บทที่ 027 มนุษย์ถ้ำ

ย้อนเวลากลับไปไม่กี่นาที ในตอนที่หลินเซินยังคงสนทนากับเหล่าผีสาวอยู่บนสนามหญ้า

ภายในห้องใต้ดินของคฤหาสน์

การตกแต่งภายในนี้ดูแปลกประหลาดราวกับโคลอสเซียมในยุคกลาง

ตรงกลางห้องกว้างใหญ่มีโต๊ะตัวมหึมาวางอยู่ บนโต๊ะเต็มไปด้วยเครื่องแต่งกายที่ทำจากหนังสัตว์นานาชนิด

จะเรียกว่าเครื่องแต่งกายก็คงพูดได้ไม่เต็มปาก เพราะมันปกปิดได้แค่จุดสำคัญเท่านั้น

นอกจากนี้ ยังมีอาวุธหน้าตาน่ากลัววางอยู่ด้วย ดูเหมือนจะทำมาจากกระดูกสัตว์ป่าขนาดใหญ่

บรรยากาศน่าสยดสยองอบอวลไปทั่ว

หญิงสาวหน้าตาสะสวย ผิวพรรณขาวผ่อง รูปร่างสูงโปร่งสองคน กำลังมองภาพตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

ทั้งคู่ดูแล้วอายุน่าจะเพิ่งยี่สิบต้นๆ

ตรงข้ามพวกเธอคือชายร่างอ้วนฉุสี่คน แววตาเต็มไปด้วยราคะ จ้องมองพวกเธออย่างคุกคาม

ชายทั้งสี่คนสวมเพียงกางเกงในทรงสามเหลี่ยมตัวจิ๋ว

"เป็นเด็กดี แล้วรีบใส่ซะ"

"ไม่งั้นมันจะหมดสนุกนะจ๊ะ"

ชายหัวล้านพุงพลุ้ย ผิวดำคล้ำ หัวเราะหึๆ ขณะจ้องมองพวกเธอ ส่วนอีกสามคนเริ่มเลือกหยิบอาวุธกันแล้ว

หนึ่งในนั้นบ่นอุบ "อะไรกันวะเนี่ย? เล่นแต่แบบเดิมๆ ไม่มีอะไรแปลกใหม่เลย"

"จ่ายเงินไปตั้งแพง แต่ความสนุกลดลงเรื่อยๆ"

หญิงสาวทั้งสองยังคงยืนตัวแข็งทื่อ ชายอ้วนคนแรกหมดความอดทน ตวาดลั่น "หูหนวกหรือไง? หรือไม่เห็นคำพูดของฉันอยู่ในสายตา?"

หญิงสาวทั้งสองไม่เคยเจอโลกมืดแบบนี้มาก่อน พวกเธอถูกหลอกมาที่นี่ ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ เสียงตะคอกทำให้พวกเธอตัวสั่นเทาด้วยความกลัว

"ไม่เอา ไม่เอาแบบนี้! ฉันอยากกลับบ้าน!"

หญิงสาวผมสั้นทนแรงกดดันไม่ไหว พุ่งตัววิ่งหนีไปทางประตูอย่างบ้าคลั่ง

"อีกแล้ว!"

"เฮ้อ!"

ชายที่ยืนอยู่ใกล้ประตูที่สุดยิ้มอย่างเอือมระอา ส่ายหน้าเบาๆ แล้วคว้ากระบองกระดูกขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน

พลั่ก!

ราวกับหวดลูกเบสบอล ชายคนนั้นฟาดกระบองเข้าที่ขาขวาของหญิงสาวผมสั้นอย่างแม่นยำ เสียงกระดูกขาแตกหักดังลั่น

หญิงสาวผมสั้นล้มคว่ำลงกับพื้น ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลพราก

"เห็นไหม บอกแล้วให้เล่นตามบท ดันอยากเริ่มเกมเร็วเอง"

"ช่างเถอะ ช่างเถอะ ไม่อยากเปลี่ยนชุดก็ไม่ต้องเปลี่ยน ไม่ต้องเล่นบท 'มนุษย์ถ้ำคลั่ง' แล้วก็ได้"

ชายคนนั้นถือกระบองกระดูกเดินย่างสามขุมเข้าหาหญิงสาวผมสั้นอย่างช้าๆ เขาจงใจทำแบบนั้นเพื่อปลุกปั่นความกลัวในใจเธอให้ถึงขีดสุด

หญิงสาวผมสั้นใช้มือยันพื้น ลากขาขวาที่บาดเจ็บพยายามคลานหนีอย่างทุลักทุเล

ครืด!

ครืด!

เสียงกระบองกระดูกครูดกับพื้นดังเสียดแก้วหู ราวกับเสียงระฆังมรณะ

หญิงสาวอีกคนยืนตัวแข็งทื่อด้วยความช็อคไปแล้ว

เธอได้รับเงินมาก่อนมาที่นี่จริง และเตรียมใจมาบ้างว่าจะต้องเจอกฎกติกาแฝงบางอย่าง คนทำงานสายนี้ย่อมรู้อะไรบ้าง และเธอคิดว่าเงินที่ได้มันคุ้มค่าเหนื่อย

แต่ทว่า...

ใครจะไปคิดว่าพวกมันจะเล่นบทโหดขนาดนี้?

นี่มันเสี่ยงตายชัดๆ

"ไม่ ไม่นะ... ฉัน..."

"ฉันเปลี่ยน ฉันจะเปลี่ยนเดี๋ยวนี้แหละ!!!"

หญิงสาวผมสั้นร้องขอความเมตตาไม่หยุด แต่มันไร้ผล ยิ่งกลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของพวกมันให้ลุกโชน

"ฮ่าฮ่า จะมาเปลี่ยนตอนนี้เหรอ?"

"สายไปแล้วโว้ย!"

พลั่ก!

กระบองฟาดลงที่ขาซ้ายของหญิงสาวผมสั้นอีกครั้ง

"กรี๊ดดด!!!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนของเธอเหมือนยาโด๊ปที่ฉีดเข้าเส้นเลือดพวกมัน

ชายอีกคนถือค้อนรูปร่างประหลาด ใบหน้าเหี้ยมเกรียม เขาจ้องมองคราบเลือดที่ติดอยู่บนค้อน "ไอ้ขี้ขลาดนั่นดันบ้าจี้ไปมอบตัววันนี้ ทำธุรกิจฉันพังไปตั้งเท่าไหร่ ฉันต้องหาที่ระบายความแค้นนี้หน่อยแล้ว"

"บัดซบ ไอ้ลูกหมาหลินเซินนั่น ใครวะเนี่ย!"

"หาตัวมันไม่เจอ ก็มาลงที่นังแพศยาไม่รักดีอย่างพวกเธอสองคนนี่แหละ!"

"พวกแกว่า..."

เขาหันไปมองหญิงสาวผมยาวที่ยืนสั่นเทา แสยะยิ้มอำมหิต "ฉันควรจะโกรธไหม?"

หญิงสาวผมยาวกลัวจนพูดไม่ออก เธอมองค้อนมรณะที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราวกับเห็นพญามัจจุราชกำลังกวักมือเรียก ของเหลวอุ่นๆ ไหลนองลงมาตามเรียวขาขาวซีด

"เฮ้ย ตาเฒ่าจาง ดูสิแกทำน้องเขากลัวจนฉี่ราดแล้ว เบามือหน่อยสิวะ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า..."

ชายถือค้อนสูดกลิ่นฉี่ที่ลอยคลุ้งในอากาศ แทนที่จะรังเกียจ เขากลับสูดลมหายใจลึกอย่างโรคจิต สีหน้าเปี่ยมสุข

"ดี ดี แบบนี้แหละ กลัวเข้าไปอีก เร็วเข้า..."

"ฉันจะทำให้เธอกลัวกว่านี้อีก!"

"กลัวฉันซะ!"

ตู้ม!

ชายถือค้อนฟาดค้อนลงมาเต็มแรง แต่หญิงสาวผมยาวกระโดดหลบได้ทัน ค้อนจึงฟาดลงพื้นเสียงดังสนั่น

"บัดซบ ยังจะหลบอีกเรอะ?"

"ฮ่าฮ่าฮ่า เร้าใจ เร้าใจจริงๆ!"

"มาสิ มาสิ หลบอีกสิ หลบให้เก่งๆ เหมือนไอ้เวรหลินเซินนั่น ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนที่ฉันหาไม่เจอ"

ชายอีกสองคนทนความกระสันไม่ไหว คว้าอาวุธขึ้นมา เตรียมเล่นเกมไล่ล่าสังหาร 'คนป่ากับสาวเมืองกรุง'

วินาทีนั้นเอง ประตูเหล็กบานยักษ์ก็ปลิวเข้ามาในห้อง

โครม!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนปานจะขาดใจของชายถือค้อน

ขาทั้งสองข้างของเขาถูกประตูทับจนแหลกละเอียด ร่างกายท่อนล่างขยับไม่ได้โดยสิ้นเชิง

ชายอีกสามคนหันขวับไปมอง เห็นร่างของหลินเซินยืนตระหง่านอยู่ ชั่วขณะหนึ่งสมองยังประมวลผลไม่ทัน แต่มีคนตาไวจำหลินเซินได้ "เชี่ยเอ๊ย นั่นมันหลินเซิน! ไอ้ลูกหมานั่น ไม่รู้มันใช้อาคมอะไรสะกดจิตตาเฒ่าหลิว!"

"ไม่สิ มันเข้ามาได้ยังไง?"

พวกเขารู้ดีถึงระบบรักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์ ไม่อยากจะเชื่อว่าหลินเซินจะบุกเดี่ยวเข้ามาได้

อาจเพราะเหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วเกินไป พวกเขาจึงไม่ทันสังเกตรายละเอียด

ชายอีกคนมองไปที่ประตู แล้วมองประตูเหล็กที่ทับขาชายถือค้อนอยู่ กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

"มัน... มันถีบประตูปลิวเลยเหรอ?"

คนอื่นๆ: "???"

หลินเซินกวาดตามองสถานการณ์ในห้อง แล้วเข้าใจทุกอย่างทันที

ไอ้พวกนี้มันเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานจริงๆ

เหล่าผีสาวก็ลอยตามเข้ามา พอเห็นชายสี่คนตรงหน้า ไอวิญญาณแห่งความแค้นก็ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง

พวกเธอกระโจนเข้าใส่ ทั้งกัด ทั้งทุบ ทั้งถีบอย่างบ้าคลั่ง

แต่ด้วยกฎเกณฑ์ของโลก วิญญาณทำอันตรายทางกายภาพไม่ได้ ทำได้แค่ทำให้พวกมันรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ เท่านั้น

"ช่างเถอะ เดี๋ยวค่อยให้พวกเธออธิบายทีหลัง"

หลินเซินถอนหายใจ

ชายทั้งสี่คน: "???"

หมายความว่าไงวะ?

พวกกูจะไปอธิบายตอนไหน?

ยังไม่ทันที่พวกมันจะหายงง หลินเซินก็ดีดนิ้ว แสงสีทองหลายสายพุ่งเข้าใส่ร่างของเหล่าผีสาว

พริบตาเดียว

ผีสาวเหล่านั้นก็ปรากฏตัวขึ้นชัดเจนในสายตาของพวกมัน มีตัวตนจับต้องได้จริงๆ ในห้องนั้น

"นี่... นี่มัน..."

"ผี!"

...พวกมันจำหน้าผีสาวเหล่านี้ได้แม่นยำ ความกลัวแล่นจับขั้วหัวใจจนสติแตกทันที

"ใครทำกรรมอะไรไว้ ก็รับกรรมนั้นไป"

หลินเซินไม่มีความเมตตาให้คนพรรค์นี้ ถึงเวลาที่เหล่าผีสาวจะได้ระบายความแค้น ถ้าไม่ให้พวกมันเจอฉากสยองขวัญบ้าง คงยากที่จะให้ความร่วมมือในการสอบสวน แต่เขาก็ยังกำชับว่า "เอาแค่พอหอมปากหอมคอ อย่าให้ถึงตาย ฉันยังต้องการคำให้การจากพวกมัน"

เหล่าผีสาวซาบซึ้งจนแทบน้ำตาไหล

คุณตำรวจช่างเปี่ยมเมตตาธรรมจริงๆ!

หลินเซินหันหลังเดินออกมา เตรียมจะกลับเข้ามาทำคดีต่อหลังจากพวกเธอระบายอารมณ์เสร็จ

พอหันกลับมา ก็ชนเข้ากับเฉินเซียวเสี่ยวที่ยืนอ้าปากค้าง "คุณ... คุณ... เจ้าหน้าที่หลิน... นี่... นี่... กรี๊ด! ผี!"

หลินเซินนึกว่าเฉินเซียวเสี่ยวกลัวจนสติแตก แต่ที่ไหนได้ เธอกลับตะโกนใส่ไลฟ์สดอย่างตื่นเต้น "เพื่อนๆ เห็นไหมคะ! นั่นผี! ผีตัวเป็นๆ โผล่มาแล้ว! ถ้าใครยังกล้าบอกว่าเจ้าหน้าที่หลินไม่ใช่เทพเซียน ฉันขอเถียงขาดใจเลย!"

"คุณพระช่วย นั่นมันหวังต้าซาน เศรษฐีใจบุญอันดับต้นๆ ไม่ใช่เหรอ?"

สิ่งที่ทำให้เฉินเซียวเสี่ยวช็อกยิ่งกว่าผี คือชายสี่คนในห้องนั้นล้วนเป็นคนดังระดับแนวหน้าของเซี่ยงไฮ้ หรือระดับประเทศด้วยซ้ำ! เป็นที่รู้จักในนามผู้ใจบุญสุนทาน

หลินเซินไม่รู้จัก แต่เธอรู้จักพวกมันดี

"เหลือเชื่อ!"

"ไลฟ์สดรอบนี้ทะลุสิบล้านวิวแน่!"

มือที่ถือขาตั้งกล้องของเฉินเซียวเสี่ยวสั่นระริก จนชาวเน็ตในไลฟ์บ่นอุบ:

"หยุดสั่นได้แล้วเจ๊!"

"ภาพเด็ดจริง แต่ตาฉันจะบอดเพราะเจ๊มือสั่นเนี่ยแหละ!"

"กะแล้วเชียว เจ้าหน้าที่หลินไม่เคยทำให้ผิดหวัง!"

"มีแต่เจ้าหน้าที่หลินเท่านั้นที่ปิดคดีระดับนี้ได้"

"วันนี้ฉันโดนหัวหน้าจับได้ว่าอู้งานตั้งหลายรอบ ก็เพราะเจ้าหน้าที่หลินนี่แหละ"

"เม้นบน ยังไม่เลิกงานอีกเหรอ?"

"ยัง"

"แล้วหัวหน้าไม่จับได้เหรอ?"

"ฮ่าฮ่าฮ่า หัวหน้าเองก็โดนผู้จัดการจับได้ว่าแอบดูไลฟ์เหมือนกัน..."