บทที่ 215 ได้รับหลินเซินจิ๋วเวอร์ชันการ์ตูน

กินเค้กเสร็จ ภายใต้การจัดแจงของครอบครัว หลินเซินต้องไปส่งกู่จือหยวนกลับบ้าน

ทันทีที่ทั้งสองเดินออกไป สมาชิกตระกูลหลินก็รีบสุมหัวประชุมด่วนทันที

"ตกลงมันยังไงกันแน่?"

"เมื่อวานตาเฒ่ากู่ยังคุยกับแม่ดิบดี สรุปแล้วสองคนนั้นไม่มีใครพูดความจริงเลยเหรอ?"

แม่หลินงงเป็นไก่ตาแตก ไม่ใช่เพราะโดนหลอก แต่เพราะเป็นห่วงทั้งคู่ กู่จือหยวนเพียบพร้อมทุกอย่าง เหมาะจะเป็นลูกสะใภ้ตระกูลหลินที่สุด แถมทุกคนก็มองว่าทั้งสองคนเหมาะสมกันมาก

เคมีเข้ากันสุดๆ

"พ่อสังเกตเห็นความผิดปกติตั้งนานแล้ว พ่อเลย..."

"เงียบไปเลย"

แม่หลินตวาดพ่อหลินจนหน้าจ๋อย พ่อหลินทำได้แค่รินชาเงียบๆ

พ่อหลิน หลินจวินอี้ และหลินจวินหยาง สามหนุ่มใหญ่ไม่มีสิทธิ์ออกเสียง สมัยพวกเขาจีบกันแต่งงานกันไม่เห็นยุ่งยากขนาดนี้ ถูกใจก็แต่งเลย ไม่ต้องมาเดทดูใจให้วุ่นวาย ง่ายจะตาย

"แม่ว่าเรื่องนี้อาจจะไม่ได้แย่อย่างที่คิดนะ"

"ไม่สังเกตเหรอว่าหนูกู่ชอบเสี่ยวหลินจื่อของเราจริงๆ? แม่กล้าฟันธงเลยว่าไม่ใช่แค่ชอบธรรมดาด้วย"

อาสะใภ้สามฟันธงอย่างมั่นใจ

อาสะใภ้สี่รีบเสริมทัพ "จริงๆ ถ้ามองอีกมุม ต่อให้ตอนแรกพวกเขาแค่เล่นละครตบตา แต่พวกเรารู้นิสัยเสี่ยวหลินจื่อดีไม่ใช่เหรอ? ถ้าเขาไม่สนใจหนูกู่เลย เขาจะยอมร่วมมือเล่นละครเหรอ?"

"แน่นอน นี่แค่การเดาของแม่นะ"

อาสะใภ้รองเสนอความเห็น "ทุกคนอย่าเพิ่งมองโลกในแง่ร้าย แต่ก็อย่าเพิ่งมองโลกในแง่ดีเกินไป เด็กสมัยนี้ความคิดความอ่านไม่เหมือนเรา แม่ว่าพวกเขามีลุ้นแน่นอน แต่ก็นั่นแหละ ก็ยังลูกผีลูกคนอยู่"

ทุกคน: "..."

พูดเหมือนไม่ได้พูด

แต่ละคนในห้องนี้ ถ้าออกไปข้างนอกล้วนเป็นบุคคลระดับแนวหน้า แต่พอเจอเรื่องความรักของหลานชาย กลับไปไม่เป็น

"ไปคิดทบทวนกันใหม่!"

"เรื่องนี้ต้องทำให้สำเร็จ"

"เลิกประชุม!"

แม่หลินเริ่มหงุดหงิด โบกมือสั่งเลิกประชุม...

บ้านกู่จือหยวนอยู่ไม่ไกลจากบ้านหลินเซิน แค่อยู่ในเขตรั้วเดียวกันแต่อีกฝั่ง ท่ามกลางท้องฟ้ายามค่ำคืน ทั้งสองเดินเคียงคู่กันเงียบๆ ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าของทหารยามที่เดินตรวจตราอย่างเป็นระเบียบ

ระยะทางสั้นๆ แต่ทั้งสองเดินทอดน่องอยู่นานครึ่งชั่วโมง หลินเซินส่งกู่จือหยวนถึงหน้าบ้าน กู่จือหยวนล้วงมือในกระเป๋า หยุดเดินหันมามองหลินเซิน แววตาเหมือนมีพันหมื่นคำพูด แต่สุดท้ายก็กลืนลงคอไป

เธอควานหาของบางอย่างในกระเป๋าเสื้อด้านขวา กำไว้แน่นไม่ให้หลินเซินเห็น กู่จือหยวนยื่นกำปั้นเล็กๆ มาตรงหน้าหลินเซิน แล้วค่อยๆ แบมือออก หลินเซินเห็นตุ๊กตาไม้แกะสลักรูปตัวการ์ตูนขนาดเล็ก ทำจากไม้จันทน์หอม หน้าตาคล้ายเขาเปี๊ยบ วางอยู่บนฝ่ามือเธอ

หลินเซินจิ๋วเวอร์ชันการ์ตูนกำลังฉีกยิ้มกว้าง ใส่ผ้าคลุม สวมมงกุฎ ดูมีชีวิตชีวา... หลินเซินบอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง แต่เห็นแล้วรู้สึกดี

"วันเกิดคุณ ฉันไม่รู้จะให้อะไร"

"สมัยเรียนฉันชอบแกะสลักเล่น ช่วงนี้ว่างๆ เลยลองแกะดู ถ้าคุณไม่ชอบ ก็ทิ้งไปเถอะ"

ปากบอกให้ทิ้ง แต่หลินเซินดูออกว่ากู่จือหยวนหวังลึกๆ ว่าเขาจะชอบ

และหลินเซินก็ชอบเจ้าตุ๊กตาตัวจิ๋วนี่จริงๆ

เขารับมาถือไว้ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏที่มุมปาก "ขอบคุณครับ"

"ชอบก็ดีแล้ว"

กู่จือหยวนดีใจมากที่หลินเซินไม่รังเกียจ

"งั้น... ไปนะ"

"เจอกันครับ"

กู่จือหยวนโบกมือลา อยากจะอยู่ต่ออีกสักหน่อย แต่งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา หลินเซินคิดครู่หนึ่ง แล้วหยิบจี้หยกออกจากมิติเก็บของ "ผมให้คุณบ้าง พกติดตัวไว้นะ น่าจะช่วยได้บ้าง"

"เอ๊ะ?"

กู่จือหยวนมองจี้หยกแกะสลักประณีตในมือหลินเซิน มันแผ่พลังลึกลับบางอย่างออกมา หัวใจเธอพองโตราวกับได้กินน้ำผึ้ง

แต่เธอก็มองหลินเซินอย่างงงๆ "ฉันให้ของทำเล่นๆ กับคุณ แต่คุณให้ของ... มีค่าขนาดนี้ ฉันรู้สึก..."

กู่จือหยวนมองปราดเดียวก็รู้ว่าหยกเลือดนี้ราคาแพงหูฉี่ ยิ่งดูงานแกะสลักและอักขระแปลกตานั่น ยิ่งประเมินค่าไม่ได้ หารู้ไม่ว่าของพวกนี้สำหรับหลินเซินแล้วหาได้ดาษดื่น

"อันนี้ผมก็ทำเล่นๆ เหมือนกัน"

หลินเซินไม่ได้โกหก

"อ้อ... งั้นก็ได้"

กู่จือหยวนรับจี้หยกมาประคองไว้ในมืออย่างทะนุถนอม หัวใจเต้นรัวแรง "นี่ถือว่าแลกของขวัญกันเหรอ?"

จริงๆ แล้ว ความหมายแฝงของกู่จือหยวนคือ ไม่ใช่วันเทศกาลอะไร จู่ๆ มาให้ของขวัญกันแบบนี้ มีใจให้กันหรือเปล่า?

แต่หลินเซินตอบตรงแหน่ว "อ้อ เปล่าครับ ผมไม่ชอบติดค้างใคร ไม่รู้วันเกิดคุณเมื่อไหร่ งั้นให้คืนนี้เลยแล้วกัน ถือเป็นของขวัญวันเกิดล่วงหน้าครับ"

กู่จือหยวน: "..."

โอ้แม่เจ้า ความโรแมนติกติดลบแบบนี้ สมองนักสืบหายไปไหนหมด?

"อื้อ งั้นขอบคุณล่วงหน้านะ"

ไม่ว่าจะยังไง กู่จือหยวนก็มีความสุข แค่นั้นก็พอแล้ว

เธอกระโดดโลดเต้นเหมือนกระต่ายน้อยเข้าบ้านไป หลินเซินก็หันหลังกลับ

ชั้นบน

ในห้องมืด ร่างสองร่างซ่อนตัวอยู่หลังผ้าม่าน แอบดูสถานการณ์หน้าประตูเมื่อกี้

"เยี่ยม เยี่ยมมาก แลกของขวัญกันด้วย"

"ตากู่ ดูสิ ลูกสาวเราดีใจขนาดไหน ฉันว่าตกลงคบกันแล้วชัวร์"

"ฉันก็ว่างั้น เขามาส่งถึงบ้าน แถมแลกของขวัญกันอีก"

"ไม่ได้การ ต้องรีบโทรบอกตาเฒ่าหลิน รีบหาฤกษ์แต่งให้เร็วที่สุด..."

"ใช่ๆ ต้องรีบหน่อย"

...หลินเซินเดินกลับบ้านช้าๆ พอถึงหน้าประตูรั้ว จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงพลังงานประหลาด เขาเงยหน้ามอง เห็นเงาร่างหนึ่งลอยอยู่เหนือบ้าน

"มาอีกแล้ว!"

หลินเซินพุ่งตัวขึ้นไปกลางอากาศ เผชิญหน้ากับร่างที่ห่อหุ้มด้วยหมอกดำ ห่างกันราวสิบเมตร

"ในปรโลก เขาเรียกข้าว่า จักรพรรดิตงเยว่"

น้ำเสียงทรงอำนาจกดดันมหาศาล แต่สำหรับหลินเซินแล้วไม่มีผล เขาดูไม่ออกว่าอีกฝ่ายบำเพ็ญเพียรระดับไหน คาดว่าน่าจะสูงกว่าเขามาก แต่ในเมื่อเลือกมาเจอกันแบบนี้ อีกฝ่ายคงไม่ได้คิดจะสู้

"แค่ร่างแยกสินะ"

หลินเซินดูออก

"นั่นไม่สำคัญ"

จักรพรรดิตงเยว่ไม่สนใจประเด็นนี้ พูดเข้าเรื่อง "เรื่องที่เจ้าทำลายระเบียบของปรโลก และปล่อยให้ลูกน้องเจ้าไปป่วนข้างล่าง..."

หลินเซินไม่มีอารมณ์ฟังเขาไล่เรียง "ความผิด" ถามสวนทันที "ผมไม่ชอบผีพูดมาก มีอะไรก็พูดมา! ตอนนี้ผมอารมณ์ดี อย่าให้ผมต้องลงมือ"