บทที่ 16 - โลละร้อย? นี่เปิดร้านขูดเลือดขูดเนื้อเหรอ?

บทที่ 16 - โลละร้อย? นี่เปิดร้านขูดเลือดขูดเนื้อเหรอ?

วันรุ่งขึ้น เฉินหลินสะดุ้งตื่นเพราะเสียงสั่นของมือถือที่ดังต่อเนื่องจนแทบจะกลายเป็นเครื่องนวด

เขาหยิบมือถือขึ้นมาดูด้วยความงัวเงีย บนหน้าจอแจ้งเตือนว่าเขาถูกแท็ก (Tag) ไปมากกว่า 99 ครั้ง

ทั้งใน Moments ของ WeChat, กลุ่มแชทเพื่อนสมัยมัธยม, กลุ่มเพื่อนสมัยมหาลัย...

ทุกช่องทางกำลังแชร์คลิปวิดีโอเหตุการณ์ปล้นร้านทองเมื่อวานกันให้ว่อน

คนถ่ายน่าจะเป็นชาวบ้านที่อยู่บนตึกสูงไกลๆ ภาพเลยเบลอจนนึกว่าใช้กล้องมือถือรุ่นปุ่มกดเมื่อสิบปีก่อนถ่าย

แต่ถึงภาพจะแตกยับ ช็อตเด็ดในคลิปที่มีความยาวไม่กี่วินาทีนั้น ก็ยังกระตุ้นอะดรีนาลีนของคนดูให้พุ่งพล่านได้อยู่ดี

ในภาพ ตัวประกันชายที่ถูกล็อกคออยู่ จู่ๆ ก็ขยับตัว!

เขาแย่งปืนด้วยมือเปล่ากลับหลัง เร็วซะจนตาเปล่ามองแทบไม่ทัน!

จากนั้นเขาก็กดตัวประกันอีกคนไว้ใต้ร่าง พลิกตัวกลิ้งหลบเข้าไปในพงหญ้าข้างทาง!

ตามมาด้วยเสียงปืนดังสนั่น แล้วโจรห้าคนก็ร่วงลงไปนอนกองกับพื้น!

กระบวนการทั้งหมดไหลลื่น รวดเร็ว เด็ดขาด กินเวลาไม่เกินห้าวินาที!

คอมเมนต์ใต้คลิปแทบจะระเบิด

"เชี่ย! เทพองค์ไหนจุติลงมาวะเนี่ย? มือเปล่าแย่งปืน? นี่มันพล็อต 'ราชาทหารหวนคืน' ในชีวิตจริงชัดๆ!"

"ฝีมือขนาดนี้ จิตใจนิ่งขนาดนี้ ถ้าไม่ได้ฝึกหน่วยรบพิเศษมาเป็นสิบปีไม่มีทางทำได้! โคตรเท่เลยว่ะ นี่มันตัวพ่อแห่งความแมนชัดๆ!"

"เมืองอี๋เฉิงเราเสือซ่อนมังกรจริงๆ! พี่ชายคนนี้แหละฮีโร่ตัวจริงของเมือง!"

เฉินหลินดูคลิปจบ หัวใจที่เต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ก็สงบลง

ยังดี

คลิปเบลอมาก มองหน้าเขาไม่ชัดเลย

ไม่งั้น ปัญหาที่จะตามมาคงน่าปวดหัวยิ่งกว่ารับมือกับพวกโจรซะอีก

เขาไม่อยากดัง

วางมือถือลง เฉินหลินบิดขี้เกียจคลายกล้ามเนื้อที่ตึงนิดหน่อย แล้วผลักประตูหลังออกไป รับลมหายใจสดชื่นกลิ่นหญ้าและดิน

แปลงผักริมบ่อปลาเขียวชอุ่มไปทั่ว

แค่รดด้วยน้ำจากบ่อปลาเจือจางสุดๆ ไปแค่ครั้งเดียว ผักพวกนี้ก็โตเร็วอย่างน่ากลัว ใบอวบหนา เขียวจนเหมือนน้ำมันจะหยดออกมา

เฉินหลินไม่กล้ารดเยอะ

ขืนวันดีคืนดีตื่นมาเจอผักกาดขาวสูงท่วมหัว นั่นคงไม่ใช่เซอร์ไพรส์ แต่เป็นเรื่องสยองขวัญ

สายตาเขาเบนไปที่บ่อปลา

บนผิวน้ำ เจ้าเฉาดำ (ปลาชิง) ยักษ์หนักร้อยชั่งกำลังลอยตัวเล่นน้ำอย่างเกียจคร้าน เหมือนเรือดำน้ำสีดำลำมหึมา

ข้างหลังมันมีปลาเฉา (ปลาฮื้อ) ตัวละสิบกว่าโลว่ายตามต้อยๆ เหมือนลูกน้องผู้ซื่อสัตย์

แต่ว่า...

เฉินหลินหรี่ตามอง เขามั่นใจว่าเจ้า "ลูกน้อง" ตัวนี้ ตัวใหญ่ขึ้นกว่าเดิมอีกรอบแล้ว

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัว

เขากลับไปหยิบคันเบ็ดสั้นที่อ่อนที่สุดในบ้าน ผูกสายเอ็นเส้นเล็กจิ๋วเบอร์ 0.8 กับ 0.4 ปั้นเหยื่อก้อนเล็กๆ

เขาอยากรู้ว่าพวกลูกปลาที่ปล่อยลงไปก่อนหน้านี้ โตไปถึงไหนแล้ว

สะบัดข้อมือเบาๆ เบ็ดพร้อมเหยื่อก็ตกลงน้ำอย่างแม่นยำ

ทุ่นเพิ่งจะตั้งตรง

ไม่ถึงสามวินาที

"วูบ!"

ทุ่นถูกแรงกระชากมหาศาลดึงจมหายไปในพริบตา!

เฉินหลินตวัดข้อมือ วัดคันทันที!

แรงดึงหนักอึ้งเกินคาดส่งผ่านปลายคันเบ็ดเข้ามาที่มือ!

"วื้ด——"

คันเบ็ดโค้งงอเป็นรูปพระจันทร์เต็มดวง สายเอ็นกรีดอากาศเสียงแหลมสูง!

"เฮ้ย! แรงเยอะขนาดนี้เลย?"

เฉินหลินตกใจ ไม่กล้างัดสู้ ได้แต่ประคองคันเบ็ดซ้ายขวาอย่างระมัดระวัง

แรงควายขนาดนี้ ไม่ใช่แรงของลูกปลาตัวกะเปี๊ยกแน่ๆ!

เย่ออยู่สองนาทีกว่าๆ เงาสีทองก็ถูกลากขึ้นเหนือน้ำ

ปลาตะเพียนทอง (ปลาจี้) ตัวเบ้อเริ่ม! เกล็ดสีทองอร่ามสะท้อนแสงแดดวิบวับราวกับทองคำหล่อ!

ดูจากขนาด อย่างน้อยต้องโลครึ่ง!

เฉินหลินกลั้นหายใจ

นี่เพิ่งผ่านไปแค่อาทิตย์กว่าๆ เองนะ!

จากลูกปลาตัวไม่กี่เซ็นต์ โตมาเป็นโลครึ่ง?

อานุภาพน้ำพุวิญญาณ น่ากลัวจริงๆ!

เขาปล่อยปลาลงบ่อ แล้วเหวี่ยงเบ็ดอีกรอบ

คราวนี้ไวกว่าเดิม!

ทุ่นเพิ่งแตะน้ำ ก็ตอกวูบลงไปทันที!

วัดคัน ติดปลา!

คราวนี้เป็นปลาเปลี่ยน (ปลาตะเพียนขาว) ตัวละโลกว่า ดิ้นพล่านซ้ายขวา แรงดีไม่มีตก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาลองตกไปเจ็ดแปดไม้ ปลาที่ได้ ไม่มีตัวไหนต่ำกว่าหนึ่งกิโลเลย!

เฉินหลินยอมใจเลย

ดูท่า "บ้านสวนตระกูลเฉิน" ของเขา พร้อมเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการแล้ว!

เขาหาแผ่นไม้หนาๆ มาแผ่นหนึ่ง ใช้พู่กันเขียนตัวอักษรจีนตัวเบ้อเริ่มลงไปอย่างหวัดๆ แต่ทรงพลัง

[ตกปลา: 100 หยวน/ชั่ง (500 กรัม), ไม่จำกัดชนิดปลา]

ปักป้ายไม้ลงริมบ่อในตำแหน่งที่เด่นที่สุด เฉินหลินพยักหน้าอย่างพอใจ

เขาหยิบมือถือมาโพสต์ลง Moments

"บ้านสวนตระกูลเฉินของกระผมเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการแล้วครับ! ครบจบทั้งกินข้าว ตกปลาพักผ่อน เก็บผักผลไม้! อย่างอื่นไม่กล้าโม้ แต่ปลาบ้านผม รสชาติเป็นเอกลักษณ์ สดอร่อยเหาะ เชิญเสี่ยๆ ทั้งหลายมาลองของกันได้เลย!"

โพสต์พร้อมรูปเก้ารูป

มีป้ายไม้แกะสลักสวยงามที่หน้าบ้านกับหน้าหมู่บ้าน มีภาพแท่นตกปลาเรียงรายเป็นระเบียบริมบ่อ มีแปลงผักเขียวขจี และป้าย "ตกปลาโลละ 100" ที่เพิ่งเขียนเสร็จ

ส่วนรูปที่เหลือ เป็นรูปโคลสอัพปลานึ่งซีอิ๊วกับปลาเจี๋ยนน้ำแดงที่ถ่ายไว้เมื่อวันก่อน เนื้อปลาขาวจั๊วะกับน้ำซอสเข้มข้น ดูรูปแล้วแทบจะได้กลิ่นหอมลอยออกมา

เสร็จแล้วเขาก็ลากเก้าอี้ผ้าใบมานอนเอนหลังริมบ่อ

ชิงเฟิงกับหมิงเยเยว่กระโดดขึ้นมาบนตัวเขา หาที่ทางขดตัวนอนสบายใจเฉิบ ส่งเสียงครางครืดคราด

ไม่นาน เสียงแจ้งเตือนมือถือก็ดังรัวๆ

โพสต์ใน Moments มีคนมาคอมเมนต์และกดไลก์เป็นสิบ

AAAAA พี่เจี๋ยโมบาย: "เจ๋งว่ะ เปิดเร็วจัง? สองวันนี้ยุ่ง เดี๋ยวเสาร์อาทิตย์ไปหา จัดเมนูปลาชุดใหญ่ไว้รอเลย!"

ราชาคนเถื่อนตลอดกาล: "เชี่ย! ไอ้หลิน มึงเปิดร้านขูดเลือดขูดเนื้อเหรอ? โลละร้อย มึงไม่ไปปล้นเขาล่ะ! คอยดู เสาร์อาทิตย์นี้กูกับพี่เจี๋ยจะไปดูซิว่ามันมีดีอะไร!"

AAAAA พี่เจี๋ยโมบาย @ราชาคนเถื่อนตลอดกาล: "มึงจะไปรู้อะไร? ปลาบ้านไอ้หลิน อร่อยกว่าปลาเก๋าจุดฟ้า (Leopard Coral Grouper) อีก! ร้อยเดียวนี่ยังถูกไป!"

หลี่จิ่งเหวิน (หัวหน้าห้องม.ปลาย): "เพื่อนเก่า พี่เจี๋ยพูดจริงป่ะเนี่ย? อร่อยกว่าปลาเก๋าจุดฟ้า? ปลาบ้านนายเทพขนาดนั้นเลย? แฟนฉันชอบกินปลาพอดี ส่งโลเคชั่นมา เสาร์อาทิตย์นี้จะไปพิสูจน์ความจริง!"

ราชาคนเถื่อนตลอดกาล: "เชี่ย ไปจับผิด +1"

หวังซั่ว (เพื่อนม.ปลาย): "ไปจับผิด +1"

เผิงอวี๋เยี่ยนแห่งอี๋เฉิง: "ไปจับผิด +1"

......

เฉินหลินมองคอมเมนต์ "ไปจับผิด" เรียงเป็นตับแล้วก็ขำ พิมพ์ตอบกลับไป: "ไม่อร่อยไม่คิดตังค์! รู้สึกไม่คุ้มก็ไม่คิดตังค์!"

"สุดยอด!"

"ใจป๋า!"

"จัดไป!"

สาวน้อยจอมเบียว: "พี่! หนูน้ำลายไหลแล้ว! แต่หนูไม่มีตังค์ น่าสงสาร.jpg"

เฉินเชียนเชียนนั่นเอง

เฉินหลินหัวเราะหึหึ พิมพ์ตอบ: ไม่มีตังค์ก็มาล้างจาน!

ทันใดนั้น คอมเมนต์ใหม่เด้งขึ้นมา ทำเอารอยยิ้มเขาหุบลงทันที

หลี่เวย: "เฉินหลิน ทำธุรกิจก็ทำแบบซื่อสัตย์สุจริตเถอะ อย่าคิดแต่จะฉวยโอกาส แล้วก็ใช้ชีวิตอยู่บ้านนอกไปเถอะ! อย่ากลับมาเซี่ยงไฮ้อีก ลูกชายประธานหลิวกำลังตามสืบเรื่องนายไปทั่วเซี่ยงไฮ้เลย!"

"แม่ง! ลืมลบแอคหลุมยัยหลี่เวย!"

เฉินหลินสบถอย่างหัวเสีย

นิ้วเขากดปุ่ม บล็อก ลบ ยืนยัน ทันที

ส่วนเรื่องลูกชายประธานหลิว...

แววตาเฉินหลินฉายความเย็นชา

อย่ามายุ่งกับกูจะดีกว่า

ไม่งั้น กูจะทำให้มึงรู้ซึ้งว่า คำว่า 'เสียใจภายหลัง' สะกดยังไง