บทที่ 152 ไม่มีคดีไหนที่เปิดเผยไม่ได้ (ฟรี)

08:35 น.

สื่อหลักทุกสำนักในเซี่ยงไฮ้ได้รับแจ้งจากสำนักงานสืบสวนพิเศษว่าจะมีการแถลงข่าวคดีใหญ่ ทันทีที่ทราบข่าว สื่อมวลชนต่างรีบขนอุปกรณ์บึ่งมาที่สำนักงานสืบสวนพิเศษทันที ไม่กล้าชักช้าแม้แต่วินาทีเดียว

เพราะคดีที่ผ่านมือสำนักงานสืบสวนพิเศษ มีคดีไหนบ้างที่ไม่สะเทือนเลื่อนลั่น?

ยิ่งวันนี้สำนักงานสืบสวนพิเศษเป็นฝ่ายเรียกนักข่าวมาเอง แสดงว่าคดีนี้ต้องอุกอาจยิ่งกว่าเดิม เหล่านักข่าวตื่นเต้นจนแทบอยากจะนั่งจรวดมาให้ถึงที่หมาย

โถงชั้นหนึ่ง สำนักงานสืบสวนพิเศษ

ผู้สื่อข่าวเบียดเสียดกัน ทุกคนพยายามหามุมกล้องที่ดีที่สุด

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ก่อตั้งหน่วยงานที่สำนักงานสืบสวนพิเศษจัดแถลงข่าว สื่อมวลชนทุกคนจึงตื่นตัวเต็มที่

"อรุณสวัสดิ์ครับ เพื่อนๆ และผู้ชมทางเซี่ยงไฮ้มีเดีย"

"ผมหนิงจิ้ง พิธีกรของคุณครับ"

"เช้าตรู่วันนี้ เราได้รับคำเชิญจากสำนักงานสืบสวนพิเศษให้มาร่วมงานแถลงข่าวคดีหนึ่ง แม้ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของสำนักงานจะไม่ได้เปิดเผยข้อมูลใดๆ แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมา เราฟันธงได้เลยว่างานแถลงข่าวครั้งนี้จะมีข่าวที่ช็อกโลกแน่นอนครับ"

"อีกสิบนาทีจะเริ่มงาน เรามารอติดตามไปพร้อมกันครับ"

สื่อยักษ์ใหญ่หลายเจ้าเริ่มไลฟ์สดล่วงหน้า ชาวเน็ตที่รู้ข่าวแต่เช้าตรู่ก็แห่กันเข้ามาดู

ช่วงนี้ ไลฟ์สดอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับ "หลินเซิน" และ "สำนักงานสืบสวนพิเศษ" ขอแค่มีเนื้อหาสาระหน่อย รับรองว่าเป็นกระแสไวรัลแน่นอน

อาศัยช่วงเวลาก่อนเริ่มงาน นักข่าวเริ่มซุบซิบกัน

"พวกนายว่าคดีอะไร?"

"ไม่รู้สิ แต่จัดงานแถลงข่าวครั้งแรกแบบนี้ คงไม่ใช่เรื่องเล็กแน่"

"ฉันก็ว่างั้น คดีรองผอ. กับคดีการกุศลที่ฉันเพิ่งทำข่าวยังแค่ประกาศเฉยๆ ครั้งนี้จัดแถลงข่าวเลย ฉันว่าคดีนี้... อืม น่าจะช็อกคนไปหลายวัน"

"ขนาดคดีระดับรองผอ.ยังไม่แถลงข่าว... งั้นคราวนี้จะเป็นระดับผอ. หรือผู้นำระดับมณฑล? หรือสูงกว่านั้น?"

"ว้าย ได้มาร่วมงานแถลงข่าวของสำนักงานสืบสวนพิเศษ ตื่นเต้นจะตายอยู่แล้ว"

...ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ผอ.หวังจวิน แห่งฝ่ายประชาสัมพันธ์สำนักงานสืบสวนพิเศษ ก็เดินขึ้นเวทีในชุดเครื่องแบบตำรวจเต็มยศ

หวังจวินต่างจากโฆษกทั่วไปตรงที่... เขาตัวใหญ่บึกบึน แผ่รังสีข่มขวัญออกมาตามธรรมชาติ!

"สวัสดีครับสื่อมวลชนทุกท่าน"

"ผมหวังจวิน หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์สำนักงานสืบสวนพิเศษ"

"นักข่าวท่านนั้น รบกวนรักษาระเบียบในห้องประชุมด้วยครับ ถ้ายังทำอีก ผมไม่รับประกันว่าจะไม่มีคนเชิญคุณออกไป!"

นอกห้องประชุม ตำรวจอาวุธครบมือกว่าสิบนายยืนประจำการ สร้างแรงกดดันไม่น้อย

"เอาล่ะ ขอบคุณสำหรับความร่วมมือครับ"

หวังจวินกระแอมไอ แล้วพูดต่อ "ต่อไปผมจะสรุปรายละเอียดคดีขโมย 'A352' คร่าวๆ ครับ"

หวังจวินเล่าที่มาที่ไปของคดี "A352" อย่างย่อๆ เพราะคดียังไม่สิ้นสุด จึงไม่ได้ลงรายละเอียดลึก แต่แค่นี้ก็ทำเอานักข่าวในงานตะลึงงันไปแล้ว

เขาพูดถึงเรื่องที่ผอ.หลินเซินจับกุมผู้ก่อการร้ายที่ชายฝั่งเซี่ยงไฮ้เมื่อคืน

ทันทีที่ประกาศข่าวนี้ ไม่ใช่แค่นักข่าวในงาน แต่ชาวเน็ตในแพลตฟอร์มต่างๆ ก็ระเบิดลง

"เห็นไหม บอกแล้วว่าไม่ใช่ซ้อมรบ ชัดเลย ผอ.หลินจับผู้ร้ายจริงๆ ด้วย"

"ว่าแล้วเชียว ผอ.หลินขยับตัวทีไร ฟ้าถล่มดินทลายทุกที"

"เชี่ยเอ๊ย เมื่อคืนฉันอยู่ในวิลล่าวิวทะเล 1,600 ตารางฟุต กอดน้องนางแบบนักศึกษาปีหนึ่ง วัย 20 หุ่นเอ็กซ์ เชื่อฟัง อ่อนโยน สารพัดประโยชน์ ผ่านหน้าต่างบานใหญ่ 50 ตารางฟุต ใช้กล้องโทรทรรศน์ไฟฟ้าความคมชัดสูงที่ซื้อมา 3 แสน ส่องเห็นชัดๆ เลย... ชายร่างกำยำควบคุมสายฟ้าอยู่บนฟ้า... แวบแรกฉันคิดเลยว่าต้องเป็นผอ.หลินแน่ๆ"

"เมนต์บนโรคจิตว่ะ!"

"โรคจิต +1"

..."บอกเลยนะ ตอนนั้น น้องนางแบบนักศึกษาปีหนึ่ง วัย 20 หุ่นเอ็กซ์..."

ข้อความจากระบบ: ผู้ใช้ @นกเขาผมยาว18เซนพอดีเป๊ะ ถูกแบนถาวรโดยระบบ!

"ผอ.หลินมีเวทมนตร์ ยืนยันแล้ว"

"บ้าบอคอแตก พวกลูกคนรวยเดี๋ยวนี้มันบ้ากันขนาดนี้เลยเหรอ โชคดีที่มีผอ.หลิน ไม่งั้น... คงเละเทะกว่านี้"

"สรุปว่าเมื่อคืน ถ้าไม่ใช่เพราะผอ.หลินเซิน ป่านนี้พวกเราคงไปต่อคิวเกิดใหม่กันหมดแล้ว? แม่เจ้า ตอนนั้นไม่รู้สึกอะไร แต่พอนึกย้อนหลัง ขาสั่นพั่บๆ เลย"

"นั่นสินะ บ้าคลั่งเกินไปแล้ว เรื่องแบบนี้ให้ฝันยังไม่กล้าฝันเลย"

"จบกัน สำนักงานสืบสวนพิเศษกล้าเปิดเผยเรื่องนี้ ไม่กลัวโดนเบื้องบนเล่นงานเหรอ?"

"สนับสนุนสำนักงานสืบสวนพิเศษ สนับสนุนผอ.หลิน!"

"ไม่พูดเยอะ ถ้าวันหนึ่งสำนักงานสืบสวนพิเศษไม่อยู่แล้ว ผอ.หลิน... เอ๊ะ ฉันกังวลเกินเหตุ ใครจะทำอะไรผอ.หลินได้?"

"สวัสดีทุกคน ผมคือ 'นกเขาผมยาว18เซนพอดีเป๊ะ' ที่เพิ่งโดนแบน ขอย้ำอีกครั้ง ผมบอกว่ากอดน้องนางแบบนักศึกษาปีหนึ่ง วัย 20 หุ่นเอ็กซ์..."

ข้อความจากระบบ: ผู้ใช้ @นกเขาผมยาว18เซนจริงๆนะ ถูกแบนถาวรโดยระบบ!

...ในห้องโถง ยังไม่ทันที่ทุกคนจะหายช็อก หวังจวินพูดต่อ "ตัวการหลักในคดี 'A352' หยางเฉิน ภายใต้แรงบันดาลใจจากผอ.หลินเซินแห่งสำนักงานสืบสวนพิเศษของเรา และคำเรียกร้องอันหนักแน่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าของเจ้าตัวเอง เราจึงตัดสินใจทำตามความต้องการของเขา ให้เขาได้สำนึกผิดและเปิดโปงอาชญากรรมอันเลวร้ายของตัวเองต่อหน้าพลเมืองเซี่ยงไฮ้เกือบยี่สิบล้านคนและประชาชนทั่วประเทศด้วยตัวเอง"

"คดีนี้น่าตกใจมาก หวังว่าสื่อมวลชนทุกท่านจะ..."

"สองคนนั้น มาคุมตัวนั่น... ใช่ นักข่าวใส่แว่นคนนั้นออกไปที สามหาวเกินไปแล้ว ช่วยระวังพฤติกรรมลามกอนาจารด้วยครับ"

ทุกคน: "..."

กล้าเชิญออกจริงๆ ด้วย!

สิ้นเสียงหวังจวิน หยางเฉินที่ใบหน้ายังมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่ ถูกตำรวจสองนายคุมตัวออกมาปรากฏต่อสายตาทุกคน ใบหน้าหยางเฉินซีดเผือดไร้สีเลือด ที่หลังศีรษะมีรูโหว่ ดูน่าขนลุกพิลึก

นี่คนเหรอ?

นี่มันศพเดินได้ชัดๆ!

หยางเฉินเดินขึ้นเวทีอย่างไร้ความรู้สึก ตามสัญญาณมือของหวังจวิน เขาเพิ่งอ้าปากพูด "ผมคือหยางเฉิน ผู้อำนวยการหน่วยข่าวกรองทหารที่หนึ่ง ตัวการหลักในคดี 'A352' วันนี้ผม..."

ทันทีที่หยางเฉินเอ่ยปาก นักข่าวสาวสองคนแถวหน้าเป็นลมล้มพับไปเลย ตำรวจรีบเข้ามาหามออกไป

น่ากลัวเกินไปแล้ว

ไม่ใช่แค่สภาพหยางเฉินที่น่ากลัว แต่ประเด็นคือ พอเขาพูด เสียงที่แหบพร่ากับการขยับปากแบบเครื่องจักรนั่น มันเหมือนซอมบี้ยืนพูดอยู่ตรงหน้าชัดๆ เพื่อให้ได้ข่าวปฐมภูมิ นักข่าวหลายคนต้องฝืนยืนขาสั่นอยู่ในงาน

"พ่อของผมคือ รองผู้บัญชาการหยางเสวี่ยจือ แห่งกองบัญชาการสูงสุด พูดถึงประสบการณ์ก่ออาชญากรรมของผม..."

หยางเฉินพูดเหมือนกำลังร้องไห้หน้าศพ หวังจวินที่ยืนข้างๆ เตือนด้วยความหวังดี "ผอ.หยาง ทำตัวปกติหน่อย คุณทำแบบนี้คนเขากลัวกันหมด เดี๋ยวผอ.หลินของพวกเราจะโกรธเอานะ หวังว่าคุณจะเข้าใจ"