บทที่ 104 ตรวจสอบสหภาพแรงงาน

"ท่านอัยการครับ ถ้าท่านต้องการอะไร บอกมาได้เลย จะให้ผมคุกเข่า หรือก้มหัวยอมรับผิด ผมทำได้หมด!"

"ขอร้องล่ะครับ ถ้าครั้งนี้ท่านช่วยผม ผมจะไม่ลืมบุญคุณเลย!"

"นี่คุณทำบ้าอะไรเนี่ย! เอาของพวกนี้กลับไปครับ อย่าทำแบบนี้..."

......

เมื่อเสียงบันทึกจบลง ทุกคนในห้องต่างนิ่งเงียบ รอฟังคำตัดสินจากหัวหน้าอัยการ จางแทซูที่นั่งอย่างสงบเยือกเย็น เก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋าเสื้ออย่างใจเย็น

"ผมคิดว่าทุกท่านคงได้ยินชัดเจนแล้วนะครับ! น่าเสียดายจริงๆ ที่ตอนนั้นมีคนโทรเข้ามาพอดี ผมเลยจำต้องหยุดการบันทึกเสียง ทำให้บทสนทนาส่วนที่เกี่ยวกับบริษัททงแฮคอนสตรัคชั่นไม่ได้ถูกบันทึกไว้ครับ!"

......

"ปัง!"

เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว หัวหน้าอัยการสบถออกมาด้วยความโกรธจัด

"ไอชิบาล! ไอ้พวกสุนัขในสภาพวกนี้มันคิดว่าตัวเองเป็นใคร? กล้าดียังไงมาใส่ร้ายป้ายสีอัยการแบบนี้!"

"รังแกกันเกินไปแล้ว ถึงขนาดจัดฉากวางกับดักอัยการ!"

"ถ้าอัยการจางแทซูไม่ไหวพริบดี ป่านนี้คงตกเป็นแพะรับบาปไปแล้ว!"

"ชั่วช้าจริงๆ เรื่องแบบนี้ยอมไม่ได้เด็ดขาด ท่านหัวหน้าครับ ออกคำสั่งจัดการพวกมันเลยครับ!"

......

ทันใดนั้น บรรดาอัยการที่ตอนแรกตั้งท่าจะเล่นงานจางแทซู กลับเปลี่ยนท่าทีเป็นเดือดดาลแทน ต่างพากันฮึกเหิมอยากจะสั่งสอนบทเรียนให้ฝ่ายตรงข้าม แต่ในขณะนั้น จางแทซูกลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากห้ามปราม

"ขอบคุณรุ่นพี่ทุกท่านที่หวังดีครับ แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะเปิดเผยคลิปเสียงนี้ครับ!"

"อะไรนะ? นายจะยอมทนดูพวกมันสาดโคลนใส่ตัวเองงั้นเหรอ?"

"รุ่นพี่ครับ ท่านหัวหน้าครับ ผมโดนใส่ร้ายนิดหน่อยไม่เป็นไรหรอกครับ แต่เราต้องมองภาพรวม การยักยอกเงินของสหภาพแรงงานฮันเททรานสปอร์ต เราเพิ่งจะเจอเบาะแสเล็กน้อย ถ้าเราแหวกหญ้าให้งูตื่นตอนนี้ ทุกอย่างอาจพังทลายลงได้ครับ! ดังนั้น ช่วงเวลานี้ ได้โปรดอย่าเพิ่งเผยแพร่คลิปเสียงนี้นะครับ!"

"เอ๊ะ..."

ทุกคนในที่ประชุมต่างงุนงงที่ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้เสียหายอย่างจางแทซูถึงต้องการจัดการเรื่องนี้อย่างเงียบๆ แต่หัวหน้าอัยการผู้มากประสบการณ์กลับมองเกมออก เขามองจางแทซูอย่างมีความหมาย แล้วถามว่า

"คุณต้องการให้สำนักงานอัยการกลางกรุงโซลช่วยรับหน้า รับแรงกดดันแทนคุณไปก่อนสินะ?"

"ใช่ครับท่านหัวหน้า! ผมต้องการเวลาเพื่อสืบสวนปัญหาการเงินของสหภาพแรงงานฮันเททรานสปอร์ตครับ!"

"เฮ้อ... ผมเข้าใจความคิดของคุณนะ แต่เราเป็นแค่สำนักงานอัยการเขต ถ้ากระแสสังคมกดดันมากๆ ทางสำนักงานอัยการสูงสุด ก็อาจจะลงมาล้วงลูกได้ เรื่องนี้ผมรับปากจะช่วยยื้อให้ แต่คงยื้อได้ไม่นานนะ!"

"หนึ่งสัปดาห์ครับ ขอเวลาให้ผมแค่หนึ่งสัปดาห์ พร้อมกับมอบอำนาจการสืบสวนพิเศษเกี่ยวกับฮันเททรานสปอร์ตให้ผมด้วยครับ!"

"แค่สัปดาห์เดียวงั้นเหรอ?"

"ครับ จริงๆ มีอีกเรื่องที่ผมยังไม่ได้เรียนให้ท่านทราบ เรื่องที่มีคนบุกรุกบ้านผมก่อนหน้านี้ คืนนี้อาจจะได้ตัวคนร้ายแล้วครับ!"

......

จางแทซูขลุกอยู่ในห้องหัวหน้าอัยการทั้งเช้า กว่าจะได้กลับมาที่โต๊ะทำงานก็ปาเข้าไปช่วงบ่าย เมื่อกลับมาถึง เขาเห็นอิมชางซอกและชิมฮโยยอนกำลังง่วนอยู่กับการพิมพ์เอกสารบางอย่าง จึงถามด้วยความสงสัย

"พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่เหรอ..."

"กำลังเตรียมเอกสารสำหรับการฟังคำพิพากษาในวันมะรืนครับ! ท่านอัยการครับ ท่าน..."

"อ๋อ เรื่องนั้นเคลียร์เรียบร้อยแล้วครับ ไม่งั้นผมคงไม่ได้กลับมานั่งตรงนี้หรอก ชางซอก คุณฝากงานในมือให้ฮโยยอนทำต่อก่อน เราต้องรีบออกเดินทางกันเดี๋ยวนี้ ไปซูวอน!"

"ซูวอนเหรอครับ?"

"ใช่ครับ ไปสืบคดีฮันเททรานสปอร์ต!"

"แต่ว่า... ตอนนี้เราแค่สงสัยเฉยๆ ยังไม่มีหลักฐานโดยตรงเลยนะครับ!"

"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นครับ ทางสำนักงานอนุมัติอำนาจการสืบสวนพิเศษให้ผมแล้ว! เราจะไปยึดสมุดบัญชีของสหภาพแรงงานฮันเททรานสปอร์ตกลับมาตรวจสอบ ผมเชื่อว่าเราต้องเจออะไรดีๆ แน่นอน!"

......

เมื่อได้ยินข่าวดีจากปากจางแทซู ความกังวลในใจของอิมชางซอกก็มลายหายไป ความจริงเมื่อเช้าตอนมาทำงาน เขาแอบหวั่นใจว่าจางแทซูอาจจะรับสินบนจริงอย่างที่เป็นข่าว

เพราะพวกเขาทุกคนทำงานให้จางแทซู ถ้าหัวหน้ามีมลทิน ลูกน้องก็คงมีจุดจบที่ไม่สวยงามนัก

เนื่องจากเป็นการเดินทางกะทันหัน แม้จะเป็นแค่เมืองซูวอน แต่จางแทซูก็ให้เวลาอิมชางซอกกลับไปเก็บกระเป๋าเตรียมตัวสักหน่อย

จางแทซูแยกย้ายกับอิมชางซอกที่หน้าสำนักงาน ขณะขับรถออกมา เขาเห็นกองทัพนักข่าวถือกล้องวิดีโอดักรอทำข่าวอยู่ที่หน้าตึกอย่างชัดเจน

แต่ตอนนี้จางแทซูไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนั้น หลังจากอิมชางซอกเก็บของเสร็จ จางแทซูก็ขับรถไปรับ แล้วทั้งสองก็บึ่งรถออกจากโซล มุ่งหน้าตรงสู่เมืองซูวอนทันที

ซูวอน เป็นเมืองเอกของจังหวัดคยองกี เป็นเมืองใหญ่อันดับ 8 ของเกาหลีรองจากโซลและ 6 มหานครใหญ่ เมืองนี้เจริญรุ่งเรืองขึ้นมาได้เพราะฮันเทกรุ๊ป เรียกได้ว่าเป็นฐานที่มั่นแห่งความโชคดีของตระกูลอีเลยก็ว่าได้

ในฐานะจุดกำเนิดของฮันเทกรุ๊ป ที่นี่ย่อมเป็นศูนย์รวมของธุรกิจสำคัญแทบทั้งหมดในเครือ ไม่ว่าจะเป็น ฮันเทอิเล็กทรอนิกส์ ฮันเทเฮฟวี่อินดัสตรีส์ ต่างก็ตั้งสำนักงานใหญ่อยู่ที่นี่ รวมถึงฮันเททรานสปอร์ต ที่ทำหน้าที่เป็นผู้ให้บริการขนส่งโลจิสติกส์ ก็ต้องตั้งสำนักงานใหญ่ที่นี่เพื่อคอยซัพพอร์ตลูกค้ารายใหญ่ที่สุดของตระกูล

จางแทซูและอิมชางซอกเดินทางมาถึงซูวอนก่อนตะวันตกดิน พวกเขายังไม่แวะเข้าที่พัก แต่ตรงดิ่งไปยังสถานีตำรวจเมืองซูวอนเพื่อแจ้งจุดประสงค์

เมื่อตำรวจท้องที่ทราบว่าทั้งสองเป็นอัยการและเจ้าหน้าที่จากสำนักงานอัยการกลางกรุงโซล ท่าทีก็เปลี่ยนเป็นนอบน้อมทันที แต่ไม่นาน จางแทซูก็แจ้งความต้องการที่ทำเอาทุกคนตกใจ

"อะไรนะครับ? จะอายัดบัญชีของสหภาพแรงงานฮันเททรานสปอร์ตทั้งหมดเหรอครับ?"

"ใช่ครับ! จากการสืบสวนคดีที่เรากำลังทำอยู่ พบว่ามีเงินทุนไหลมาจากฮันเททรานสปอร์ต! เราสงสัยว่าเงินก้อนนี้มีที่มาไม่ชอบมาพากล ดังนั้นเราต้องการให้พวกคุณเข้ายึดและอายัดบัญชีเดี๋ยวนี้!"

คำสั่งอัยการคือประกาศิตที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เรื่องนี้ตำรวจเกาหลีรู้ดีที่สุด ดังนั้นแม้จะใกล้เวลาเลิกงาน แต่ผู้กำกับสถานีตำรวจซูวอนก็รีบระดมพล พร้อมถือหมายค้นที่อิมจีฮโยส่งแฟกซ์มาจากโซล บุกไปยังสำนักงานใหญ่ฮันเททรานสปอร์ตทันที

ราว 6 โมงเย็น ขณะที่พนักงานฮันเททรานสปอร์ตกำลังทยอยกลับบ้าน จู่ๆ กองกำลังตำรวจจำนวนมากก็บุกเข้ามาที่หน้าบริษัท และกรูกันเข้าไปในตัวตึกด้วยสีหน้าขึงขัง

"หัวหน้าสหภาพแรงงานฮันเททรานสปอร์ตอยู่ไหน? ใครเป็นคนรับผิดชอบ?"

"อันนยองฮาเซโย... พวกคุณเป็นใคร..."

"ดูให้ชัดๆ นี่คือหมายค้น! เรามาตามคำสั่งของสำนักงานอัยการกลางกรุงโซล เพื่อตรวจสอบบัญชีของสหภาพแรงงาน เดี๋ยวนี้! ส่งสมุดบัญชีทั้งหมดมา!"

"ส่งมาซะ!"

เมื่อเจ้าหน้าที่การเงินของสหภาพเห็นท่าไม่ดี ก็เปิดหน้าต่างทำท่าจะกระโดดหนี แต่ตำรวจที่ตามมาไหวพริบดีกว่า พุ่งเข้าไปคว้าตัวไว้ได้ทันท่วงที