บทที่ 234 กล่าววาจาไร้สาระประหนึ่งคนเสียสติ!

“พี่ใหญ่เหล่ย ท่านเป็นอย่างไรบ้าง” ทันทีที่เฉินไห่หลินมาถึง เขาก็เอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นกังวลเล็กน้อย

บุตรสายฟ้าแย้มยิ้ม กล่าวน้ำเสียงเรียบเฉย “ข้าไม่เป็นไร”

จากนั้น เขาหันเหลือบมองเติ้งอี้ชุนและคนอื่นๆ แล้วกล่าวเย้ยหยันด้วยสีหน้านิ่งเฉย “แค่พวกเขา ไม่มีปัญญาทำอันตรายแก่ข้าได้หรอก”

น้ำเสียงที่กล่าวออกมานั้นล้วนเต็มไปด้วยความมั่นใจ หลังกล่าวเช่นนั้นสีหน้าเขาก็แสดงออกถึงความรังเกียจเติ้งอี้ชุนและคนอื่นๆ ยิ่ง

หลังเติ้งอี้ชุนและคนอื่นๆ ได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นไม่พอใจยิ่งนัก เนื่องจากวาจาเมื่อครู่ล้วนแล้วแต่ดูหมิ่นทั้งสิ้น

เฉิงเซิ่งจากสำนักเสินไห่ ขมวดคิ้วด้วยไม่สบอารมณ์พร้อมเอ่ยน้ำคำเย็นชา “บุตรสายฟ้า เจ้าแค่อาศัยพลังจากกายแสงอัสนีเท่านั้น หาไม่แล้ว แค่เจ้าหรือจะสามารถรับมือกับเราทั้งสี่คนได้กระทั่งตอนนี้”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ บุตรสายฟ้าพลันแค่นเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ “หึ หึ ในเมื่อข้าอาศัยพลังกายแสงอัสนี แล้วพวกเจ้าเองเล่า หากมิใช่เพราะสวมชุดเกราะวิญญาณระดับมหาสมบัติสองสามชิ้น เกรงว่าร่างของพวกเจ้าคงถูกระเบิดแตกสลายด้วยหมัดข้าไปแล้ว”

สิ้นวาจานี้ เติ้งอี้ชุนและเฉิงเซิ่งก็ถึงกับสำลักจนมิอาจกล่าวโต้แย้งสิ่งใดได้อีก

เติ้งอี้ชุนยกคางขึ้นเล็กน้อยกล่าวว่า “บุตรสายฟ้า แม้เจ้าจะแข็งแกร่ง แต่หากสำนักยวินฮุยและสำนักเสินไห่เราร่วมมือกัน เกรงว่าสำนักเหล่ยถิงของเจ้าก็คงมิอาจรับมือได้”

จากนั้นเหยียดยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวยื่นข้อเสนอ “ข้าคิดว่า เราควรหยุดการต่อสู้อันไร้ประโยชน์นี้เสีย ส่วนธารสายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์ที่อยู่ภายในถ้ำ เราก็แบ่งกันออกเป็นสามส่วนเท่าๆ กันเป็นอย่างไร”

บุตรสายฟ้าส่ายศีรษะพลางกล่าวว่า “ข้าเป็นผู้พบธารสายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์นี้ ดังนั้น มันต้องเป็นของข้าแปดส่วน”

“แปดส่วนงั้นรึ!” เฉิงเซิ่งโกรธมากเมื่อได้ยินสิ่งนี้

เขาคำรามด้วยไม่พอใจกับผลของส่วนแบ่งที่ว่า “ในเมื่อเจ้ามีความโลภมากเช่นนี้ ก็อย่าหวังจะได้มันไปเลย อย่างแย่ที่สุดก็ตายรวมกันอยู่ที่นี่เสียให้หมด และจะไม่มีผู้ใดสามารถเอาธารสายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์ออกไปจากที่นี่ได้”

บุตรสายฟ้าขมวดคิ้ว ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “เมื่อเป็นเช่นนี้ สำนักเหล่ยถิงของเราต้องการมันครึ่งหนึ่ง”

เขาใช้น้ำเสียงทุ้มต่ำกล่าว ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “นี่คือขั้นต่ำสุด ที่ข้าจะยอมรับได้”

เติ้งอี้ชุนและเฉิงเซิ่งมองหน้ากันอย่างเงียบๆ แต่สุดท้ายพวกเขาก็ต้องพยักหน้าเห็นด้วยเนื่องจากหมดทางอื่นแล้ว

อย่างไรก็ตาม เมื่อเติ้งอี้ชุน บุตรสายฟ้า เฉิงเซิ่ง และคนอื่นๆ กำลังจะเข้าไปในถ้ำเพื่อแบ่งธารสายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์ จู่ๆ สายตาก็พลันเหลือบเห็นคนร่างเล็กสืบเท้าเดินออกมาจากทางด้านข้าง

“หยางเสี่ยวเทียน!” เติ้งอี้ชุน เหล่ยจื่อ และคนอื่นๆ ต่างแสดงสีหน้าประหลาดใจยิ่ง ไม่มีผู้ใดคาดคิดมาก่อนว่าหยางเสี่ยวเทียนจะมาปรากฏตัวที่นี่

หยางเสี่ยวเทียนยังคงมุ่งหน้าสืบเท้าเข้าหาผู้คนกลุ่มนั้น ครั้นบรรลุถึงจึงหันมองเข้าไปภายในถ้ำพร้อมเผยปากกล่าวสีหน้าเรียบเฉย

“ข้าต้องการธารสายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์ทั้งหมดในถ้ำนี้”

จบประโยค เติ้งอี้ชุน เฉิงเซิ่ง และคนอื่นๆ ต่างระเบิดเสียงหัวร่อดังสนั่นป่าอย่างแค้นเคืองเป็นที่สุด

แม้แต่บุตรสายฟ้าขณะนี้ ก็ยังมีสีหน้าประหลาดใจแปลกๆ เพราะตอนแรกที่เขากล่าวว่าต้องการแปดส่วนนี่ก็เรียกได้ว่าโลภมากอยู่แล้ว

“เมื่อครู่ เจ้าบอกว่าต้องการทั้งหมดงั้นหรือ” เติ้งอี้ชุนนัยน์ตาแดงก่ำด้วยความโกรธ

เขาจ้องหยางเสี่ยวเทียนแล้วกล่าวติดตลกว่า “หยางเสี่ยวเทียน เจ้าแน่ใจงั้นหรือ คงมิใช่ว่าหัวของเจ้าไปกระทบสิ่งใดมาหรอกกระมัง จึงพานให้กล่าววาจาไร้สาระประหนึ่งคนเสียสติเช่นนี้”

ดวงตาเฉิงเซิ่งประกายแสงเย็นชา “เจ้าคิดว่าตนเป็นเจ้าตำหนักกระบี่ แล้วข้าจะไม่กล้าลงมือทุบตีเจ้าให้ตายงั้นหรือ เจ้าเชื่อไหมว่า ข้าสามารถตบเจ้าให้บ้าเพี้ยนไปเลยก็ย่อมได้!”

ทันทีที่เขากล่าวจบ จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งไหวตัววาบเข้ามายืนนิ่งอยู่ตรงหน้า กว่าเฉิงเซิ่งจะทันรู้สึกตัวพร้อมโต้ตอบ เขาก็ถูกชกท้องอย่างรุนแรงจนร่างลอยลิ่วไปเบื้องหลัง

ปัง!

พลังหมัดอันหนักหน่วงนี้ ทำให้หน้าท้องเขาสั่นสะท้าน กระทั่งอวัยวะภายในบาดเจ็บหลายส่วน

เฉิงเซิ่งลอยเคว้งไปด้านหลัง ขณะใบหน้าพานบูดเบี้ยวเต็มเปี่ยมด้วยความเจ็บปวด

ไม่ช้า ร่างเขาก็กระแทกเข้ากับลำต้นอันหนาแกร่งของพฤกษาเก่าแก่ ที่อยู่ห่างออกไปหลายจั้งเสียงดังสนั่น พานเสียดหูอย่างรุนแรง

เมื่อครั้งที่ร่างนั้นโถมปะทะเข้าลำต้นพฤกษาเก่าแก่ ลำต้นอันหนาแกร่งกลับพลันขาดสะบั้นหักโค่นลง

ด้วยร่างกายอันแข็งแกร่ง และความรุนแรงหลังถูกปะทะกระทั่งตัวปลิว ไม่ช้าก็ชนเข้ากับพฤกษาเก่าแก่ต้นที่สองอย่างหนักจนหักโค่นอีกต้น

เมื่อครั้งกระแทกเข้ากับพฤกษาเก่าแก่ต้นที่สาม ร่างเขาก็ถูกผนึกติดอยู่กับลำต้นของมันอย่างนั้น

ท่ามกลางเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน บรรยากาศโดยรอบพลันเงียบสงัดลง

มีเพียงเฉิงเซิ่งเท่านั้น ที่ยังคงส่งเสียงโอดครวญในลำคอ ใบหน้าเขาบิดเบี้ยวแสดงถึงความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

เติ้งอี้ชุนยืนแข็งตะลึงลานเป็นไก่ไม้อยู่เช่นนั้นนานสองนาน

แม้แต่บุตรสายฟ้าเองที่ได้เห็นเช่นนั้น ก็พลันแสดงสีหน้าประหลาดใจ โดยไม่คิดว่าผู้ที่เดินมาในครั้งนี้ จะสามารถชกเฉิงเซิ่งผู้นั้นจนสิ้นท่าในหมัดเดียว

กระทั่งบรรดาศิษย์สำนักยวินฮุย เสินไห่และเหล่ยถิง สายตาทุกคู่พานต่างจับจ้องหาเฉิงเซิ่งที่ร่างยังคงติดผนึกอยู่บนลำต้นของพฤกษาเก่าแก่อย่างเหนียวแน่น ทำพวกเขาแทบลืมหายใจ

เฉิงเซิ่งผู้นี้อยู่ในขั้นราชันยุทธ์ระดับสี่ขั้นปลาย แต่กลับถูกหยางเสี่ยวเทียนชกปลิวไปด้วยกระบวนท่าเดียวอย่างง่ายดาย

หากว่าเฉินเซิ่งถูกบุตรสายฟ้าชกจนกระเด็นไป พวกเขาจะมิแปลกใจอันใดเลย แต่ทว่าผู้ที่ปล่อยหมัดในครั้งนี้กลับเป็นหยางเสี่ยวเทียน!