บทที่ 21 หยางเฉาสั่งเสีย

เมื่อหยางเสี่ยวเทียนกลับถึงบ้านสกุลหยาง เขาก็พบเข้ากับบรรยากาศอันน่าอึดอัดภายในโถงด้านหน้า ที่มีภาพผู้เป็นบิดามารดานั่งปลอบใจกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ท่านแม่ เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ” หยางเสี่ยวเทียนเอ่ยถามหวงอิ๋งที่กำลังคอยปลอบประโลมผู้เป็นสามีอย่างกังวลใจ

“พ่อเจ้ากำลังจะออกเดินทางไปหมู่บ้านเฮยเฟิง ในการเดินทางครั้งนี้เต็มไปด้วยอันตราย เขาจึงไปขอยืมเกราะวิญญาณราชันย์พยัคฆ์จากท่านปู่เจ้า แต่กลับถูกปฏิเสธ” หวงอิ๋งเล่าเรื่องนี้ด้วยความรู้สึกแน่นในอกพร้อมกล่าวต่อ

“ข้าอยากรู้ความในใจเขานัก สำหรับเขาแล้ว ชีวิตของลูกชายสำคัญน้อยกว่าเกราะวิญญาณราชันย์พยัคฆ์งั้นหรือ”

“ในสายตาปู่ของเจ้า ความปลอดภัยของพ่อเจ้าไม่สำคัญเท่าชิ้นส่วนเกราะวิญญาณราชันย์พยัคฆ์หรอกหรือ”

หัวใจของหยางเสี่ยวเทียนราวกับจมดิ่งสู่ก้นเหวลึก หลังได้ยินสิ่งที่มารดาพรํ่าพรรณนาด้วยน้อยเนื้อต่ำใจในความไร้เมตตาของปู่ผู้ไม่รู้สิ่งใดควรสำคัญกว่า

เกราะวิญญาณราชันย์พยัคฆ์ เป็นเกราะระดับอาวุธวิญญาณที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษของตระกูลหยาง หากพ่อเขาได้สวมมัน โอกาสรอดชีวิตระหว่างเดินทางไปยังหมู่บ้านเฮยเฟิงจะต้องเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน

แต่หยางเสี่ยวเทียนไม่คิดว่าปู่ของเขาจะปฏิเสธโดยไม่ตริตรองได้ง่ายดายถึงเพียงนี้

“พอแล้วๆ” หยางเฉาเอ่ยขึ้นพร้อมโบกมือหักห้ามหวงอิ๋ง “เกราะวิญญาณราชันย์พยัคฆ์ เป็นของตกทอดจากบรรพบุรุษตระกูลหยาง มีเพียงผู้นำตระกูลเท่านั้นจึงจะสามารถสวมใส่ได้ นั่นเป็นเรื่องปกติที่ท่านพ่อปฏิเสธ หากว่าเกราะวิญญาณราชันย์พยัคฆ์สูญหายไปเพราะข้า ข้าคงไม่อาจอภัยให้ตัวเองได้เป็นแน่”

แต่เมื่อหยางเฉานึกถึงการเดินทาง เขาก็รู้สึกหวาดผวาอยู่ในใจลึกๆ เพียงปกปิดไม่ให้ผู้ที่อยู่เบื้องหน้าทั้งสองเป็นกังวล

เขาพยายามควบคุมอารมณ์ก่อนหันมากำชับหยางเสี่ยวเทียนราวกับเป็นการสั่งเสีย “เสี่ยวเทียนบัดนี้เจ้าโตแล้ว หากพ่อไม่กลับมา เจ้าต้องดูแลแม่กับน้องสาวของเจ้าแทนพ่อให้ดี”

แม้ในใจลึกๆ เขาจะหวังกลับมาอย่างปลอดภัย แต่ก็ต้องเตรียมใจสำหรับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

หยางเสี่ยวเทียนเข้าใจความหมายที่บิดากล่าวเป็นอย่างดี ก่อนตอบบำรุงน้ำใจ “ท่านพ่อ ท่านต้องไม่เป็นอะไรแน่” เขาจะไม่ปล่อยให้เกิดอะไรขึ้นกับบิดาเขาอย่างแน่นอน

หยางเฉาไม่ได้ตระหนักในคำพูดเหล่านี้ แค่ถือเป็นคำปลอบใจจากลูกชายผู้บริสุทธิ์ไร้เดียงสาเท่านั้น เขาเผยยิ้มบางด้วยเมตตาพร้อมเอ่ยอีกครั้ง “เอาล่ะ พ่อต้องไปแล้ว หากพ่อกลับมาเมื่อใดจะนำขนมอบจากหมู่บ้านเต้าหัวมาฝากเจ้าด้วย”

ครู่ต่อมา  หยางเสี่ยวเทียน หวงอิ๋ง หยางหลิงเอ๋อร์ และคนอื่นๆ ต่างยืนเฝ่ามองแผ่นหลังของหยางเฉาพร้อมเหล่าองครักษ์สกุลหยางจากไป มุ่งหน้ายังหมู่บ้านเฮยเฟิง

กระทั่งร่างของหยางเฉาพร้อมเหล่าองครักษ์ลับตาไปในม่านหิมะ เมื่อทุกคนต่างแยกย้าย หยางเสี่ยวเทียนก็รีบปรี่กลับยังเรือนของตนเช่นกัน

ทันทีที่กลับถึง หยางเสี่ยวเทียนก็รวมร่างเข้ากับวิญญาณยุทธ์ มุ่งหน้าออกจากจวนสกุลหยางตามบิดาไป

การเคลื่อนที่ด้วยความเร็วหลังผสานกายแท้เข้ากับวิญญาณยุทธ์ ทำให้หยางเสี่ยวเทียนดูราวกับเป็นเงาซ้อนทับกันอย่างต่อเนื่องก่อนเคลื่อนตัวผ่านป่าทึบในความมืด

ตอนนี้ เขาต้องรีบไปให้ถึงหมู่บ้านเฮยเฟิงก่อนหน้าบิดาเขา เพื่อกำจัดวิญญาจารย์ขั้นเซียนสวรรค์ทั้งสิบสี่คนของหมู่บ้านเฮยเฟิง

เมื่อเซียนสวรรค์ทั้งสิบสี่คนของหมู่บ้านเฮยเฟิงถูกกำจัดสิ้น เหล่าบรรดาลูกสมุนก็ไม่อาจทำอันตรายต่อบิดาเขาได้

……

ณ หุบเขาต้าหลัว

หุบเขาต้าหลัวตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมืองซีโจวแห่งอาณาจักรเสินไห่ เป็นหุบเขาขนาดใหญ่ซึ่งบนนั้นเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านเฮยเฟิง

รุ่งสาง หยางเสี่ยวเทียนก็มาถึงยังหุบเขาต้าหลัว แสงสว่างในยามเช้ามืดส่งผลให้กลุ่มโจรที่คอยลาดตระเวนรอบหมู่บ้านเฮยเฟิงสามารถมองเห็นทุกสิ่งบนหุบเขาได้ง่ายดายขึ้น

แต่ปัญหาเหล่านั้นก็ไม่อาจทำให้หยางเสี่ยวเทียนต้องมีกังวล เพราะเมื่อเขาผสานร่างเข้ากับวิญญาณยุทธ์ เขาก็สามารถพลางตัวอยู่ในความมืดเพื่อหลบกลุ่มโจรที่คอยลาดตระเวนจนสามารถเข้าไปถึงส่วนลึกของหมู่บ้านเฮยเฟิงได้

ขณะเข้ามาถึงยังส่วนกลางของหมู่บ้านเฮยเฟิง พวกโจรที่คอยลาดตระเวนก็เริ่มน้อยลง คงเหลือแต่ผู้เข้าออกที่คาดว่าเป็นคนระดับสูงของหมู่บ้านเท่านั้น

ระหว่างทาง หยางเสี่ยวเทียนได้บังเอิญเจอกลุ่มหญิงสาวมากมายถูกจับเป็นเชลย จากที่สังเกตเห็นการแต่งกายด้วยเสื้อผ้าขาดวิ่น ผมเผ้ายุ่งเหยิง บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่แสดงออกมาอย่างมิอาจปกปิดได้ ทำให้รู้ในทันทีว่าพวกนางถูกลักพาตัวมาจริงๆ

เมื่อพวกนางตกเป็นเชลยของกลุ่มโจรแห่งหมู่บ้านเฮยเฟิง ผู้ใดก็สามารถรับรู้ถึงชะตากรรมอันโหดร้ายที่พวกนางต้องประสบได้

และไม่เพียงมีแค่หญิงสาวเหล่านี้เท่านั้น แต่ยังมีผู้คนจำนวนมากถูกจับมัดติดกับตอไม้ ทั้งคนแก่ คนหนุ่มสาว ไม่เว้นแม้กระทั่งเด็กตัวเล็กๆ

เหล่าผู้คนมากมายที่ถูกมัดติดกับตอไม้ ทั่วร่างกายพวกเขาล้วนเต็มไปด้วยคราบเลือด บ้างก็ถูกทรมานอย่างทารุณจนต้องนอนตายกองกับพื้น นั่นรวมถึงสภาพของเหล่าเด็กน้อยอายุสี่หรือห้าขวบด้วย

ภาพอันน่าเวทนาแลสยดสยองที่ได้เห็น ทำแววตาของหยางเสี่ยวเทียนตอนนี้เย็นยะเยือกและรู้สึกเจ็บแค้นกับความโหดร้ายของคนพวกนี้ยิ่งนัก

“รายงาน!!! ท่านผู้นำหมู่บ้าน หน่วยสอดแนมส่งข่าวมาว่ามีคนจากหมู่บ้านสกุลหยางกำลังเดินทางมาที่นี่ คาดว่าพวกเขาจะถึงหมู่บ้านเฮยเฟิงภายในครึ่งชั่วยาม ผู้นำไม่ใช่หยางไห่ แต่เป็นหยางเฉา”

ทันใดนั้นเอง เสียงแว่วจากผู้รายงานข่าวก็ดังเข้าหูหยางเสี่ยวเทียนที่แอบเฝ้าสอดแนมอยู่ไม่ห่าง ได้ยินถึงข่าวสารทั้งหมดอย่างชัดเจน

หัวใจของเขาเต้นระรัว พร้อมก้าวเดินตามเสียงนั้นไปกับนัยน์ตาแดงก่ำด้วยโทสะถึงยังลานกลางหมู่บ้าน