บทที่ 153 - อดีตของหลี่เสี่ยวเยว่ (บทพิเศษเเถมฟรี)

บทที่ 153 - อดีตของหลี่เสี่ยวเยว่

ปีนั้น เฉินหลินอายุ 14 ปี

หลี่เสี่ยวเยว่ในวัย 20 ปี เพิ่งแต่งงานเข้ามาในหมู่บ้านตระกูลเฉิน

เธอไม่มีความสุขของเจ้าสาวใหม่

แม่พิการ พ่อเป็นโรคไตวายเรื้อรัง เธอที่กำลังเรียนอยู่ปี 2 ถูกความจริงอันโหดร้ายกดทับจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อเจ้าหนี้บุกมาถึงบ้าน เธอเข้าตาจนอย่างแท้จริง

และตอนนั้นเอง แม่สื่อก็มาหาเธอ

เฉินเทียนเต๋อ แห่งหมู่บ้านตระกูลเฉิน มีลูกชายชื่อเฉินต้าจ้วง เป็นสมองพิการแต่กำเนิด เป็นอัมพาตครึ่งซีก กินข้าวต้องให้คนป้อน เขาไปฟังพวกหมอเดาที่ไหนมาไม่รู้ บอกว่าลูกชายโดนลมเพลมพัด ถ้าได้แต่งเมียแก้เคล็ด อาจจะหายดี

แต่ผู้หญิงดีๆ ที่ไหนจะยอมแต่งงานกับคนปัญญาอ่อน?

แม่สื่อวิ่งหาจนทั่วสิบทิศ เสนอสินสอดแพงแค่ไหนก็ไม่มีใครสน

จนกระทั่ง เธอมาเจอหลี่เสี่ยวเยว่ที่ไร้ทางออก

เฉินเทียนเต๋อควักเงินก้อนโต 500,000 หยวน

200,000 หยวน ใช้หนี้ทั้งหมดของตระกูลหลี่

อีก 300,000 หยวน เป็นค่าผ่าตัดเปลี่ยนไตช่วยชีวิตพ่อของเธอ

หลี่เสี่ยวเยว่ลาออกจากมหาวิทยาลัย ตกลงรับการแต่งงานครั้งนี้

เธอสวมชุดเจ้าสาวสีแดง แต่งหน้าสวยงดงาม แต่งเข้าหมู่บ้านตระกูลเฉิน

เฉินหลินเห็นเธอใกล้ๆ ครั้งแรกก็ในงานเลี้ยงวันนั้น แม่ของเขายังยิ้มถามว่า "เสี่ยวหลิน เจ้าสาวสวยไหมลูก?"

เด็กชายวัย 14 หน้าแดงก่ำ ก้มหน้ามองพื้น พูดไม่ออกสักคำ

สวยมาก

สวยกว่าครูสอนภาษาอังกฤษที่โรงเรียน ที่พวกผู้ชายยกย่องให้เป็นนางฟ้าตั้งร้อยเท่า

หลังจากแต่งงาน ชีวิตประจำวันของหลี่เสี่ยวเยว่คือการปรนนิบัติสามีปัญญาอ่อน กิน ดื่ม ขับถ่าย เธอไม่เคยบ่น เพราะในใจเธอ ตระกูลเฉินคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิต

แต่ความโหดร้ายของโชคชะตา มันเกินกว่าที่เธอจินตนาการไว้

พ่อของเธอ สุดท้ายก็รอไตที่เข้ากันไม่ได้ เสียชีวิตด้วยอาการไตวายท่ามกลางความทรมาน

และแม่ของเธอ ในคืนที่สามีเสียชีวิต ก็ดื่มยาฆ่าหญ้าพาราควอตไปครึ่งขวดอย่างเงียบงัน...

......

ฤดูร้อนปีนั้น สำหรับเฉินหลินแล้ว ก็เป็นสีเทาเช่นกัน

พ่อแม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต เขาต้องกำพร้า

ทุกคืน เขาจะมานั่งคนเดียวที่อ่างเก็บน้ำหน้าหมู่บ้าน นั่งตรงที่ที่พ่อแม่เคยทำงาน นั่งเหม่ออยู่เป็นชั่วโมงๆ เขามักจะคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะได้เห็นเงาของพ่อแม่บ้าง

คืนนั้น เป็นครั้งที่สองที่เขาเห็นหลี่เสี่ยวเยว่ในระยะประชิด

เธอสวมชุดเดรสสีขาวซีด เท้าเปล่า เหมือนวิญญาณที่ไร้น้ำหนัก ก้าวเดินทีละก้าว... ทีละก้าว ลงไปในอ่างเก็บน้ำที่มืดมิด

ตอนแรกเฉินหลินยังไม่ทันเอะใจ

เธอจะลงไปว่ายน้ำเหรอ?

แต่พอน้ำเย็นเฉียบท่วมถึงหน้าอก แล้วเธอยังคงเดินต่อไปข้างหน้าอย่างมั่นคง เฉินหลินก็รู้สึกว่าไม่ชอบมาพากลแล้ว

ภาพนี้ มันเหมือนฉากฆ่าตัวตายในละครทีวีเกินไป

"พี่สาว! อย่า!"

เฉินหลินร้องตะโกน

แต่หลี่เสี่ยวเยว่เหมือนไม่ได้ยิน ยังคงเดินหน้าต่อไปอย่างเครื่องจักร

น้ำท่วมมิดหัวเธอไปอย่างรวดเร็ว

สมองเฉินหลินขาวโพลน ไม่ทันได้คิดอะไรมาก ออกวิ่งสุดฝีเท้าพุ่งไปทางเธอทันที

เขากระโดดตูมลงไปในน้ำเย็นเฉียบ ว่ายน้ำจ้วงไปข้างหน้าสุดแรง

เฉินหลินว่ายน้ำเก่งมาก โตมากับอ่างเก็บน้ำนี้ ว่ายจากฝั่งนี้ไปฝั่งโน้นได้สบายๆ

เขาคว้าแขนหลี่เสี่ยวเยว่ไว้ได้ แล้วพยายามลากเธอกลับ

แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของคนจมน้ำ ทำให้หลี่เสี่ยวเยว่รัดตัวเขาแน่นเหมือนปลาหมึก

เฉินหลินโดนรัดจนขยับแขนขาไม่ถนัด สำลักน้ำไปหลายอึก

โชคดีที่เป็นฤดูร้อน เสื้อผ้าน้อยชิ้น และโชคดีที่หลี่เสี่ยวเยว่ตัวเล็กผอมบาง ไม่หนักมาก

เฉินหลินใช้แรงเฮือกสุดท้าย ลากเธอจากน้ำลึกกลับมายังเขตน้ำตื้นระดับเอวได้สำเร็จ

เขายืนเอามือยันเข่า หอบหายใจแฮกๆ พอเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นหลี่เสี่ยวเยว่หลับตาแน่น หมดสติไปแล้ว

ไม่รอช้า เฉินหลินกัดฟันรวบรวมแรงที่เหลือ อุ้มเธอขึ้นไปวางบนพื้นหญ้าริมฝั่ง

เขาเอามือสั่นๆ ไปอังที่จมูกเธอ

ไม่หายใจแล้ว

เฉินหลินลนลาน

ในหัวพยายามนึกถึงวิธีปฐมพยาบาลที่เคยดูในทีวีอย่างบ้าคลั่ง

ปั๊มหัวใจ!

ผายปอด!

เขานั่งคุกเข่าข้างตัวหลี่เสี่ยวเยว่ ประสานมือ กดลงไปที่หน้าอกที่นิ่งสนิทของเธออย่างแรง

หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง...

เหงื่อผสมน้ำจากอ่างเก็บน้ำ ไหลจากหน้าผากเขาหยดลงบนหน้าหลี่เสี่ยวเยว่

ไม่ได้ผล!

เฉินหลินร้อนใจจนน้ำตาจะไหล เขาก้มลง บีบปากเธอให้เปิดออก แล้วประกบปากตัวเองลงไปบนริมฝีปากที่เย็นเฉียบ เป่าลมเข้าไป

ครั้งแล้ว ครั้งเล่า

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ ในตอนที่เฉินหลินกำลังจะสิ้นหวัง

"แค่ก... แค่กๆ!"

หลี่เสี่ยวเยว่สำลักน้ำออกมาคำโต ไออย่างรุนแรง

เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาว่างเปล่าและสับสน

เฉินหลินทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หมดแรงข้าวต้ม

หลี่เสี่ยวเยว่พยายามลุกขึ้นนั่ง เฉินหลินยื่นมือไปประคองแขนเธอโดยสัญชาตญาณ

ทั้งสองสบตากัน

แขนที่ร้อนผ่าวของเด็กหนุ่ม สัมผัสโดนผิวที่เย็นเฉียบของผู้หญิง

เฉินหลินเหมือนโดนของร้อน รีบชักมือกลับ หลบสายตาด้วยความเขินอาย

หลี่เสี่ยวเยว่ถอนหายใจยาว

"น้องชาย เธอไม่น่าช่วยพี่เลย"

เฉินหลินมองเธอ ใบหน้าที่ซีดขาวจากการแช่น้ำ ดูงดงามอย่างน่าสะพรึงกลัวภายใต้แสงจันทร์

เขาพูดอะไรบ้าๆ ออกไปโดยไม่รู้ตัว "พี่สาว พี่สวยขนาดนี้ ถ้าคืนนี้ตายในน้ำจริงๆ พรุ่งนี้งมขึ้นมาศพคงดูไม่จืดเลยนะ!"

หลี่เสี่ยวเยว่ยิ้มขมขื่น "ตายไปแล้ว จะไปสนอะไรอีก!"

"เหรอครับ?" เฉินหลินแกล้งทำหน้าจริงจังพูดมั่วซั่ว "ผมได้ยินมาว่า คนกระโดดน้ำตาย เวลาศพขึ้นอืด ตัวจะบวมเป่ง ขาวซีด ลื่นๆ เหนียวๆ แถมโดนปลาตอดเป็นรูพรุนไปหมด น่าเกลียดจะตาย!"

หน้าของหลี่เสี่ยวเยว่ซีดเผือดทันที มือเผลอคว้าแขนเฉินหลินแน่น

เธอก็แค่ผู้หญิงอายุ 20 ขวัญอ่อนอยู่แล้ว

เฉินหลินเห็นปฏิกิริยาเธอรู้ว่าได้ผล เลยพูดต่อ

"พี่ ผีพรายมันต้องหาตัวตายตัวแทนนะถึงจะไปเกิดได้! ถ้าพี่ตายที่นี่ ก็ต้องลากใครลงไปอีกคน อ่างเก็บน้ำนี้ของบ้านผม ปกติกลางคืนไม่มีใครมาหรอก พี่ว่า... พี่จะลากผมลงไปไหมล่ะ?"

หลี่เสี่ยวเยว่กลัวความมืดเป็นทุนเดิม พอโดนขู่แบบนี้ ก็เบียดตัวเข้าหาเฉินหลินจนตัวสั่นงันงก

"ธ...เธออย่าพูดนะ!"

เสียงเธอสั่นเครือ

ความนุ่มหยุ่นที่น่าตกใจ แนบชิดติดแขนเฉินหลินผ่านเสื้อผ้าเปียกชื้นบางๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ใกล้ชิดกับผู้หญิงที่ไม่ใช่แม่ขนาดนี้

หน้าเด็กหนุ่มแดงเถือกขึ้นมาทันที

คืนนั้น เขาประคองหลี่เสี่ยวเยว่ที่ตัวสั่นเทากลับไปส่งที่บ้าน

ตั้งแต่นั้นมา หลี่เสี่ยวเยว่ก็ไม่เคยคิดสั้นอีกเลย

อาจเพราะตายไปแล้วครั้งหนึ่ง ความเจ็บปวดก็คงเบาบางลงบ้าง

เธอเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน มักจะแวะมาบ้านเฉินหลินบ่อยๆ มาช่วยติวหนังสือให้

บางทีก็มาช่วยทำกับข้าว ซักผ้า

คนหนึ่งคือหญิงสาวที่ถูกบังคับให้แต่งงานเข้ากรงขัง สูญเสียญาติพี่น้องทั้งหมด

อีกคนคือเด็กหนุ่มหัวขบถที่เพิ่งเสียพ่อแม่ ต้องดิ้นรนอยู่ในความเดียวดาย

สองวิญญาณที่โดดเดี่ยว ต่างเลียแผลใจให้กันและกัน ค่อยๆ ขยับเข้าหากัน กลายเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของอีกฝ่าย

เฉินหลินเองก็หลุดพ้นจากเงาของการสูญเสียพ่อแม่มาได้เพราะการปรากฏตัวของหลี่เสี่ยวเยว่

ช่วงเวลานั้น กินเวลาตลอดช่วงมัธยมต้นของเฉินหลิน

จนกระทั่งเฉินหลินสอบติดโรงเรียนมัธยมปลายประจำจังหวัดในเมืองอี๋เฉิง การเรียนหนักขึ้น กลับหมู่บ้านน้อยลง

และวันหนึ่ง สามีปัญญาอ่อนของหลี่เสี่ยวเยว่ ก็เกิดล้มหัวฟาดพื้นในลานบ้าน

ส่งโรงพยาบาลไม่ทัน เสียชีวิต

หม่าหลานฮวา แม่สามีปากตลาดประจำหมู่บ้าน ยืนกรานว่าหลี่เสี่ยวเยว่เป็นตัวซวยกินผัว

เฉินเทียนเต๋อก็โทษว่าหลี่เสี่ยวเยว่ดูแลลูกชายเขาไม่ดี

ทั้งสองระบายความแค้นทั้งหมดลงที่หลี่เสี่ยวเยว่

พวกเขายึดเงินและบัตรประชาชนของเธอไปทั้งหมด บังคับให้เธอครองหม้ายให้ลูกชาย ห้ามแต่งงานใหม่ตลอดชีวิต

แม้แต่จะออกจากบ้านก็ยังไม่ได้รับอนุญาต

นับตั้งแต่นั้น เฉินหลินก็ไม่ได้เจอหลี่เสี่ยวเยว่อีกเลย