บทที่ 92 ลูกแก้วสีแดง

บทที่ 92 ลูกแก้วสีแดง

ทว่า... หนอนบอลแสงอาทิตย์ยักษ์เพิ่งขยับไปได้ไม่กี่ก้าว หนวดสั้นจู๋ของมันก็เหยียบพลาดไปโดนแท่นหินเข้า

แท่นหินกลิ้งขลุกๆ ทำให้หนวดสั้นๆ ที่ทรงตัวยากอยู่แล้วเสียหลัก หนอนบอลแสงอาทิตย์ยักษ์ล้มคะมำหน้าคว่ำ และด้วยความที่ตัวมันกลมดิก มันเลยกลิ้งหลุนๆ ไปจนถึงข้างหลอดอาหาร

"นี่มัน... ตลกคาเฟ่ชัดๆ" โจวเหวินคิดในใจ แต่โอกาสทองแบบนี้จะปล่อยไปไม่ได้ เขาเตรียมพุ่งเข้าไปซ้ำสักสองดาบก่อนมันจะลุกขึ้น

แต่ภาพที่เห็นทำเอาเขาชะงัก หนอนบอลแสงอาทิตย์ยักษ์นอนหงายท้อง ชูหนวดสั้นสี่เส้นชี้ฟ้า พยายามดิ้นรนจะลุกขึ้นอยู่นานสองนานแต่ก็ไม่สำเร็จ เห็นสภาพน่าอนาถแบบนี้ โจวเหวินเลยรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องรีบซ้ำเติม

ก่อนจะออกไป เขาต้องแวะไปรังหนอนเหล็กกล้าเพื่อหาแท่งเหล็กกล้าก่อน ถ้าฆ่าเจ้าหนอนบอลแสงอาทิตย์ตอนนี้ แสงสว่างก็จะหายไป ลำพังไฟฉายคาดหัวคงสว่างไม่พอให้หาของเจอได้เร็วทันใจ

คิดได้ดังนั้น โจวเหวินก็รีบวิ่งไปที่รังหนอนเหล็กกล้า เริ่มค้นหาทันที

ค้นไปได้สักพัก เขาก็เจอจริงๆ ตรงบริเวณใกล้บ่อย่อยอาหาร มีแท่งโลหะทรงกระบอกกระจัดกระจายอยู่รอบๆ แสงสะท้อนแวววาวบอกชัดว่าไม่ใช่ก้อนแร่ธรรมดา โจวเหวินรีบเข้าไปคว้ามาอันหนึ่ง

[ติ๊ง! ได้รับ แท่งเหล็กกล้า x2]

"แท่งทรงกระบอกอันเดียว เท่ากับแท่งเหล็กกล้าสองหน่วยเลยเหรอ?" โจวเหวินดีใจจนเนื้อเต้น รีบกวาดแท่งโลหะรอบๆ บ่อย่อยอาหารมาจนเกลี้ยง

หลังกวาดล้างรอบบ่อย่อยอาหารจนเหี้ยน โจวเหวินได้แท่งเหล็กกล้ามาทั้งหมด 20 หน่วย เขาค้นหาบริเวณอื่นต่อจนแน่ใจว่าไม่มีเหลือแล้ว จึงรีบออกจากรังหนอนเหล็กกล้า เพราะเวลาบัฟจากผงเลือดเดือดเหลือแค่สองนาที

ก้าวเท้าจะพ้นรัง จู่ๆ หนอนเหล็กกล้าตัวจิ๋วสีดำเมี่ยมก็พุ่งออกมาจากไหนไม่รู้ พยายามจะงับโจวเหวิน

โจวเหวินปฏิกิริยาไวยิ่งกว่าลิง คว้าหมับเข้าที่ตัวมันได้ทันควัน กำลังจะเหวี่ยงทิ้งตามสัญชาตญาณ แต่จู่ๆ ก็ชะงักมือ

"ถ้าเอามันกลับไปเลี้ยง... มันก็จะผลิตแท่งเหล็กกล้าให้เราได้เรื่อยๆ ใช่มั้ย?" พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา หนอนตัวจิ๋วในมือก็ดูมีค่าดั่งทองคำขึ้นมาทันที

เขาขอให้เจียงไห่เทาส่งผ้าพันแผลห้ามเลือดมาให้ม้วนหนึ่ง แล้วจัดการมัดเจ้าหนอนจิ๋วแน่นหนาจนขยับไม่ได้ ห้อยไว้ที่เอวป้องกันมันหนี

"ได้เวลาจบเรื่องนี้ซะที"

โจวเหวินกลับมาหาหนอนบอลแสงอาทิตย์ยักษ์ ง้างดาบใหญ่เหล็กฟันฉับเข้าที่ลำตัวของมันเต็มแรง แต่ผิวมันกลับแข็งโป๊ก ดาบฟันลงไปเหมือนฟันใส่ท่อนไม้

แม้จะสร้างบาดแผลได้ แต่ความเสียหายถือว่าจิ๊บจ๊อยมากสำหรับหนอนยักษ์ตัวยาวสิบเมตร แผลแค่นี้มันแทบไม่สะเทือน

"งั้นต้องลองดาบยาวเขี้ยวเหล็กกล้าหน่อยแล้ว" สิ้นความคิด ดาบยาวเขี้ยวเหล็กกล้าก็ปรากฏในมือ น้ำหนักมหาศาลกดร่างโจวเหวินจนหลังแอ่น แต่เพราะเตรียมใจไว้แล้ว เขาจึงตั้งหลักได้เร็ว

ด้วยบัฟพละกำลัง 5 แต้มจากผงเลือดเดือด ทำให้เขามีพละกำลังพื้นฐาน 17.5 บวกกับการเทแต้มอิสระอีก 5 แต้มเข้าไป รวมเป็น 22.5 ดาบยาวเขี้ยวเหล็กกล้าจึงเบามือขึ้นมานิดหน่อย... ย้ำว่าแค่นิดหน่อย

โจวเหวินจับด้ามดาบสองมือมั่น ยืนแยกขาม้า เกร็งขาและเอวส่งแรงบิดตัว เหวี่ยงดาบยาวออกไปสุดแรงเกิด

"วูบ~" คมดาบแหวกอากาศเสียงดังสนั่น ทันทีที่สัมผัสผิวกายหนอนยักษ์ มันก็จมลึกลงไปราวกับมีดร้อนตัดเนย

"ฉัวะ!"

คมดาบกรีดผ่านร่างหนอนบอลแสงอาทิตย์ยักษ์ไปอย่างรวดเร็วไร้แรงต้าน สร้างบาดแผลยาวเหยียดเจ็ดแปดเมตร เลือดสดๆ ทะลักออกมาดั่งน้ำตก

ทว่า... ตอนฟันน่ะเท่ระเบิด แต่ตอนหยุดดาบนี่สิทำเอาโจวเหวินเสียทรง แรงเหวี่ยงของดาบหนักเกือบร้อยโลพาตัวเขาหมุนคว้างตามไปด้วย

โชคดีที่มีช่องอุปกรณ์ จังหวะที่กำลังจะล้มหัวทิ่ม โจวเหวินสั่งเก็บดาบยาวเข้าช่อง แล้วเปลี่ยนเป็นดาบใหญ่เหล็กหนักสิบชั่งมาถือแทน น้ำหนักที่หายวูบทำให้เขาทรงตัวกลับมาได้อย่างง่ายดาย

"พรวด!" ทันใดนั้น โจวเหวินกระอักเลือดออกมาคำโต ด้วยความตกใจเขารีบย้ายแต้มอิสระ 5 แต้มกลับมาที่ค่าร่างกายทันที

เมื่อหนอนบอลแสงอาทิตย์ยักษ์สิ้นใจ แสงสว่างก็ค่อยๆ เลือนหาย พื้นที่กระเพาะจมดิ่งสู่ความมืดมิด ท่ามกลางความมืดนั้น เงาสีทองจางๆ ค่อยๆ ปรากฏขึ้น

เห็นเงาสีทองนั่น โจวเหวินก็รู้ทันทีว่าภารกิจกำจัดปรสิตเสร็จสิ้นแล้ว เพราะนั่นคือรูปร่างวิญญาณของแฟนธอม เลวีอาธาน

"จะได้กลับบ้านซะที" โจวเหวินถอนหายใจอย่างโล่งอก จังหวะนั้นเอง ลูกแก้วสีแดงขนาดเท่าศีรษะคนก็กลิ้งออกมาจากแผลเหวอะหวะของหนอนยักษ์

โจวเหวินรีบคว้าลูกแก้วสีแดงเก็บใส่กล่องเสบียง วิญญาณปลาทองคำว่ายเข้ามาใกล้แล้วอ้าปากกว้างเตรียมกลืนเขา

วินาทีที่ถูกกลืน โจวเหวินสะบัดมือเก็บฐานหินและแท่นหินที่อุดหลอดอาหารของเลวีอาธานเกราะเหล็กกลับมาทั้งหมด

หนอนเหล็กกล้าที่หลุดจากพันธนาการพุ่งทะยานออกมาจากหลอดอาหารอย่างเกรี้ยวกราด อ้าปากหมายจะขย้ำโจวเหวินให้หายแค้น แต่ช้าไป... โจวเหวินถูกวิญญาณปลาทองคำกลืนหายไปแล้ว มันทำได้แค่กัดอากาศว่างเปล่า

พริบตาต่อมา โจวเหวินก็กลับมาปรากฏตัวในพื้นที่กระเพาะของแฟนธอม เลวีอาธาน ที่นี่แม้จะคับแคบแต่ก็อบอุ่นใจอย่างประหลาด

"มนุษย์จิ๋วหายไปไหน? หายไปตอนไหนเนี่ย? ทำไงดีๆ?"

พอกลับมาถึง โจวเหวินก็ได้ยินเสียงความคิดของแฟนธอม เลวีอาธานที่เต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจ

"เอ๊ะ?" แฟนธอม เลวีอาธานงงเป็นไก่ตาแตกที่จู่ๆ มนุษย์จิ๋วก็โผล่กลับมา แต่สมองน้อยๆ ของมันไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน พอเห็นว่าอยู่ครบก็เลิกกังวล แล้วเริ่มออกว่ายหาอาหารต่อ

ตอนนี้เลยเวลาอาหารไปแล้ว เพราะตอนเช้าตื่นมาไม่เจอโจวเหวิน มันเลยร้อนรนจนไม่เป็นอันทำอะไร ได้แต่วนเวียนอยู่ที่เดิม

โจวเหวินสังเกตว่าแฟนธอม เลวีอาธานเลื่อนเวลาอาหารออกไปเพื่อรอเขา แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ถ้าหาสาหร่ายกินเองไม่ได้ เดี๋ยวเขาค่อยขอให้เจียงไห่เทากับเฉินซินส่งสาหร่ายมาให้สัก 250,000 หน่วย ป้อนให้มันกินให้อิ่มก็สิ้นเรื่อง

ตอนนี้ฤทธิ์ของผงเลือดเดือดหมดลงแล้ว ร่างกายโจวเหวินเข้าสู่สภาวะอ่อนแอทันที ความเจ็บปวดจากบาดแผลรุมเร้าทำเอาเขาแทบทรุด

แต่จะพักตอนนี้ไม่ได้ วันนี้เข้าสู่วันที่สิบเจ็ดแล้ว วันใหม่เริ่มต้นขึ้น ช่วงกินอาหารและช่วงกล่องเสบียงอาจมีอันตรายรออยู่ เขาต้องฝืนประคองตัวให้ผ่านช่วงกลางวันนี้ไปให้ได้

"ว่าแต่ไอ้ลูกแก้วสีแดงนั่นคืออะไร?" โจวเหวินนึกถึงของที่ดร็อปจากหนอนบอลแสงอาทิตย์ยักษ์

[ติ๊ง! ได้รับ ผลึกเลือดเลวีอาธานเกราะเหล็ก]

[ติ๊ง! ผลึกเลือดเลวีอาธานเกราะเหล็ก: ผลึกที่ควบแน่นจากแก่นโลหิตของเลวีอาธานเกราะเหล็ก หากป้อนให้แฟนธอม เลวีอาธานกินในช่วงผลัดเกล็ด จะทำให้เติบโตเป็นเกล็ดกระดูกเหล็กกล้า]

"เกล็ดกระดูกเหล็กกล้า! ขั้นเดียวจบ ของดีชัดๆ" ฟังคำอธิบายจบ โจวเหวินก็ตื่นเต้นไม่น้อย ไม่คิดว่าหนอนบอลแสงอาทิตย์ยักษ์จะซ่อนของดีขนาดนี้ไว้

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้แฟนธอม เลวีอาธานยังไม่ถึงช่วงผลัดเกล็ด ผลึกเลือดนี้จึงยังใช้ไม่ได้ อีกอย่างโจวเหวินมีสูตรลับเกล็ดระดับตำนานอยู่แล้ว เขาคงไม่ใช้ผลึกนี้กับแฟนธอม เลวีอาธานของตัวเอง

เอาไว้ถ้าเจียงไห่เทากับเฉินซินไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้ ค่อยยกผลึกเลือดนี้ให้พวกเขาก็แล้วกัน

จากนั้น โจวเหวินย้ายของจากกล่องเสบียงเข้าตู้เก็บของ สร้างตู้กระจกเลี้ยงปลาขนาดเล็กอันใหม่ แก้เชือกมัดหนอนเหล็กกล้าตัวจิ๋ว แล้วหย่อนมันลงไป

เจ้าหนอนจิ๋วอารมณ์ดุร้ายมาก พอหลุดจากเชือกก็จะแว้งกัดโจวเหวิน พอลงตู้ไปก็ดิ้นพล่านจะหนีท่าเดียว

โจวเหวินเลยโยนแร่เหล็กจากตู้เก็บของลงไปให้สิบกว่าก้อน พอมีของกิน มันถึงยอมสงบลง

"เลี้ยงเชื่องก็ดี ต่อไปจะได้ผลิตแท่งเหล็กกล้าให้เยอะๆ นะไอ้หนู"