บทที่ 17 สัตว์ที่พุ่งพล่านใต้น้ำ

บทที่ 17 สัตว์ที่พุ่งพล่านใต้น้ำ

เพื่อเพิ่มค่าพละกำลังผ่านการออกกำลังกาย โจวเหวินจึงวิดพื้นระหว่างรอกล่องเสบียง

โจวเหวินตั้งเป้าหมายไว้ว่าวันนี้จะวิดพื้นให้ครบ 100 ครั้ง เขารู้ลิมิตร่างกายตัวเองดีว่าทำรวดเดียวไม่ได้แน่ๆ เลยกะว่าจะแบ่งทำเซตละ 20 ครั้งก่อน

ทว่า เพิ่งทำไปได้แค่ 5 ครั้ง เขาก็ได้ยินเสียงแปลกๆ ดังมาจากข้อศอก เหมือนกระดูกกำลังประท้วงว่ารับแรงกดดันไม่ไหว

สุดท้าย เขาต้องกัดฟันเค้นแรงเฮือกสุดท้ายออกมา จนฝืนทำไปได้แค่ 10 ครั้งแบบทุลักทุเล ท่าทางก็ไม่ค่อยถูกต้องเท่าไหร่

"ร่างกายฉันอ่อนแอขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?"

โจวเหวินแทบไม่อยากเชื่อ สมัยเรียนเขาเคยวิดพื้นรวดเดียว 40-50 ครั้งได้สบายๆ แบบชิลๆ แต่ตอนนี้แค่ 10 ครั้งก็เล่นเอาแทบขาดใจ

"ช่างเถอะ ค่อยเป็นค่อยไปละกัน" โจวเหวินรู้ดีว่าเรื่องการสร้างกล้ามเนื้อต้องใช้เวลา เร่งรัดไม่ได้ ขอแค่ทำต่อเนื่องเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง

ดังนั้น โจวเหวินเลยปรับแผนเป็นทำทีละ 10 ครั้ง พักสักหน่อย แล้วค่อยทำต่อ

ซ่า... ซ่า...

เสียงน้ำทะเลระลอกใหม่ดังขึ้น โจวเหวินหยุดออกกำลังกาย แล้วไปยืนรอบนฐานไม้ เตรียมรับกล่องเสบียงรอบนี้

ไม่นาน เยื่อกั้นหลอดอาหารก็เปิดออก น้ำทะเลจำนวนมหาศาลทะลักเข้ามา ระดับน้ำในกระเพาะค่อยๆ สูงขึ้น

"ฟุ่บ!"

ทันใดนั้น! มีอะไรบางอย่างพุ่งแหวกว่ายอยู่ใต้น้ำอย่างรวดเร็ว ทำให้ผิวน้ำแตกกระจายเกิดเป็นระลอกคลื่นแผ่วงกว้าง

โจวเหวินดีดตัวถอยหลังไปชิดด้านในสุดของฐานไม้โดยอัตโนมัติ แล้วก้มตัวลงต่ำ สาดไฟฉายส่องหาสิ่งมีชีวิตปริศนาตามรอยคลื่นบนผิวน้ำ

"นี่มันช่วงรับกล่องเสบียงไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมีสิ่งมีชีวิตโผล่มาได้?"

สีหน้าของโจวเหวินเคร่งเครียดขึ้นทันที เดิมทีเขาเข้าใจว่าจะมีสัตว์หลุดเข้ามาพร้อมสาหร่ายเฉพาะตอนเลวีอาธานกินอาหารเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าช่วงรับกล่องเสบียงก็มีโอกาสที่สัตว์อื่นจะเข้ามาได้เหมือนกัน นี่ไม่ใช่ข่าวดีเลยสักนิด

แสงไฟฉายส่องได้ไกลแค่ 3 เมตร แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเห็นเงาตะคุ่มๆ พุ่งผ่านแสงไฟใต้น้ำไปด้วยความเร็วสูง เพียงแค่กระพริบตาก็หายวับไปแล้ว

"ตูม! ตูม!"

เจ้าตัวใต้น้ำดูเหมือนจะร้อนรนมาก มันว่ายพุ่งไปมาไม่หยุด แถมยังมีแรงมหาศาล ตีน้ำจนเกิดคลื่นสูง 5-6 เซนติเมตร บางจังหวะโจวเหวินก็ได้ยินเสียงหางของมันฟาดผิวน้ำดังสนั่น

เมื่อระดับน้ำเริ่มลดลง เจ้าตัวใต้น้ำก็ยิ่งดิ้นรนหนักขึ้น เหมือนพยายามจะหนีออกจากพื้นที่แคบๆ นี้ให้ได้

"แปะ! แปะ!"

สักพักน้ำทะเลก็แห้งสนิท ในความมืดที่แสงไฟส่องไปไม่ถึง มีเสียงปลาดีดตัวกระทบพื้นดังมาให้ได้ยิน

พอได้ยินเสียงนี้ โจวเหวินถึงกล้ายืนขึ้น เตรียมไปดูให้ชัดๆ ว่ามันคือตัวอะไร

ที่โจวเหวินกล้าไปดู เพราะเจ้าตัวนี้ไม่ได้แสดงท่าทีจะโจมตีเขาเลย มันแค่ว่ายวนไปวนมาอย่างตื่นตระหนก แถมฟังจากเสียงดีดตัวบนพื้น เดาว่าน่าจะเป็นพวกปลาที่พ้นน้ำแล้วทำอะไรไม่ได้

เขากระโดดลงจากฐานไม้ เดินตามเสียงไป แล้วใช้มือประคองไฟฉายส่องดูอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้น แสงสะท้อนวูบหนึ่งก็พุ่งเข้าตาโจวเหวินจนแสบตา

"สัตว์เรืองแสงอีกแล้วเหรอ?" แวบแรกโจวเหวินคิดว่ามันคงเหมือนหนอนบอลแสงอาทิตย์ที่เรืองแสงได้เอง

แต่พอลองคิดดูดีๆ ก็รู้สึกแปลกๆ เพราะตอนอยู่ใต้น้ำมันไม่ได้เรืองแสง แถมตอนอยู่ในความมืดเมื่อกี้ก็ไม่เห็นแสงอะไรเลย

"แล้วแสงเมื่อกี้มาจากไหน?"

ด้วยความสงสัย โจวเหวินยกมือป้องหน้าผากบังแสง แล้วหรี่ตามองเจ้าสิ่งมีชีวิตนั้นอีกครั้ง

ภาพที่เห็นคือแถบแสงยาวประมาณหนึ่งเมตรกำลังดีดดิ้นอยู่บนพื้น เหมือนปลาที่เกยตื้นไม่มีผิด

"มันคือตัวอะไรกันแน่เนี่ย?"

โจวเหวินสับสนไปหมด จะบอกว่ามันเรืองแสง ในที่มืดก็ดันมองไม่เห็น แต่พอบอกว่าไม่เรืองแสง ส่องไฟใส่ทีไรก็แสบตาทุกที

คิดไปคิดมา โจวเหวินก็นึกเอะใจ ลองเบนไฟฉายไปทางอื่น ไม่ส่องใส่ตัวมันตรงๆ

อาศัยแสงไฟสลัวๆ จากด้านข้าง ในที่สุดโจวเหวินก็เห็นรูปร่างที่แท้จริงของมัน

มันคือปลาตัวใหญ่ยาวประมาณหนึ่งเมตร รูปร่างเพรียวเหมือนกระสวยทอผ้า ที่เมื่อกี้ส่องไฟแล้วแสบตา เป็นเพราะผิวหนังของมันเรียบลื่นและเงาวับจนสะท้อนแสงไฟได้สมบูรณ์แบบต่างหาก

พอรู้ว่าเป็นปลา โจวเหวินก็โล่งอก ปลาขาดน้ำจะไปทำอันตรายอะไรเขาได้

แต่โจวเหวินยังไม่รีบเข้าไปจับ เพราะถึงยังไงมันก็ตัวตั้งเมตร แถมเพิ่งขึ้นบกมาใหม่ๆ ยังแรงดีอยู่ หางที่ฟาดพื้นดังแปะๆ นั่นดูทรงพลังไม่ใช่เล่น

เห็นหางทรงพลังแบบนั้น ภาพตัวละครในการ์ตูนโดนหางปลาตบหน้าหันก็ลอยเข้ามาในหัว เขาไม่อยากเจ็บตัวฟรี

ปลาขาดน้ำดิ้นได้ไม่นานหรอก รอสักพักให้มันหมดแรงค่อยเข้าไปจับก็ยังไม่สาย

โจวเหวินเลยเลิกสนใจปลาใหญ่ หันไปหากล่องเสบียงแทน

[ติ๊ง! ได้รับ ไม้ x10, หิน x10, ทราย x10]

กล่องเสบียงใบแรกมีแต่วัสดุ โจวเหวินอุ้มกล่องกลับไปวางบนฐานไม้ จัดเก็บเข้าโซนวัสดุ แล้วกลับมาวิดพื้นต่อ

ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง เจ้าปลาใหญ่ก็สิ้นฤทธิ์ หยุดดิ้นไปในที่สุด โจวเหวินกระโดดลงจากฐานไม้ เดินไปหามัน

ปากของมันพะงาบๆ แต่เพราะไม่มีน้ำ ก็เท่ากับไม่มีออกซิเจน ได้แต่รอความตายอย่างช้าๆ

โจวเหวินอุ้มปลาตัวนั้นขึ้นมาอย่างง่ายดาย น้ำหนักไม่มากนัก ประมาณ 10-15 กิโลกรัม ผิวของมันเรียบลื่นเหมือนกระจกเงา ไม่สิ ผิวของมันคือกระจกเลยต่างหาก สะท้อนใบหน้าอันหล่อเหลาของโจวเหวินออกมาได้อย่างชัดเจนแจ๋ว

"สิ่งมีชีวิตในโลกนี้มหัศจรรย์จริงๆ" โจวเหวินมองเงาตัวเองในตัวปลา แล้วเปิดสมุดภาพสิ่งมีชีวิตขึ้นมาดูข้อมูล

[ปลาสากกระจก]

ความยาวลำตัว: 1 เมตร

น้ำหนัก: 10-15 กิโลกรัม

ประเภทอาหาร: แพลงก์ตอน

ข้อมูลแนะนำ: ผิวหนังเรียบลื่นเหมือนกระจก รูปร่างเพรียวเหมือนกระสวย เคลื่อนที่ในน้ำได้รวดเร็วปานลูกธนู หากเผลอไปชนเข้า เบาสุดก็ฟกช้ำ หนักสุดอาจถึงขั้นอวัยวะภายในบอบช้ำ เนื้อแน่นเด้ง หนังปลาสามารถนำมาทำชุดดำน้ำได้

"เชี่ย! ไอ้ตัวนี้ก็ไม่ใช่เล่นๆ แฮะ"

อ่านข้อมูลจบ โจวเหวินรู้สึกโชคดีที่สร้างฐานไม้ไว้แต่เนิ่นๆ ทำให้เขาอยู่ห่างจากผิวน้ำ เพราะถ้าไอ้ปลาสากกระจกนี่พุ่งชนตอนเขายืนแช่น้ำอยู่ ไม่ใช่แค่เจ็บตัวแน่ๆ ยิ่งถ้าพุ่งชนเข้าที่เป้า... ชีวิตลูกผู้ชายของเขาคงจบสิ้นกันพอดี