บทที่ 6 - แมวของผมกลายเป็นปีศาจแล้ว?

บทที่ 6 - แมวของผมกลายเป็นปีศาจแล้ว?

รู้สึกคันยุบยิบที่หน้า

เป็นสัมผัสที่หยาบและเปียกชื้น

เฉินหลินขมวดคิ้วทั้งที่ยังหลับ พลางปัดมือไปมาตามสัญชาตญาณ แต่ก็คว้าได้เพียงความว่างเปล่า

ความรู้สึกนั้นกลับมาอีกแล้ว

เขาลืมตาโพลง

วินาทีต่อมา กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งเขม็ง เกือบจะดีดตัวลงจากเตียงด้วยความตกใจ

เชี่ยเอ๊ย???

หัวปุกปุยสองหัวกำลังนอนแปะอยู่บนหน้าอกของเขาซ้ายขวา

ตัวหนึ่งแลบลิ้นสีชมพูเล็กๆ เลียคางเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย

ส่วนอีกตัวยกอุ้งเท้าอวบๆ ตบแปะๆ ที่หน้าเขา ลำคอส่งเสียงร้อง "เมี๊ยวๆ" เล็กๆ เหมือนกำลังปลุกให้ตื่น

นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย!

เฉินหลินตัวแข็งทื่อไปหมด

ลูกแมวน้อยสองตัวที่เก็บมาเมื่อวาน ยังดูเหมือนเพิ่งคลอด เดินยังไม่ตรงทางเลยไม่ใช่เหรอ?

ผ่านไปแค่คืนเดียว ทำไมถึงกระโดดขึ้นเตียงสูงเป็นเมตรได้แล้ว?

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง หิ้วหนังคอเจ้าตัวเล็กขึ้นมาดูทีละตัว

เจ้าสองแสบตัวโตขึ้นกว่าเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัด ขนที่เคยสกปรกมอมแมมกลายเป็นขนฟูนุ่มลื่นเป็นมันขลับ ไม่เหลือสภาพน่าสงสารแบบเมื่อวานเลยสักนิด

ขนอ่อนสีเทาๆ เริ่มปรากฏลวดลายเสือ (Tabby) ที่ชัดเจนและสวยงาม

ที่สำคัญที่สุดคือดวงตาที่เคยปิดสนิท ตอนนี้เบิกกว้างกลมโตเหมือนนิลดำคู่สวย กำลังจ้องมอง "เจ้ามนุษย์สองขา" ที่หิ้วพวกมันลอยเท้งเต้งด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ขนาดตัวแบบนี้ แววตาแบบนี้ อย่างน้อยต้องอายุเดือนกว่าแล้ว!

หัวใจของเฉินหลินเต้นรัวจนคุมไม่อยู่

น้ำพุวิญญาณ!

ต้องเป็นผลจากน้ำพุวิญญาณหยดนั้นแน่ๆ!

เขาวางลูกแมวลงบนเตียง แทนที่พวกมันจะกลัว กลับรีบเข้ามาคลอเคลีย ถูไถขาเขาอย่างออดอ้อน พร้อมส่งเสียงครางครืดคราดอย่างพึงพอใจ

หลังจากหายตกตะลึง ความดีใจอย่างบ้าคลั่งก็เข้ามาแทนที่

เขาลองพูดกับแมวสองตัวดู "เอาล่ะ ลงไปเล่นข้างล่างไป เดี๋ยวชงนมให้กิน!"

พูดจบเขาก็เตรียมจะเอื้อมมือไปอุ้มพวกมันลงจากเตียง

แต่ทว่า เจ้าแมวน้อยสองตัวเหมือนฟังคำสั่งรู้เรื่อง พวกมันขยับไวกว่าเขาเสียอีก

พวกมันกระโดดลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา สี่ขาลงพื้นอย่างมั่นคง ไร้เสียงรบกวน

หือ?

เฉินหลินอึ้งไปเลย

พวกมัน... ฟังภาษาคนรู้เรื่อง?

ความคิดที่บ้าบอแต่โคตรน่าตื่นเต้นผุดขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็ว

เขาเริ่มนึกสนุก กระแอมไอปรับเสียง แล้วออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "พวกแก ขึ้นมาบนตัวฉัน!"

สิ้นเสียง

ฟึ่บ!

ฟึ่บ!

เงาเล็กๆ สองเงากระโจนลอยตัว เคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายฟ้า แลนดิ้งลงบนตักเขาอย่างแม่นยำ

ตัวที่ใจกล้าหน่อย ไต่แขนเขาปรู๊ดปร๊าดขึ้นไปนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนไหล่ เอียงคอมองเขาจากมุมสูง

"เฮ้ย! ฟังรู้เรื่องจริงดิ?"

เฉินหลินตาค้าง สมองตื้อไปหมด

"เมี๊ยว!"

"เมี๊ยว!"

ลูกแมวสองตัวร้องตอบพร้อมกัน หางชี้ตั้ง เหมือนกำลังยืดอกภูมิใจ

เฉินหลินไม่เชื่อสายตา ลองเพิ่มความยากดู

"นั่งลง!"

แมวน้อยสองตัวยืดตัวตรง นั่งลงพร้อมกันเป๊ะ ขาหน้าชิด หางแกว่งไกวเป็นจังหวะอยู่ด้านหลัง ท่าทางเรียบร้อยสุดๆ

โคตรเทพ!

"กลิ้งตัว! ตีลังกากลับหลัง!"

เฉินหลินตะโกนสั่งอย่างตื่นเต้น

คราวนี้ เจ้าเหมียวสองตัวเอียงคอ มองเขาด้วยสายตางุนงง เต็มไปด้วยคำถามว่า "ไอ้มนุษย์นี่มันพล่ามอะไรของมัน"

เฉินหลินถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

ยังดี ยังดี

เขากลัวจริงๆ ว่าแมวสองตัวนี้จะกลายร่างเป็นปีศาจไปซะแล้ว

ดูเหมือนน้ำพุวิญญาณจะไปเปิดสติปัญญาของพวกมัน ทำให้ฉลาดกว่าแมวปกติหลายเท่า จนฟังคำสั่งง่ายๆ รู้เรื่อง

แค่นี้ก็โกงเกินพอแล้ว!

"ต่อไปนี้พวกแกชื่อ..."

เฉินหลินคิดอยู่นานก็คิดชื่อเท่ๆ ไม่ออก

เขาเลยหยิบมือถือมาถ่ายคลิปสั้นตอนที่แมวปีนป่ายบนตัวเขา แล้วโพสต์ลงโซเชียลพร้อมแคปชั่น: "เจ้าตัวเล็กสองตัวที่เก็บได้เมื่อวาน คนตั้งชื่อไม่เก่ง ออนไลน์รอชาวเน็ตช่วยตั้งชื่อครับ!"

กดโพสต์ลงใน Moments ของ WeChat

พอเขาล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เฉินกั๋วฟู่ก็ผลักประตูเข้ามาเรียกกินข้าวเช้า

"เสี่ยวหลิน กินข้าวได้แล้ว"

ทันทีที่เฉินกั๋วฟู่ก้าวเข้ามา ก็เห็นลูกแมวสองตัววิ่งวนรอบขาเฉินหลิน แววตาฉายความประหลาดใจ

"แมวสองตัวนี้ขนสวยดีนี่! ขนเงาวับ ดูฉลาดท่าทางเอาเรื่อง โตขึ้นต้องจับหนูเก่งแน่ๆ! ไปเอามาจากไหนล่ะ?"

เฉินหลินใส่รองเท้าพลางตอบส่งๆ "ก็เก็บได้ที่บ้านเก่าเมื่อวานครับ ไม่คิดว่าพอล้างตัวแล้วจะสวยขนาดนี้!"

"อืม" เฉินกั๋วฟู่พยักหน้า ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร แมวจรในหมู่บ้านมีเยอะแยะ นานๆ จะเจอตัวสวยๆ สักตัวก็ไม่แปลก

บนโต๊ะอาหาร ยังคงเป็นโจ๊กข้าวฟ่างสีทองเหนียวข้น ผักดองรสเด็ด และหมั่นโถวขาวอวบ

หลิวซูฉินมองเฉินหลินเจริญอาหารก็ยิ้มแก้มปริด้วยความเอ็นดู

เฉินกั๋วฟู่ซดโจ๊ก นึกขึ้นได้เลยพูดเปรยๆ ว่า "จริงสิ บ่อปลาเล็กหลังบ้านแก ปีนี้ตาเฉินเล่าซานแกคงไม่เช่าต่อแล้วนะ"

พ่อแม่ของเฉินหลินเคยเหมาบ่อปลาในหมู่บ้านไว้สองบ่อ บ่อใหญ่กับบ่อเล็ก

บ่อเล็กอยู่หลังบ้านเก่าของเฉินหลิน พื้นที่ประมาณ 3-4 ไร่ ส่วนบ่อใหญ่อยู่หน้าหมู่บ้าน พื้นที่กว่า 10 ไร่

หลังจากพ่อแม่เสีย เฉินกั๋วฟู่กับภรรยาเลี้ยงปลาไม่เป็น ทำแล้วขาดทุน เลยเซ้งบ่อใหญ่ให้คนอื่นไป

ส่วนบ่อเล็ก เพราะอยู่ติดหลังบ้านเฉินหลิน เลยปล่อยเช่าให้ญาติห่างๆ ในหมู่บ้านชื่อ 'เฉินเล่าซาน' ในราคาถูกๆ แค่ปีละสองพันหยวน

"ทำไมไม่เช่าแล้วล่ะครับ?" เฉินหลินถามอย่างแปลกใจ

"เฮ้อ เดี๋ยวนี้เลี้ยงปลาไม่ค่อยกำไรแล้ว" เฉินกั๋วฟู่วางตะเกียบ จุดบุหรี่สูบ พ่นควันโขมง "ช่วงนี้ในหมู่บ้านเขาฮิตเลี้ยงเต่าสวยงามกัน ได้ยินว่ากำไรดีกว่าเลี้ยงปลาเยอะ พวกที่เริ่มทำแรกๆ ปีนึงรับกันเป็นล้าน รวยกันเละ! ชาวบ้านก็เลยแห่ทำตามกัน ตาเฉินเล่าซานก็จะไปทำกับเขาบ้าง"

หัวใจเฉินหลินเต้นแรง

ตัวเองทนทำงานเยี่ยงทาสที่เซี่ยงไฮ้ ปีนึงเก็บเงินไม่ได้สักบาท แถมเกือบต้องรับหนี้สามสิบล้าน

แต่ที่บ้านเกิด ในหมู่บ้านกลับมีครอบครัวที่รายได้ปีละล้านอยู่ไม่น้อย

ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวทันที

"อาครับ" เฉินหลินวางชามลง น้ำเสียงจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ถ้าไม่มีคนเช่าบ่อปลาแล้ว งั้นผมขอคืนนะ ผมจะเลี้ยงปลาเอง ปล่อยไว้เฉยๆ ก็เสียดายของ"

เฉินกั๋วฟู่พยักหน้า ไม่ได้ว่าอะไร

ตอนนี้คนเลี้ยงปลาในหมู่บ้านพากันเปลี่ยนอาชีพหมด จะหาคนมาเช่าต่อก็ยาก เฉินหลินอยากเอาไปลองทำเองก็ดีเหมือนกัน เลี้ยงปลาเล่นๆ ถึงไม่กำไร ไว้จับกินตอนเทศกาลก็ยังดี

กินข้าวเสร็จ เฉินหลินบอกลาหลิวซูฉินที่กำลังล้างจาน แล้วรีบจ้ำอ้าวกลับบ้านตัวเอง

เขาหยิบขวดหยกวิญญาณออกมาจากลิ้นชัก ยัดใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วเปิดประตูหลังบ้านอย่างตื่นเต้น

หลังประตูเป็นที่รกร้างประมาณร้อยตารางวา หญ้าขึ้นรกทึบ

ถัดจากที่ว่างก็คือบ่อปลาขนาด 3-4 ไร่

น้ำในบ่อค่อนข้างขุ่น เฉินเล่าซานวิดบ่อจับปลาไปหมดแล้ว เหลือแต่พวกปลาเหยื่อตัวเล็กๆ ที่ไม่มีราคา

เฉินหลินเดินไปริมบ่อ เห็นปลา 'ไป่เถียว' (ปลาซิว/ปลาขาว) ตัวเท่าความยาวนิ้วว่ายเอื่อยๆ อยู่ผิวน้ำ

เขาเปิดจุกขวดหยก กลั้นหายใจ ค่อยๆ หยดน้ำพุวิญญาณใสแจ๋วลงไปในบ่อเพียงหนึ่งหยด

หนึ่งหยดกระทบผิวน้ำ ไร้เสียงไร้ร่องรอย

แต่ไม่ถึงหนึ่งนาที ภาพที่น่าสยดสยองก็เกิดขึ้น

โดยมีจุดที่น้ำหยดลงไปเป็นศูนย์กลาง ผิวน้ำในรัศมีสิบเมตรเดือดพล่านทันที!

ปลาไป่เถียวที่เคยว่ายเอื่อยเฉื่อย เหมือนได้กลิ่นอาหารที่อร่อยที่สุดในโลก พากันพุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง เบียดเสียดกันแน่นจนดำมืด แย่งชิงอะไรบางอย่างกันอย่างบ้าคลั่ง

เสียงน้ำตีกันดัง "ซ่าๆ" น้ำกระเซ็นเป็นฝอย ภาพตรงหน้าชวนตะลึง

"เชี่ย! โรคกลัวรูจะกำเริบไหมเนี่ย!"

เฉินหลินตกใจกับภาพที่เห็น

น้ำพุวิญญาณหยดลงไปขนาดนั้น น่าจะเจือจางไปหมดแล้ว ไม่นึกว่าแรงดึงดูดต่อฝูงปลาจะมหาศาลขนาดนี้!

เขารีบวิ่งกลับไปในบ้าน ค้นสวิงตักปลาเก่าๆ ที่ฝุ่นจับเขรอะออกมา

จุ่มสวิงลงไป พอตักขึ้นมา แขนก็หนักอึ้งทันที

หนักมาก

ในตาข่ายเต็มไปด้วยปลาไป่เถียวดิ้นพล่าน แต่ละตัวขนาดเท่านิ้วมือ กะคร่าวๆ น่าจะมีหลายสิบตัว

เฉินหลินล้างโอ่งน้ำใบใหญ่หลังบ้านจนสะอาด เติมน้ำไปครึ่งโอ่ง แล้วเทปลาจากสวิงลงไป

อาจเพราะขาดน้ำนานไปหน่อย ปลาหลายตัวเริ่มหงายท้องลอยตุ๊บป่อง ทำท่าจะไม่รอด

เฉินหลินหยิบขวดหยกออกมาอีกครั้ง หยดน้ำพุวิญญาณลงไปในโอ่งอีกหนึ่งหยด

ปาฏิหาริย์เกิดขึ้น

ปลาที่ทำท่าจะตายแหล่มิตายแหล่ เหมือนได้รับการชาร์จแบตจนเต็ม ดีดตัวผาง กลับมาว่ายน้ำคึกคัก ไล่กวดกันในโอ่งอย่างกับกินยาโด๊ป

เยี่ยม! เยี่ยมมาก!

เฉินหลินมองฝูงปลาในโอ่ง พยักหน้าอย่างพอใจ ก้าวแรกของแผนการสู่ความร่ำรวย สำเร็จแล้ว!

เขาสังเกตเห็นต้น 'ผักกาดน้ำมัน' (Rapeseed) ต้นหนึ่งขึ้นโดดเดี่ยวอยู่ข้างโอ่งน้ำ สภาพเหี่ยวเฉา ใบเหลือง ไม่รู้รอดมาได้ยังไง

เขาเกิดความคิดอยากลองของ ตักน้ำในโอ่งที่ผสมน้ำพุวิญญาณแล้วใส่ชามเก่าๆ ครึ่งชาม แล้วรดลงไปที่โคนต้นผักกาดนั้น

ทำเสร็จแล้ว เฉินหลินก็ปัดมือเดินกลับเข้าบ้าน

เขาหยิบมือถือ เปิดดู Moments ใน WeChat ตรงมุมขวาบนมีแจ้งเตือนข้อความใหม่หลายสิบข้อความ

พอกดเข้าไปดู ล้วนเป็นคอมเมนต์คลิปแมวของเขาทั้งนั้น

'ราชาคนเถื่อนตลอดกาล' (หวังเหย่): "เชี่ย! เจอกันแบ่งคนละครึ่ง กูจองตัวซ้าย!"

เฉินหลินขำ นี่คือเพื่อนซี้อีกคนของเขาชื่อ 'หวังเหย่' ฉายา 'พี่เชี่ย'

'สาวน้อยจอมเบียว' (เฉินเชียนเชียน): "พี่หลิน! เดี๋ยวปิดเทอมหนูกลับไปจะรีบไปรับน้องทันที! นี่ไม่ใช่สัตว์เทพที่พี่จะแตะต้องได้!"

'สาวน้อยจอมเบียว' คือลูกพี่ลูกน้องของเขา ลูกสาวของอารอง ชื่อ 'เฉินเชียนเชียน' กำลังเรียนมหาลัยในตัวจังหวัด

อาสะใภ้รอง: "@สาวน้อยจอมเบียว พูดจาไม่มีหางเสียง เรียกพี่เขาดีๆ สิ [สติ๊กเกอร์เขกหัว], อุ๊ย แมวน่ารักจัง! เมื่อเช้าทำไมไม่พามาให้อาดูด้วย!"

เฉินหลินกุมขมับ ผู้หญิงไม่ว่าจะวัยไหน ก็ต้านทานความน่ารักของสัตว์เลี้ยงไม่ได้จริงๆ

ข้างล่างยังมีคอมเมนต์จากเพื่อนสมัยมัธยมอีกเพียบ

"โอ๊ย น่ารักใจเจ็บ! เลือดหมดตัวแล้ว!"

"พันธุ์อะไรเนี่ย? ทำไมสวยจัง!"

"พี่หลิน ซื้อที่ไหน? ขอวาร์ปหน่อย!"

"นี่แมวลายสลิดเหรอ? ทำไมแมวสลิดที่บ้านฉันสภาพเหมือนไม้ถูพื้นเลยวะ?"

"อิจฉา อยากเดินเก็บแมวแบบนี้ได้บ้าง"

ขณะที่เขากำลังไล่อ่านคอมเมนต์เพลินๆ เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องก็ดังมาจากหน้าบ้าน

เสียงดังสนั่นหวั่นไหวอย่างกับรถไถนา