาควบคุมได้!
เขาตัดสินใจทันควัน เปลี่ยนสีหน้าเป็นห่วงใยสุดซึ้งทันที "แน่นอนครับ! แน่นอน! คุณซ่งเพิ่งเจอเรื่องขวัญผวามาขนาดนี้ ต้องพักผ่อนให้เต็มที่ครับ! เรื่องสอบปากคำไม่รีบ ไว้เราค่อยส่งคนไปหาทีหลังได้ครับ!"
พูดจบ เขาก็หันไปตะคอกใส่ลูกน้อง "ยืนบื้ออะไรกันอยู่? รีบเปิดทางให้รถคุณเฉินสิ!"
รถเบนท์ลีย์ เบนเทก้า สีดำ เคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ ท่ามกลางสายตาหวาดเกรงของทุกคน ทิ้งดินแดนแห่งความตายและความแปลกประหลาดไว้เบื้องหลัง
ในรถ บรรยากาศอึมครึมจนน่ากลัว
ซ่งชิวหยานั่งหลับตาอยู่ที่เบาะข้างคนขับ ขนตายาวงอนยังสั่นระริก เห็นได้ชัดว่ายังไม่หายจากอาการขวัญเสียเมื่อครู่
ฉินชูเซี่ยนั่งอยู่เบาะหลัง มือสองข้างกำแน่น สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้มันกระทบจิตใจเธอรุนแรงเกินไป
สีหน้าของเฉินหลินมืดมนราวกับน้ำครำ แต่สมองกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว
เหตุการณ์วันนี้ ดูเหมือนจะวุ่นวายสับสน แต่จริงๆ แล้วมันเชื่อมโยงกันเป็นลูกโซ่ เต็มไปด้วยร่องรอยการวางแผนอย่างจงใจ
เริ่มจากบริษัทโดนสั่งปิด ซ่งชิวหยาโดนคุมตัว ต่อมาไอ้โง่เซียวเฉินก็โผล่มา พยายามจะฮุบบริษัทด้วยวิธีที่โง่ที่สุด
สุดท้าย ก็คืออุบัติเหตุรถชนที่โหดเหี้ยมอำมหิตนี้ นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้
แผนซ้อนแผน เจตนาชั่วร้ายชัดเจน!
เซียวเฉินเหรอ? มุมปากของเฉินหลินยกยิ้มเยาะเย้ยอันเย็นชา
ไอ้ขี้แพ้ที่โดนขู่จนเยี่ยวราดคนนั้น ให้ยืมความกล้าอีกสิบกอง ก็ไม่กล้าวางแผนก่อการใหญ่ขนาดนี้
แถมยังกล้าฆ่าตำรวจ ถ้าเรื่องแดงขึ้นมา ตระกูลเซียวก็คุ้มกะลาหัวมันไม่ได้
อย่างมากที่สุด มันก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่โดนคนอื่นหลอกใช้
คนบงการตัวจริง ซ่อนตัวลึกกว่านั้น และวิธีการก็โหดเหี้ยมกว่ามาก!
เป้าหมายของพวกมัน น่าจะไม่ได้อยู่ที่ชิวหลินกรุ๊ปตั้งแต่แรก
แต่อยู่ที่ชีวิตของซ่งชิวหยา! หรือจะพูดให้ถูกคือ... พุ่งเป้ามาที่ตัวเขาเอง!
นี่คือสงครามเต็มรูปแบบที่ประกาศรบกับเขา เฉินหลิน!
ใครกัน? อเมริกา กับพวกญี่ปุ่นงั้นเหรอ? เพราะเรื่องไวรัส "ผานกู่" แตก เลยโกรธจนหน้ามืดตามัว เปิดฉากแก้แค้น?
เป็นไปได้สูงมาก!
เฉินหลินลองร้อยเรียงเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน ก็ได้กลิ่นตุๆ ของแผนสมคบคิดข้ามชาติลอยโชยมาทันที
เกรงว่าคุณชายเซียวจากเมืองหลวงคนนั้น ตั้งแต่ต้นจนจบ คงโดนหลอกใช้เป็นปืนให้คนอื่นยิงโดยไม่รู้ตัว!
ทันใดนั้น มือถือของเฉินหลินก็ดังขึ้น
เขาเหลือบมองหน้าจอ รูม่านตาหดเกร็งทันที
ฉินชูหราน!
ใจเขากระตุกวูบ ลางสังหรณ์ไม่ดีปกคลุมจิตใจ เขาถู้นิสัยฉินชูหรานดี ถ้าไม่มีเรื่องคอขาดบาดตาย เธอไม่โทรมาเวลานี้แน่!
เขากดรับสายทันที
ปลายสายมีเสียงของฉินชูหรานที่เคร่งเครียดสุดขีด ดังแทรกมากับเสียงคลื่นไฟฟ้าจางๆ
"เฉินหลิน ทางนายเป็นยังไงบ้าง?"
"ชิวหยาปลอดภัยดี" เฉินหลินตอบเสียงต่ำ "ทางคุณเกิดเรื่องเหรอ?"
ฉินชูหรานเงียบไปสองวินาที เหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูด ก่อนจะพูดต่อ น้ำเสียงแฝงความหวาดกลัวและโชคดีปนเปกัน
"เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน มีคนพกระเบิดแรงสูง แอบลักลอบเข้าไปในบ้านสวนของคุณ!"
"ตูม!"
เหมือนมีนิวเคลียร์ระเบิดในสมองของเฉินหลิน!
จิตสังหารอันท่วมท้นที่ไม่อาจบรรยายด้วยคำพูดได้ ระเบิดออกมาจากร่างเขาราวกับเทพมารบรรพกาลตื่นจากการหลับใหล!
อุณหภูมิในรถดิ่งวูบลงจนติดลบในชั่วพริบตา!
ฉินชูเซี่ยที่นั่งอยู่ด้านหลังรู้สึกเหมือนถูกโยนลงบ่อภารตะ ลมหายใจติดขัดขึ้นมาทันที!
"คนร้ายล่ะ?!" เฉินหลินลอดไรฟันถามออกมาสองคำ แต่ละคำเหมือนแกะสลักมาจากน้ำแข็งพันปี
ฉินชูหรานที่ปลายสายดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันน่าสยดสยองนี้เช่นกัน เธอชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ "คน... คนร้ายถูกพ่อบ้านของคุณที่ชื่อ 'ฟรายเดย์' ควบคุมตัวไว้แล้ว! ตอนที่ฉันไปถึง เขาถูกมัดเป็นข้าวต้มมัดโยนไว้กลางลานบ้าน ระเบิดยังไม่ทันได้ติดตั้ง... และที่สำคัญ... ข้อมูลบนระเบิดแรงสูงนี้ระบุว่า เป็นลอตเดียวกับ... ที่เคยระเบิดใส่ฉัน!"
ได้ยินดังนั้น หัวใจที่แทบจะระเบิดของเฉินหลินก็สงบลงเล็กน้อย
แต่แววตาอำมหิตกลับเข้มข้นขึ้นจนแทบจะจับต้องได้!
ดี!
ดีมาก!
ต่อหน้า เล่นงานแฟนสาวของฉันจนเกือบตาย ลับหลัง ส่งคนมาบึ้มบ้านฉัน!
นี่เห็นเขาเฉินหลินเป็นลูกพลับนิ่มหรือไง? คิดว่าเขาฆ่าคนไม่เป็นเหรอ?!
"เฉินหลิน! นายอย่าเพิ่งวู่วามนะ!" ฉินชูหรานจับความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างรุนแรงของเขาได้ จึงรีบเตือน "ไอ้หมอนี่ปากแข็งมาก เรากำลังสอบสวน แต่เบื้องต้นคาดว่าเป็นนักฆ่ามืออาชีพ น่าจะเป็นทหารรับจ้างจากต่างประเทศ!"
เฉินหลินไม่ได้ฟังต่อ
เขาหลับตาลงช้าๆ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง อารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดในดวงตาลึกซึ้งคู่นั้นก็หายไป เหลือเพียงความสงบนิ่งที่ตายด้านจนน่าขนลุก
"ผมรู้แล้ว"
เขาวางสายและเก็บมือถือ เขาแน่ใจแล้วว่าคนบงการเบื้องหลังต้องเป็นสายลับอเมริกาและญี่ปุ่น มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็น "ปลาที่หลุดรอดแห" ตัวนั้น