บทที่ 139 หอยเม่นตาข่ายหนาม

บทที่ 139 หอยเม่นตาข่ายหนาม

ที่แท้เมื่อไม่นานมานี้ แฟนธอม เลวีอาธานของเฉินซินได้ต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จัก เฉินซินเพิ่งเคยสัมผัสประสบการณ์การต่อสู้ของแฟนธอม เลวีอาธานเป็นครั้งแรก แรงสั่นสะเทือนภายในกระเพาะทำให้เธอตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ แม้การต่อสู้จะจบลงแล้วเธอก็ยังไม่กล้าออกไปดู

จนกระทั่งเธอคิดว่าคงถึงเวลาของกล่องเสบียงแล้ว แฟนธอม เลวีอาธานหยุดเคลื่อนไหว และหลังจากมีน้ำทะเลไหลเข้ามาในพื้นที่กระเพาะหลายครั้ง เยื่อกั้นหลอดอาหารกลับไม่ปิดลง เธอไม่รู้สาเหตุจึงตัดสินใจออกไปดู

สิ่งที่พบคือถ้ำแห่งหนึ่ง เธอเข้าใจว่าเป็นถ้ำสมบัติ จึงสวมใส่อุปกรณ์เตรียมสำรวจ แต่ใครจะรู้ว่าเดินไปได้แค่สิบกว่าเมตร เท้าของเธอก็ไปเหยียบโดนอะไรบางอย่างเข้า ตาข่ายสีดำพุ่งขึ้นมาจากใต้น้ำและรัดตัวเธอไว้แน่น

เดิมทีตาข่ายนี้ไม่ได้มีแรงยึดเกาะมากมายอะไร ด้วยพละกำลัง 24 แต้มของเฉินซิน เธอมารถสลัดหลุดได้สบายๆ แต่จังหวะที่กำลังจะดิ้นให้หลุด หนวดเส้นหนึ่งก็ยื่นออกมาจากความมืดและรัดตัวเธอไว้

เฉินซินเพิ่งเคยเจอปลาหมึกตัวใหญ่ขนาดนั้นเป็นครั้งแรก ด้วยความตกใจสุดขีด เธอจึงกดใช้ [ตั๋วร่วมทาง] ดึงตัวโจวเหวินมาช่วยทันที

เมื่อฟังเรื่องราวทั้งหมดจบ โจวเหวินกำลังจะดุเธอสักหน่อยที่ใช้ [ตั๋วร่วมทาง] ได้สิ้นเปลืองเหลือเกิน แต่คิดไปคิดมาก็ช่างมันเถอะ เพราะเฉินซินใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่แต่ในพื้นที่กระเพาะ เจอแต่พวกปรสิตตัวเล็กๆ ยาวสองสามเมตร

เธอไม่เคยเจอสิ่งมีชีวิตขนาดเจ็ดแปดเมตรมาก่อน และยังไม่มีความเข้าใจเรื่องพลังป้องกันของชุดเกราะเกล็ดปลาดาบแถบเหลือง การที่เธอจะกลัวจึงเป็นเรื่องปกติ

อีกอย่าง หลังจากดูข้อมูลของปลาหมึกปากกว้างและฟังคำบอกเล่าของเฉินซิน โจวเหวินก็รู้ทันทีว่าถ้ำแห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่เธอจะสำรวจได้ เพราะข้างในอย่างน้อยก็น่าจะมีปลาหมึกปากกว้างขนาด 30 เมตรที่บาดเจ็บซ่อนตัวอยู่อีกหนึ่งตัว

จากนั้น โจวเหวินส่งโล่ใหญ่หุ้มเหล็กในมือให้เฉินซินถือเพื่อให้เธอคอยระวังภัย ส่วนตัวเขาถอดไฟฉายคาดศีรษะพลังสูงออกมาถือในมือ แล้วก้มลงค้นหาอะไรบางอย่างใต้น้ำ

เมื่อครู่เฉินซินบอกว่าเท้าไปเหยียบโดนอะไรบางอย่าง แล้วตาข่ายก็พุ่งขึ้นมาจากน้ำรัดตัวเธอไว้

แต่ในถ้ำแบบนี้ไม่มีทางมีกับดักที่มนุษย์สร้างขึ้นแน่ โจวเหวินได้เห็นลักษณะของตาข่ายนั้นคร่าวๆ แล้ว มันยาวประมาณ 3-4 เมตร เป็นสีดำทั้งผืน ช่องตาข่ายกว้าง 7-8 เซนติเมตร ตรงจุดตัดของเส้นตาข่ายมีหนามแหลมสีดำยาว 4-5 เซนติเมตรติดอยู่

ถ้าตอนนั้นเฉินซินไม่ได้สวมชุดเกราะเต็มยศ ตาข่ายนี้คงไม่ได้แค่รัดตัวเธอเฉยๆ แต่หนามแหลมสีดำจำนวนมากคงทิ่มแทงเข้าไปในร่างกาย ตรึงร่างเธอไว้กับตาข่าย ทำให้ดิ้นหลุดยากยิ่งกว่าเดิม

หลังจากค้นหาอยู่สักพัก โจวเหวินก็เห็นเงาดำใต้น้ำ ลักษณะเป็นก้อนกลมแบน เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 50 เซนติเมตร พื้นผิวเต็มไปด้วยหนามแหลมสีดำ

"น่าจะเป็นเจ้านี่แหละที่เธอเหยียบโดน" โจวเหวินชี้ไปที่เงาดำใต้น้ำแล้วพูดกับเฉินซิน

"น่าจะใช่ค่ะ ตอนนั้นหนูมองแต่ข้างหน้า ไม่ได้สังเกตพื้นน้ำเลย" เฉินซินยกโล่ใหญ่หุ้มเหล็กขึ้นบัง พลางชำเลืองมองเงาดำนั้นแล้วกลับไปคอยระวังรอบด้านต่อ

"ไป ลองไปเหยียบอีกทีซิ" โจวเหวินยกไฟฉายขึ้นจากน้ำ คอยระวังภัยรอบข้างให้ แล้วสั่งเฉินซิน

"ห๊ะ? ให้หนูไปเหยียบเหรอคะ?" เฉินซินชี้หน้าตัวเองด้วยความงุนงง

"กลัวอะไร เมื่อกี้เธอก็เหยียบไปทีหนึ่งแล้ว หนามบนตาข่ายทำอะไรเธอไม่ได้หรอกน่า เร็วเข้า" โจวเหวินเร่ง

"ก็ได้ค่ะ" เฉินซินจำใจเดินไปที่เงาดำนั้น แล้วค่อยๆ วางเท้าเหยียบลงไป

วินาทีต่อมา หนามแหลมบนเงาดำนั้นยิงออกมาทั้งหมด ปลายหนามมีเส้นใยสีดำเชื่อมต่อกัน เมื่อหนามพุ่งกระจายออกไป เส้นใยก็กางออกกลายเป็นตาข่ายสีดำที่เต็มไปด้วยหนาม ห่อหุ้มร่างของเฉินซินไว้ทันที

โจวเหวินเห็นว่ารอบข้างไม่มีความเคลื่อนไหวผิดปกติ จึงเข้าไปดึงตาข่ายดำออกจากตัวเฉินซิน แล้วลองเอาเท้าตัวเองเหยียบดูบ้าง แต่น่าจะเป็นเพราะหนามถูกยิงออกไปหมดแล้ว ครั้งนี้เจ้าเงาดำจึงไม่มีปฏิกิริยาใดๆ โจวเหวินเลยล้วงมือลงไปจับมันขึ้นมาจากน้ำ

"นี่คือหอยเม่นเหรอคะ?" เฉินซินปัดตาข่ายออกจากตัวแล้วเดินเข้ามาดูเจ้าก้อนกลมแบนสีดำมะเมื่อมในมือโจวเหวิน

"ลองจับดูสิ ตรวจสอบข้อมูลก็รู้แล้ว" โจวเหวินพูดพลางใช้ไฟฉายส่องดูให้แน่ใจว่าไม่มีหนามหลงเหลืออยู่บนผิว แล้วถอดถุงมือเกล็ดขาวออกสัมผัสมัน เฉินซินก็รีบยื่นมือมาแตะด้วย

[หอยเม่นตาข่ายหนาม]

ความยาว: 50 เซนติเมตร

น้ำหนัก: 20 กิโลกรัม

ประเภทอาหาร: กินเนื้อ

คำอธิบาย: หอยเม่นที่อาศัยอยู่ใต้ทะเล จะยิงตาข่ายหนามจากผิวหนังเพื่อจับเหยื่อ หรือยิงเพื่อพันธนาการศัตรูเมื่อถูกโจมตี หนามมีพิษอัมพาต หากได้รับในปริมาณมากอาจทำให้ช็อกและเสียชีวิตได้ รสชาติอร่อยรับประทานได้ หนามสามารถนำไปทำยาสลบหรือยาชาได้

"ถึงจะดูตัวไม่ใหญ่ แต่ระดับความอันตรายไม่เบาเลยนะ" โจวเหวินพูดจบก็สั่งการผ่านจิต ส่งหอยเม่นตาข่ายหนามไปให้เจียงไห่เทา

"มันกินได้ไม่ใช่เหรอคะ? หอยเม่นกินสดๆ น่าจะอร่อยนะ" เฉินซินทักท้วงเมื่อเห็นโจวเหวินส่งมันไปแล้ว

"ค่อยกลับไปกินด้วยกันทีเดียว ตัวแค่นี้อย่างมากก็เพิ่มค่าสถานะสักแต้มสองแต้ม ไม่ต้องรีบหรอก จับกลับไปเยอะๆ เอาไว้ทำยาชาดีกว่า" โจวเหวินพูดจบก็เริ่มควานหาหอยเม่นตาข่ายหนามในน้ำต่อ

ค่าสถานะของเฉินซินตอนนี้ก็สูงมากแล้ว เธอจึงไม่ได้กระหายที่จะเพิ่มค่าสถานะอีกสักแต้มสองแต้มขนาดนั้น เลยช่วยโจวเหวินหาหอยเม่นด้วย

ไม่นานพวกเขาก็เจอหอยเม่นตาข่ายหนามอีกตัวในบริเวณใกล้เคียง คราวนี้โจวเหวินไม่ได้ให้เฉินซินไปเหยียบ แต่ค่อยๆ หยิบมันขึ้นมาจากน้ำอย่างเบามือ ซึ่งตาข่ายก็ไม่ได้ถูกยิงออกมา

โจวเหวินหันด้านที่มีหนามไปข้างหน้า แล้วใช้นิ้วดีดไปที่ด้านหลังของหอยเม่นเบาๆ วินาทีถัดมา ตาข่ายหนามก็พุ่งออกมา กางออกกลางอากาศเป็นตาข่ายสีดำ พุ่งไปได้ไกล 3-4 เมตรแล้วตกลงน้ำ

"วิธีใช้นี้ก็พอมีประโยชน์อยู่บ้าง แต่คงไม่มากเท่าไหร่" เฉินซินครุ่นคิดแล้วประเมิน

โจวเหวินก็คิดเช่นนั้น เพราะระยะยิงของตาข่ายมันสั้นเกินไป ถ้าจะเอามาใช้แทนปืนยิงยาสลบ ระยะแค่ 3-4 เมตรเวลาเจอสัตว์ยักษ์ยาวเป็นสิบเมตร อีกฝ่ายพุ่งทีเดียวก็ถึงตัวแล้ว แทบไม่ต่างอะไรกับการวางกับดักที่พื้นเลย

จากนั้น โจวเหวินและเฉินซินก็เดินหน้าสำรวจลึกเข้าไปในถ้ำเรื่อยๆ ยิ่งลึกถ้ำก็ยิ่งกว้างขึ้น ระหว่างทางหน้าที่หาหอยเม่นตาข่ายหนามตกเป็นของเฉินซิน ส่วนโจวเหวินถือไฟฉายส่องทางและคอยระวังภัย เพื่อป้องกันการลอบโจมตีจากปลาหมึกปากกว้าง

ทันใดนั้น น้ำทะเลเบื้องหน้าก็ปั่นป่วน ปลาหมึกปากกว้างขนาดประมาณ 11 เมตรตัวหนึ่งแหวกน้ำพุ่งตรงเข้ามาหาพวกเขา

โจวเหวินเทแต้มสถานะอิสระ 5 แต้มลงที่พละกำลัง ทำให้พละกำลังพุ่งแตะ 34.5 แต้ม ดาบเหล็กกล้าเรียวยาวในมือตวัดฟันอย่างรวดเร็วและรุนแรงยิ่งขึ้น หนวดนับสิบที่ปลาหมึกฟาดเข้ามาถูกคมดาบตัดขาดสะบั้นในชั่วพริบตา ทำเอาเฉินซินที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ถึงกับอ้าปากค้าง

เมื่อตัดหนวดทั้งหมดจนปลาหมึกปากกว้างหมดทางสู้ โจวเหวินก็พุ่งเข้าไปเตรียมจะปิดบัญชี

ฉับพลัน หนวดมหึมาขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเกือบหนึ่งเมตรก็พุ่งออกมาจากความมืดเบื้องหน้า มันฟาดผ่านอากาศส่งเสียงหวีดหวิวน่ากลัว ทุ่มลงมาใส่โจวเหวินจากด้านบน

"บอสโจวระวัง!"