บทที่ 74 แสงสีตระการตา

บทที่ 74 แสงสีตระการตา

โจวเหวินวางฐานหินหนึ่งอันไว้บนพื้น วางกระบะปลูกพืชลงไป แล้ววางฐานหินทับกระบะปลูกพืชอีกชั้น

ฐานหินทั้งสองประกบกระบะปลูกพืชไว้แน่นหนาไร้รอยต่อ โจวเหวินลองออกแรงผลักกระบะปลูกพืชตรงกลางดู มันไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว เหมือนกับว่าทั้งสามชิ้นหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน

"ใช้ได้" เมื่อเห็นว่าทฤษฎีของตัวเองได้ผล โจวเหวินก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

วันหลังถ้าต้องออกจากพื้นที่กระเพาะ เขาจะเอากระบะปลูกพืชมายัดไว้ระหว่างฐานหินแบบนี้ จะได้ไม่ต้องห่วงว่าสาหร่ายไหมทองจะเป็นอันตราย

แต่ที่ยุ่งยากสุดคือต้นใบแก้วกิ่งศิลา เพราะไม่มีวิธีล็อคให้แน่นหนา โจวเหวินขบคิดอยู่นาน สุดท้ายตัดสินใจย้ายต้นใบแก้วกิ่งศิลาลงถังไม้

กว่าจะย้ายต้นไม้ลงถังไม้ได้ก็กินแรงไปไม่น้อย จากนั้นฉีกผ้าพันแผลเป็นเส้นยาว มัดลำต้นยึดติดกับตัวถัง แล้วใช้ผ้าพันแผลพันรอบปากถังปิดตายให้มิดชิด เพื่อกันไม่ให้มูลหนอนเจาะหินร่วงออกมา

"เรียบร้อย ตราบใดที่แฟนธอม เลวีอาธานไม่พลิกตัว ก็คงไม่มีปัญหา"

แก้ปัญหาเรื่องยึดพืชสำคัญทั้งสองต้นเสร็จ โจวเหวินก็เริ่มออกกำลังกายแบบถ่วงน้ำหนักประจำวัน ขณะกำลังจะเริ่มวิดพื้น เจียงไห่เทาก็ส่งข้อความมา

[พี่เหวิน ไอ้จ้าวเถิงมันติดต่อมาขอร่วมมืออีกแล้ว มันอยากซื้อกระบะปลูกพืชครับ]

[จ้าวเถิงคนนี้รู้จักยืดหยุ่นดีนี่ ในเมื่อมันอยากซื้อ ก็ขายให้มันไป]

[หะ? ขายให้มันจริงเหรอพี่? หมอนี่ไว้ใจไม่ได้นะครับ]

[ตอนนี้มันเริ่มตั้งตัวได้แล้ว จะไปกดมันไว้ก็คงไม่อยู่ ขึ้นราคาหน่อยก็พอ จำกัดจำนวนแค่ 10 อัน]

[จริงสิ แล้วนายคิดราคากับกิลด์อื่นยังไง?]

[แบบแปลนหนึ่งใบแลกกระบะปลูกพืชสามอันครับ]

[งั้นคิดราคาจ้าวเถิง แบบแปลนหนึ่งใบต่อกระบะปลูกพืชหนึ่งอัน จะเอาก็เอา ไม่เอาก็เชิญ]

[รับทราบครับพี่เหวิน]

คุยกับเจียงไห่เทาเสร็จ โจวเหวินก็กลับมาออกกำลังกายต่อ ระหว่างออกกำลังกายเริ่มรู้สึกเบื่อ เลยเปิดช่องแชทโลกดูว่าผู้รอดชีวิตคุยอะไรกันบ้าง

แล้วก็เห็นสมาชิกกิลด์จ้าวเถิงกำลังระดมคนเข้ากิลด์กันอย่างบ้าคลั่งในช่องแชทโลก

[เข้ากิลด์เถิงเฟย แจกหมวกเกราะหนามฟรี ไม่ต้องจ่ายวัสดุพื้นฐาน ไม่ต้องส่งแบบแปลน แค่เข้าก็ได้เลย]

[จริงดิ? ฉันไม่เชื่อหรอก]

[เรื่องจริงครับ ผมเพิ่งเข้ากิลด์ 《เถิงเฟย》 เมื่อวาน เช้านี้หัวหน้ากิลด์เอาหมวกเกราะหนามมาให้ผมกับมือเลย]

[ต้องขอบคุณหัวหน้ากิลด์จ้าวเถิงจริงๆ วันนี้ช่วงกินอาหารผมเจอหนอนสมอ ถ้าไม่ได้หมวกเกราะหนามที่หัวหน้ากิลด์รีบเอามาให้ ผมคงตายไปแล้ว]

[โชคดีจริงๆ นะเพื่อน ตัดสินใจถูกแล้วที่เข้ากิลด์ 《เถิงเฟย》 ถ้าไปเข้ากิลด์อื่น ป่านนี้อาจจะไม่รอด]

[นั่นสิ ได้ยินว่าหัวหน้ากิลด์ไม่เก็บค่าแรกเข้าเหมือนกิลด์อื่น แกเลยต้องควักเนื้อเอาวัสดุตัวเองมาสร้างหมวกแจก]

[ใช่ครับ ดีกว่ากิลด์อื่นเยอะ เสียดายที่หัวหน้ากิลด์มีวัสดุจำกัด ไม่งั้นนายคงได้หมวกตั้งแต่เมื่อวานแล้ว]

............

โจวเหวินอ่านข้อความอวยไส้แตกของสมาชิกกิลด์เถิงเฟยแล้วคิ้วขมวดเข้าหากัน มันดูปลอมมาก แต่ต้องยอมรับว่าได้ผล มีคนแห่ไปเข้ากิลด์ 《จ้าวเถิง》 กันเพียบ

"นี่มันแชร์ลูกโซ่ชัดๆ" โจวเหวินพอมองเจตนาของจ้าวเถิงออก

ใช้หมวกเกราะหนามเป็นเหยื่อล่อ กวาดต้อนผู้รอดชีวิตเข้ากิลด์ โดยอ้างว่าไม่ต้องจ่ายค่าแรกเข้า

แต่คำพูดของสมาชิกหน้าม้าพวกนั้นแฝงนัยไว้แล้ว ว่าเพราะหัวหน้ากิลด์ไม่เก็บค่าแรกเข้า เลยมีวัสดุจำกัด ผลิตหมวกให้ไม่ทัน

แปลว่าใครเข้ากิลด์ไปแล้วก็ต้องรอ จะรอถึงเมื่อไหร่? ก็ต้องรอจนกว่าคุณจะทำประโยชน์ให้กิลด์ ไม่ต้องทำอะไรมาก แค่ส่งสาหร่ายมาทุกวัน หรือออกไปหาคนมาสมัครเพิ่ม

ด้วยวิธีนี้ จ้าวเถิงก็สามารถใช้จำนวนสมาชิกมหาศาล รวบรวมสาหร่ายจากทุกคน สร้างรายได้มหาศาลให้ตัวเองได้ทุกวัน

โจวเหวินเดาไม่ผิด จ้าวเถิงคิดแบบนี้จริงๆ

ในมุมมองของจ้าวเถิง หัวหน้ากิลด์คนอื่นโง่เง่าสิ้นดี วิธี [ข้ามช่วงกินอาหาร] ได้รับการพิสูจน์แล้ว นี่คือโอกาสทองชัดๆ ขอแค่มีคนในมือ ก็รวบรวมสาหร่ายได้ไม่อั้น เอาไปขายต่อก็ได้กำไรเน้นๆ

แต่พวกหัวหน้ากิลด์คนอื่นมัวแต่คัดคุณภาพคน ถ้าชื่อเสียงเขาไม่เหม็นโฉ่แต่แรก ป่านนี้สมาชิกกิลด์คงทะลุหลักล้านไปแล้ว สาหร่ายที่เก็บได้คงนับไม่ถ้วน

แค่เจียดสาหร่ายส่วนน้อยมาสร้างหมวกแจกสมาชิกกลุ่มแรกๆ แล้วโฆษณาชวนเชื่อ เลี้ยงไข้สมาชิกกลุ่มหลังๆ ให้มีความหวัง แล้วรีดไถสาหร่ายต่อไปเรื่อยๆ

โจวเหวินออกกำลังกายเสร็จ นั่งดูช่องแชทต่ออีกนิด รู้สึกไม่มีอะไรน่าสนใจก็ปิดไป

ไม่นาน เวลาแห่งกล่องเสบียงก็มาถึง เนื่องจากแฟนธอม เลวีอาธานยังอยู่ในเขตรอยต่อ จึงไม่มีกล่องเสบียงมาตามเวลาเป๊ะๆ ต้องพึ่งพาแฟนธอม เลวีอาธานออกหาเอง

พักใหญ่ผ่านไป น้ำทะเลก็ทะลักเข้าสู่พื้นที่กระเพาะ พอน้ำเริ่มสูงขึ้น โจวเหวินก็ได้เห็นภาพที่งดงามตระการตา ในน้ำมีเส้นแสงหลากสีสันว่ายวนไปมา

เส้นแสงหลากสีพวกนี้ว่ายจับกลุ่มกันอยู่ใต้น้ำ เปลี่ยนน้ำทะเลที่มืดมิดให้สว่างไสวไปด้วยสีสัน

วินาทีนี้ น้ำทะเลอันมืดมิดดูราวกับจักรวาลอันไพศาล และเส้นแสงหลากสีที่แหวกว่ายก็เหมือนทางช้างเผือกในห้วงอวกาศ

"ตัวอะไรน่ะ สวยชะมัด" โจวเหวินมองภาพมหัศจรรย์ในน้ำแล้วอดอุทานออกมาไม่ได้

เส้นแสงพวกนี้เรียวเล็ก ยาวแค่ห้าหกเซนติเมตร ตัวไม่ใหญ่ แต่มีจำนวนเยอะมาก น่าจะเป็นร้อยตัว

พอน้ำทะเลค่อยๆ ลดระดับลง เส้นแสงหลากสีก็เริ่มแตกตื่น ส่วนใหญ่ไหลตามน้ำลงไปในบ่อย่อยอาหาร

พอน้ำแห้งสนิท เหลือเส้นแสงอยู่บนพื้นแค่ไม่กี่สิบตัว โจวเหวินรีบกระโดดลงจากแท่นหิน เข้าไปดูใกล้ๆ

พบว่าเป็นปลาตัวเล็กเรียว ยาวแค่ 5 เซนติเมตร ถือว่าเป็นปลาซิวปลาสร้อยในโลกนี้เลยทีเดียว

[ปลาแสงสีรุ้ง]

ความยาวลำตัว: 5 เซนติเมตร

น้ำหนัก: 10 กรัม

ประเภทอาหาร: แพลงก์ตอน

คำวิจารณ์: ปลาที่มีแสงระยิบระยับ สีสันสดใส สามารถกินได้

"คำวิจารณ์สั้นจังแฮะ แต่บอกว่ากินได้ แสดงว่าเพิ่มค่าสถานะได้สินะ" โจวเหวินจับปลาแสงสีรุ้งที่กำลังดิ้นกระแด่วขึ้นมาตัวหนึ่ง แล้วโยนเข้าปากทันที

เพราะตัวมันเล็กมาก โจวเหวินเคี้ยวสองทีก็กลืนลงท้อง แทบไม่รู้รสชาติ

[ติ๊ง! กินปลาแสงสีรุ้ง ความเร็ว +1]

"เอ๊ะ? ตัวเดียวก็ได้แล้วเหรอ?"

โจวเหวินแปลกใจ ปกติสัตว์ที่กินแล้วเพิ่มค่าสถานะตัวจะใหญ่ๆ ทั้งนั้น กินจนจุกกว่าจะได้แต้ม แต่ปลาแสงสีรุ้งนี่สิ รสชาติยังไม่ทันรู้เรื่อง ค่าสถานะก็เด้งขึ้นมาแล้ว