บทที่ 1: เริ่มต้นด้วยระดับวิญญาณแรกกำเนิด เปิดใช้งานระบบข่าวกรองรายวัน!

บทที่ 1: เริ่มต้นด้วยระดับวิญญาณแรกกำเนิด เปิดใช้งานระบบข่าวกรองรายวัน!

แดนรกร้างบูรพา แคว้นจ้าว

สำนักชิงหยุน ยอดเขาฉางซาง

ลำแสงเหาะเหินที่เลือนลางอย่างยิ่งสายหนึ่งฉีกกระชากมวลเมฆ พุ่งตรงดิ่งเข้าไปยังถ้ำเซียนที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในภูเขาด้านหลัง

แทบจะเป็นเวลาเดียวกัน บนยอดเขาชิงหยุน ร่างงดงามสะคราญโฉมผู้หนึ่งก็เงยหน้าขึ้นฉับพลัน สายตาจับจ้องไปยังทิศทางของแดนต้องห้ามหลังยอดเขาฉางซาง

นั่นคือสตรีในชุดกระโปรงยาวสีขาวนวลจันทร์ รูปร่างสูงโปร่งและสง่างาม

ใบหน้าของนางงดงามไร้ที่ติ ดวงตาประดุจดวงดาวอันหนาวเหน็บ ผิวพรรณขาวผ่องยิ่งกว่าหิมะ กลิ่นอายรอบกายเย็นยะเยือกดั่งน้ำแข็งพันปี กันท่าผู้คนให้ห่างไกลนับพันลี้ ราวกับเทพธิดาสวรรค์ชั้นเก้าที่ไม่แปดเปื้อนคาวโลกีย์

คนผู้นี้คือเจ้าสำนักคนปัจจุบันของสำนักชิงหยุน กู้ชิงเสวี่ย

"บรรพชนจะต้องไม่เป็นอะไร!"

กู้ชิงเสวี่ยกำชายเสื้อคลุมแน่นด้วยมืออันเรียวงาม แววตาหงส์ฉายแวววิตกกังวลวูบหนึ่ง

"เป็นบรรพชน บรรพชนกลับมาแล้ว!"

"แต่ทว่า... เหตุใดกลิ่นอายของท่านบรรพชนถึงได้อ่อนแอเพียงนี้? มัน... มันเสื่อมโทรมลงกว่าตอนก่อนที่ท่านจะจากไปนับสิบเท่า!"

"หรือว่าการเดินทางไปยังสันเขาสุสานเซียนในครานี้ ท่านบรรพชน..."

สัมผัสเทวะของผู้อาวุโสระดับจินตาน (สร้างแก่นทองคำ) หลายสายพุ่งมารวมตัวกันกลางอากาศ เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและไม่อยากจะเชื่อ

พวกเขาไม่กล้าล่วงล้ำเขตแดน ทำได้เพียงรอคอยอย่างกระวนกระวายอยู่ภายนอกแดนต้องห้ามเท่านั้น

ภายในถ้ำเซียน มืดมิดและเงียบสงัดดั่งความตาย

ลู่หยวนนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรองนั่ง รูปร่างที่เคยยืดตรงดั่งต้นสน บัดนี้กลับดูงุ้มงอลงเล็กน้อย

เส้นผมยาวสีขาวโพลนดุจหิมะกระจัดกระจายอยู่บนบ่า ไร้ซึ่งประกายเงางาม ใบหน้าซึ่งเคยสยบวงการบำเพ็ญเพียรทั่วแคว้นจ้าวและทำให้เหล่าวายร้ายนับไม่ถ้วนต้องหวาดผวา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยริ้วรอยเหี่ยวย่น อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความชราภาพอย่างหนัก

ลู่หยวนค่อย ๆ ยกมือขึ้น มองดูฝ่ามือที่แห้งแตกราวกับเปลือกไม้แก่ ร่องรอยแห่งความโศกเศร้าและความไม่ยินยอมพร้อมใจอันไร้ที่สิ้นสุดฉายวาบขึ้นในส่วนลึกของดวงตาที่ขุ่นมัว

แต่เพียงชั่วพริบตา มันก็ถูกแทนที่ด้วยความบ้าคลั่งและความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะแผดเผาทุกสรรพสิ่ง

เขาล้มเหลว

สองพันปีแห่งการบุกบั่นฝ่าฟัน สองพันปีแห่งการเผชิญความตายเพื่อแสวงหาความอยู่รอด... ท้ายที่สุด เขาก็ยังพ่ายแพ้ต่อลิขิตสวรรค์

เขาไม่ใช่คนของโลกนี้ แต่เป็นผู้ข้ามมิติมาจากดาวสีน้ำเงิน เพียงแต่ต้องผ่านบททดสอบความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน กว่าจะก้าวขึ้นสู่การเป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับวิญญาณแรกกำเนิดขั้นปลายผู้ยิ่งใหญ่ ได้รับการยกย่องให้เป็นบรรพชนเฒ่าชิงหยุน และเป็นผู้มีระดับวิญญาณแรกกำเนิดเพียงหนึ่งเดียวของสำนักชิงหยุน

ทว่ากาลเวลานั้นไร้ปรานี อายุขัยสองพันปีใกล้จะสิ้นสุดลง แต่หนทางสู่ระดับแปลงเทพกลับยังคงห่างไกล

เพื่อช่วงชิงโอกาสรอดเพียงริบหรี่ เขาจึงบุกฝ่าเข้าไปในแดนต้องห้ามแห่งบูรพา "สันเขาสุสานเซียน" เพียงลำพัง เพื่อตามหาวาสนาแห่งการแปลงเทพในตำนาน

เขาไม่พบวาสนาใด ๆ แต่กลับต้องเผชิญหน้ากับพายุห้วงมิติ

เขาต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างแสนสาหัส กว่าจะหนีรอดออกมาจากสันเขาสุสานเซียนได้

ลู่หยวนตรวจสอบสภาพภายในร่างกายตนเอง

ภายในทะเลจิตสำนึกตำหนักม่วง วิญญาณแรกกำเนิดที่ควรจะส่องประกายเจิดจรัสและสั่นพ้องไปกับฟ้าดิน บัดนี้กลับหมองหม่น ร่างกายเล็กจิ๋วนั้นเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว

ยิ่งไปกว่านั้น รากฐานที่รองรับวิถีแห่งเต๋าทั้งหมดของเขาพรุนไปทั่วทั้งร่าง ถูกกัดเซาะด้วยพลังแห่งห้วงมิติ และเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการแตกดับ

ระดับการบ่มเพาะของเขาร่วงหล่นจากวิญญาณแรกกำเนิดขั้นปลาย ลงมาเหลือเพียงวิญญาณแรกกำเนิดขั้นต้น

มิหนำซ้ำ เนื่องด้วยรากฐานแห่งเต๋าเสียหาย พลังเวทที่เขาสามารถสำแดงได้ในขณะนี้ ยังน้อยกว่าผู้บำเพ็ญเพียรระดับวิญญาณแรกกำเนิดขั้นต้นที่มีรากฐานมั่นคงเสียอีก

สิ่งที่ร้ายแรงยิ่งกว่าคือ อายุขัยที่เหลือน้อยอยู่แล้วของเขา กำลังจะหมดลงตามอาการบาดเจ็บสาหัสในครั้งนี้

"เหลือเวลาไม่ถึงสามปี..."

ลู่หยวนพึมพำกับตัวเอง

เขาจะไม่ยอมนั่งสมาธิรอความตายเฉย ๆ แน่

ลู่หยวนบำเพ็ญเพียรมาสองพันปี ก้าวข้ามภูเขาซากศพและทะเลเลือดมานักต่อนัก เขาไม่เคยเชื่อในสวรรค์ และไม่มีวันยอมจำนนต่อโชคชะตา!

ต่อให้ต้องตาย ก่อนตายเขาจะต้องลบเสี้ยนหนามที่อันตรายที่สุดของสำนักออกไปจากโลกนี้ให้จงได้!

ร่างของคนผู้หนึ่งที่มีใบหน้าดุร้ายและมีไอปีศาจพลุ่งพล่านรอบกายปรากฏขึ้นในห้วงความคิด

จ้าวยอดคนหมื่นอสูร แห่งหุบเขาจ้าวอสูร!

คนผู้นี้คือศัตรูคู่อาฆาตของเขา เมื่อห้าร้อยปีก่อน ลู่หยวนเป็นคนลงมือตัดวาสนาการกลายเป็นมังกรของสัตว์อสูรคู่กายอีกฝ่ายด้วยตัวเอง ทำให้สัตว์อสูรตนนั้นหมดหนทางก้าวสู่ระดับวิญญาณแรกกำเนิดตลอดกาล

ทั้งสองฝ่ายมีความแค้นที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้มาเนิ่นนาน ตลอดหลายปีที่ผ่านมา หุบเขาจ้าวอสูรภายใต้การนำของจ้าวยอดคนหมื่นอสูร ได้จ้องมองสำนักชิงหยุนด้วยความโลภโมโทสัน และค่อย ๆ กัดกินผลประโยชน์ของสำนักไปเป็นจำนวนมาก

ลู่หยวนรู้ดีว่า ทันทีที่ข่าวการตายและการแตกดับแห่งเต๋าของเขาแพร่งพรายออกไป จ้าวยอดคนหมื่นอสูรจะต้องเป็นคนแรกที่นำกองทัพหุบเขาจ้าวอสูรมาบดขยี้สำนักชิงหยุน สังหารศิษย์นับหมื่นเพื่อระบายความแค้นอย่างแน่นอน

เขาจะไม่มีวันยอมให้เรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด!

"แค่ก แค่ก..." เลือดสีทองคล้ำกระอักออกมาจากริมฝีปาก หยดลงบนพื้นและกัดกร่อนแผ่นหินสีครามที่แข็งแกร่งจนเป็นหลุมลึกในทันที

เจตนาฆ่าอันบ้าคลั่งในดวงตาของเขาทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

เขาตัดสินใจแล้ว

เขาจะเผาผลาญวิญญาณแรกกำเนิดที่เหลืออยู่ สละอายุขัยเฮือกสุดท้าย ฝืนใช้วิชาลับต้องห้าม เพื่อบรรลุ 'การระเหิดขั้นสูงสุด'!

วิธีนี้จะทำให้เขาสามารถระเบิดการโจมตีระดับสูงสุดที่เหนือกว่าช่วงพีคของตนเองได้ในชั่วพริบตา แต่ราคาที่ต้องจ่ายคือความตายทันทีหลังจากการโจมตีนั้น

"เจ้าเฒ่าปีศาจหมื่นอสูร บนเส้นทางสู่ปรโลก ให้พวกเรา... มาตัดสินแพ้ชนะกันเป็นครั้งสุดท้ายเถอะ!"

ลู่หยวนค่อย ๆ ประทับท่ามือ พลังเวทที่เคยหยุดนิ่งในร่างกายเริ่มไหลย้อนกลับในรูปแบบที่แปลกประหลาด และกลิ่นอายแห่งการทำลายล้างกำลังก่อตัวขึ้นลึกในจุดตันเถียน

ในขณะที่เขากำลังจะปลดปล่อยพลังนี้และพุ่งออกไปเพื่อทำศึกแลกชีวิตที่จะลากศัตรูคู่อาฆาตไปด้วยกันนั่นเอง

【ตรวจพบโฮสต์อยู่ในสภาวะใกล้ตาย ตรงตามเงื่อนไขการเปิดใช้งานตัวร้ายแห่งโชคชะตา】

【ระบบข่าวกรองตัวร้ายแห่งโชคชะตา กำลังทำการผูกมัด... ผูกมัดสำเร็จ!】

เสียงอิเล็กทรอนิกส์อันเย็นชาดังขึ้นในหัวของเขาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า

การเคลื่อนไหวของลู่หยวนที่เตรียมพร้อมจะตายพลันชะงักค้าง

พลังงานแห่งการทำลายล้างที่กำลังจะระเบิดภายในร่างกายถูกหยุดยั้งอย่างกะทันหันเนื่องจากจิตวิญญาณที่ได้รับความตระหนก และผลสะท้อนกลับของพลังเวทที่รุนแรงทำให้เขากระอักเลือดสด ๆ ออกมาอีกคำหนึ่ง แต่ในขณะนี้ เขาเมินเฉยต่อมัน

หน้าจอแสงสีฟ้าจาง ๆ ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าลู่หยวน ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ พร้อมกับตัวอักษรบรรทัดต่าง ๆ ที่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนนั้น

"ระบบ?"

แม้จะมีสภาวะจิตใจที่ฝึกฝนมาสองพันปี แต่จิตวิญญาณของเขาก็อดไม่ได้ที่จะสั่นไหวเล็กน้อยในขณะนี้

นิ้วทองคำที่มาช้าไปถึงสองพันปี กลับโผล่มาในช่วงเวลาที่เขาสิ้นหวังที่สุด!

ลู่หยวนข่มความตื่นตระหนกในใจไว้ แล้วจ้องมองข้อมูลบนหน้าจอแสงอย่างเขม็ง

【ระบบข่าวกรองตัวร้ายแห่งโชคชะตา】

【ฟังก์ชันหลักที่หนึ่ง: ข่าวกรองรายวัน】

【ทุกช่วงเวลา 23:00 น. - 01:00 น. ระบบจะรีเฟรชข่าวกรองแบบสุ่มสามรายการโดยอัตโนมัติ ระดับข่าวกรองแบ่งจากต่ำไปสูงได้แก่: ขาว, เขียว, น้ำเงิน, ม่วง, ทอง, แดง และ เจ็ดสี ยิ่งระดับสูงเท่าไร มูลค่าของวาสนาที่ระบุในข่าวกรองก็จะยิ่งมหาศาลเท่านั้น】

【ฟังก์ชันหลักที่สอง: ตัดหน้าและคืนกำไร】

【หากโฮสต์สามารถตัดหน้าแย่งชิงวาสนาของบุตรแห่งโชคชะตาได้สำเร็จ ระบบจะทริกเกอร์การคืนกำไรแบบคริติคอลทวีคูณแบบสุ่ม โดยขึ้นอยู่กับคุณภาพของวาสนานั้น ๆ】

【หมายเหตุพิเศษ: หากแย่งชิงวาสนาระดับข่าวกรองสีทองที่เป็นของบุตรแห่งโชคชะตาได้สำเร็จ อาจทริกเกอร์การคืนกำไรสูงสุดถึงหนึ่งหมื่นเท่า!】

【การตัดหน้าสำเร็จแต่ละครั้งจะมอบแต้มชะตา แต้มชะตาสามารถใช้เพื่ออัปเกรดระบบ เพิ่มระดับขั้นต่ำของข่าวกรองที่รีเฟรชรายวัน หรือใช้เพื่อค้นหาข่าวกรองเจาะจงเกี่ยวกับเป้าหมายหรือเหตุการณ์ที่ต้องการได้】

"ตัดหน้าบุตรแห่งโชคชะตา... ตัวร้ายแห่งโชคชะตา..." ลู่หยวนพึมพำกับตัวเอง ความปรารถนาที่จะตายเพื่อแลกชีวิตในดวงตาถูกแทนที่ด้วยประกายแสงที่ไม่เคยมีมาก่อน

ที่แท้โลกใบนี้ก็มีสิ่งที่เรียกว่าตัวเอกแห่งโชคชะตาอยู่จริง และเขากลับกลายเป็นขั้วตรงข้ามของพวกมันตัวร้ายแห่งโชคชะตา!

แล้วมันจะเป็นไรไปเล่า?

การแก่งแย่งบนเส้นทางสายเซียน โดยเนื้อแท้แล้วคือการต่อสู้กับฟ้า ต่อสู้กับดิน และต่อสู้กับคน มันคือสถานการณ์ที่หากเจ้าไม่ตาย ข้าก็ต้องรอด!

"หึ หึ!"

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังก้องอยู่ในถ้ำเซียน

"ช่างเป็นตัวร้ายแห่งโชคชะตาที่ยอดเยี่ยมนัก! ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ตาเฒ่าผู้นี้จะเหยียบย่ำพวกที่เรียกตัวเองว่าบุตรแห่งโชคชะตาทั้งหลายให้จมธรณี เปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นทรัพยากรเพื่อให้ข้าหวนคืนสู่จุดสูงสุด และก้าวขึ้นสู่วิถีแห่งอมตะ!"

【ติง! ตรวจพบเจตจำนงในการมีชีวิตอยู่ของโฮสต์ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง ตรงตามเงื่อนไขการแจกของขวัญสำหรับมือใหม่】

【แจกของขวัญสำหรับมือใหม่: ข่าวกรองสีม่วง x1, ข่าวกรองสีทอง x1 กรุณาตรวจสอบด้วย โฮสต์】

จบบท