บทที่ 17 เชื้อไม่ทิ้งแถว

ซุนฮัวถูกตบจนเซถอยไปสองสามก้าว บนใบหน้าก็ปรากฏรอยฝ่ามือแดงชัดเจน

เห็นเช่นนั้น หยางเฉาก็แทบเก็บอารมณ์ขึ้งโกรธไม่ได้เมื่อเห็นซุนฮัวผู้ใต้บัญชาที่ภักดีโดนกระทำอย่างไร้เหตุผล หยางไห่ไม่เพียงชิงหัวของหูลี่ไปเพื่อรับรางวัลอย่างหน้าไม่อายเท่านั้น แต่ยังใช้โอกาสนี้ทำร้ายผู้ใต้บัญชาของเขาที่กล่าวถึงความสัตย์จริงอีกด้วย

“พี่ใหญ่ ต่ำช้านัก!” หยางเฉาตะเบ็งออกมาด้วยความโกรธต่อคนตรงหน้า

“ต่ำช้างั้นหรือ” หยางไห่เหลือบมองหยางเฉาก่อนเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยใบหน้าเฉยชา “ว่าอะไรนะ เจ้าอยากล้างแค้นแทนผู้ใต้บัญชาหรือหยางเฉา มือเท้านั้นไร้ตาอย่าหาว่าข้าไม่เตือน!”

เมื่อหยางเฉาได้ยินคำขู่ดังนั้น ก็กล่าวด้วยความฉุนเฉียวทันที “เช่นนั้น รบกวนพี่ใหญ่โปรดชี้แนะแก่ข้า!” พูดจบ เขาก็ตั้งท่าพร้อมรับการชี้แนะ

หยางไห่เห็นดังนั้น ก็ถอนลมหายใจอย่างทะนงพร้อมวางหัวของหูลี่ลง ก่อนพุ่งเข้าหาหยางเฉาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงหมายชกเข้ายังหน้าอก สั่งสอนผู้เป็นน้องที่กล้าโอหังต่อเขา

เพลงหมัดที่เขาจงใจปลดปล่อยเข้าใส่หยางเฉา คือเพลงหมัดพิฆาตพยัคฆ์อันเลื่องชื่อประจำตระกูลหยาง และยังเป็นกระบวนท่าที่แข็งแกร่งสุดของเพลงหมัดพิฆาตพยัคฆ์อีกด้วย แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเขามีเจตนาใด

พอหยางเฉาเห็นหยางไห่โจมเข้าหากับสีหน้าอันเต็มไปด้วยจิตมุ่งหมายเอาชีวิต เขาก็ระเบิดพลังปราณที่ไหลเวียนอยู่ในกายออกมาพร้อมปล่อยหมัดเข้าปะทะเช่นกัน

ปัง!

หมัดทั้งสองพุ่งกระแทกหากันอย่างรุนแรง

ด้วยพลังความแข็งแกร่งที่น้อยกว่า จึงทำให้หยางเฉาเซถอยหลังไปหลายก้าวแต่ยังยืนทรงตัวได้ดีอยู่

แม้ทั้งคู่จะอยู่ในขั้นเซียนสวรรค์ระดับสี่เช่นเดียวกัน แต่หยางเฉาพึ่งเข้าสู่ขั้นต้นเท่านั้น ขณะที่หยางไห่ได้เข้าสู่ขั้นปลายแล้ว หากเทียบความแข็งแกร่งกันด้วยปราณแท้เพียงอย่างเดียว หยางไห่ยังถือว่านำหน้าเขาอยู่มาก

หยางไห่ยกมุมปากขึ้นอย่างลำพอง ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าอีกครั้งและรัวหมัดใส่หยางเฉาโดยไม่ปล่อยโอกาสให้เขาได้พักหายใจ พร้อมกับคิดว่าเหตุใดผู้คุมเหล่านี้ของสกุลหยางถึงได้ติดตามคนอย่างหยางเฉา พวกมันตาบอดหรืออย่างไร

หากเป็นเช่นนั้น เขาจะเอาชนะหยางเฉาอย่างสง่าผ่าเผยต่อหน้าทุกคนเพื่อทำให้เหล่าผู้คุมสกุลหยางได้รู้ว่าผู้ใดคู่ควรให้ภักดีอย่างแท้จริง

ภายใต้การรัวหมัดที่รุนแรงอย่างต่อเนื่องของหยางไห่ ทำให้หยางเฉาเซซ้ายทีขวาทีมากกว่าสิบครั้ง แต่ก็ยังไม่สามารถกำราบเขาจนต้องล้มลงไปกองกับพื้นได้

“หยุดนะ!” ทันใดนั้น หยางหมิงก็ร้องตะโกนจากระยะไกลแล้วกรูเข้ามาพร้อมกับผู้คุมอีกจำนวนหนึ่งเบื้องหลังเขา

“ท่านพ่อ” หยางไห่รีบหันยังทางต้นเสียงทันที เขาปรี่ก้าวไปข้างหน้าหาหยางหมิงอย่างรวดเร็วก่อนปั้นหน้าแสร้งเป็นผู้ถูกกระทำ

แล้วเปิดปากพูดโดยไร้ซึ่งความกระดากอาย ต่อหน้าผู้คนที่ร่วงรู้เหตุการณ์จริงทุกอย่าง “ข้าพบศพของหูลี่ก่อน แต่น้องรองต้องการจะชิงมันไปเลยเข้ามาโจมตีข้า ข้าจึงต้องป้องกันตัว”

หยางหมิงเหลือบมองยังหัวของหูลี่แล้วพยักหน้าพอใจแก่ลูกชายคนโต โดยไม่แม้แต่จะคิดไตร่ตรองหรือถามไถ่ถึงเรื่องราวก่อนหน้าเลยสักนิด

หยางเฉาก็ก้าวไปข้างหน้าพร้อมจะอธิบายเช่นกัน

“ท่านพ่อ ความจริงข้าพบศพของหูลี่ก่อน แต่พี่ใหญ่เขา!”

“หุบปาก!” หยางหมิงตะคอกเขาก่อนทันได้กล่าวจบเสียด้วยซ้ำ “เจ้ากล้าพูดปลดต่อหน้าข้า แถมยังทำร้ายพี่ชายตัวเอง เพียงเพราะหัวของโจรชั่วคนหนึ่ง เจ้ามันก็ไม่ต่างอะไรกับลูกชายของตนเอง เชื้อไม่ทิ้งแถว!”

หยางหมิงยังจดจำเหตุการณ์ในวันประชุมประจำปีของตระกูลได้ขึ้นใจ ตอนนั้นเขาเห็นว่าหยางเสี่ยวเทียนทำร้ายหยางจงเต็มสองตา จนหลานชายหัวแก้วหัวแหวนของเขาเจ็บสาหัสต่อหน้าธารกำนัลทุกคน

“กลับไปทบทวนความผิดของเจ้าซะ!” หยางหมิงตะคอกน้ำเสียงเย็นชาใส่หยางเฉา โดยไม่ยอมรับฟังเหตุผลใดๆ จากเขาสักคำ หยางหมิงเดินสะบัดชายเสื้อด้วยท่าทีฉุนเฉียวก่อนจากไปพร้อมหยางไห่และเหล่าผู้คุมกับหัวของหูลี่

หยางเฉาได้แต่ยืนนิ่งมองดูหยางหมิงผู้เป็นบิดาเดินจากไปด้วยสีหน้าเศร้าซึมอย่างเจ็บปวดในใจ

“หัวหน้ารอง ท่านเป็นอย่างไรบ้าง” ซุนฮัวและผู้คุมสกุลหยางหลายคน เดินเข้ามาพร้อมกับถามอย่างเป็นห่วง

หยางเฉาหันมองซุนฮัวและเหล่าผู้คุมของเขาด้วยความรู้สึกอบอุ่นในใจ ขนาดเหล่าผู้ใต้บัญชายังถามถึงอาการบาดเจ็บเขาด้วยความเป็นห่วง แต่ผู้เป็นบิดากลับไม่เคยกังวลถึงเรื่องนี้เลย

เขาปั้นหน้ายิ้มก่อนส่ายหัวตอบ “ข้าไม่เป็นไร”

ยิ่งเห็นผู้เป็นนายกล่าวปฏิเสธตรงข้ามกับความทุกข์ในใจ ซุนฮัวยิ่งขุ่นเคือง “เห็นได้ชัดว่าหัวหน้าใหญ่ต่างหาก ที่เป็นคนปล้นรางวัลจากหัวหน้ารองไป ท่านผู้นำหมู่บ้านไม่เพียงปฏิเสธรับฟังคำอธิบายของหัวหน้ารองเท่านั้น แต่ยังกล้าตำหนิทั้งที่ยังไม่ถามไถ่หาความจริงเลยสักนิด”

“ท่านผู้นำหมู่บ้านเห็นเพียงหัวหน้าใหญ่ในสายตา จะลำเอียงเกินไปแล้ว”

หยางเฉาเงยหน้าขึ้นพร้อมถอนหายใจพูดอะไรไม่ออก

เนื่องจากวิญญาณยุทธ์ของเขาไม่ดีเท่าพี่ชาย ผู้เป็นบิดาจึงชื่นชมในตัวพี่ชายเขามากกว่า ตอนนี้หยางจงยังเป็นนักยุทธ์ระดับหนึ่งที่มีวิญญาณยุทธ์ระดับสิบอีก เขาจึงลำเอียงให้พี่ชายของเขาและหยางจงมากยิ่งขึ้น

“กลับกันเถอะ” น้ำเสียงหยางเฉาผ่อนเบาลงเล็กน้อย