บทที่ 89 การดูแลของนัมซูฮยอน
บทที่ 89 การดูแลของนัมซูฮยอน
กลางดึกคืนนั้น ณ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยโซล สาขากังนัม!
ภายในห้องทำหัตถกรรม แพทย์กำลังล้างแผลให้จางแทซู โดยมีนัมซูฮยอนคอยยืนอยู่ข้างๆ ในมือถือใบเสร็จและเอกสารต่างๆ ของโรงพยาบาล
"พี่คะ ไม่เจ็บจริงๆ เหรอคะ? แผลดูน่ากลัวมากเลย!"
เมื่อได้ยินน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยของนัมซูฮยอน คุณหมอเหลือบมองเธอด้วยสายตาอิจฉาเล็กน้อย ก่อนจะใช้คีมคีบเข็มเย็บแผล และเริ่มลงมือเย็บปิดปากแผลบนแขนของจางแทซู
......
เนื่องจากบาดแผลค่อนข้างลึก จึงจำเป็นต้องมาให้หมอจัดการที่โรงพยาบาล และเพราะดึกมากแล้ว จางแทซูไม่อยากรถกวนลูกน้องให้ลำบาก จึงต้องรบกวนนัมซูฮยอนแทน ในขณะที่ตำรวจกำลังตรวจสอบที่เกิดเหตุที่ห้องของเขา
นัมซูฮยอนจึงพาเขามาส่งโรงพยาบาล หลังจากตรวจเช็คและล้างแผลเสร็จ หมอก็ฉีดยาชาให้จางแทซู และตัดสินใจเย็บแผล 2 เข็มเพื่อช่วยให้แผลสมานเร็วขึ้น แม้แผลจะดูน่ากลัวแต่ไม่ได้ร้ายแรงถึงชีวิต ขอแค่ช่วงพักฟื้นระวังไม่ให้โดนน้ำ อีกหน่อยก็จะไม่เหลือแม้แต่รอยแผลเป็น
เพราะฤทธิ์ยาชา จางแทซูจึงนั่งมองหมอเย็บแผลตัวเองตาปริบๆ โดยไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไร แต่คนที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างนัมซูฮยอนกลับทำหน้าเหมือนเจ็บแทน ทว่าด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอก็ยังจ้องมองไม่วางตา จนน้ำตาไหลออกมาด้วยความสงสาร
"อ่า... มันต้องเจ็บมากแน่ๆ เลย!"
"ความจริงมันไม่เจ็บเลยนะครับ..."
"นั่นสิครับคุณผู้หญิง ผมฉีดยาชาให้แล้ว แฟนคุณเขาไม่รู้สึกเจ็บหรอกครับ!"
ได้ยินหมอยืนยันแบบนั้น นัมซูฮยอนก็โล่งใจ แต่พอรู้ตัวว่าหมอเข้าใจผิดว่าเป็นแฟนกัน เธอก็หน้าแดงและแอบชำเลืองมองจางแทซูด้วยความเขินอาย
โชคดีที่จางแทซูไม่ได้พูดแก้ตัวอะไร เขาเพียงแต่มองหมอเย็บแผลเงียบๆ จนกระทั่งพันแผลเสร็จเรียบร้อย เขาถึงวางเสื้อเชิ้ตเปื้อนเลือดลง แล้วกล่าวขอบคุณหมอด้วยความซาบซึ้ง
"ขอบคุณครับคุณหมอ!"
......
หมอผู้ดูแลกำชับวิธีการดูแลแผลให้จางแทซูฟังอีกรอบ ก่อนจะอนุญาตให้กลับบ้านได้ เมื่อทั้งคู่เดินออกมาหน้าโรงพยาบาล จางแทซูกำลังจะยกมือเรียกแท็กซี่ แต่นัมซูฮยอนรีบเสนอตัวทันที
"พี่คะ ให้ฉันจัดการเองค่ะ!"
"อ่า... วันนี้ขอบคุณมากจริงๆ นะครับ!"
"ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ คราวที่แล้วพี่ช่วยฉันไว้ตั้งเยอะ ฉันยังไม่รู้จะตอบแทนพี่ยังไงเลย!"
......
รถแท็กซี่คันหนึ่งแล่นมาจอดเทียบข้างทาง นัมซูฮยอนรีบเปิดประตูประคองให้จางแทซูเข้าไปนั่งก่อน แล้วเธอถึงตามเข้าไปนั่งข้างๆ ที่เบาะหลัง
รถแท็กซี่พาคนทั้งสองกลับมาถึงคอนโดมิเนียม สวนทางกับตำรวจที่กำลังถอนกำลังกลับพอดี แต่พอกลับถึงห้อง ฤทธิ์ยาชาของจางแทซูเริ่มหมดลง ความเจ็บปวดแล่นพล่านขึ้นมาที่บาดแผล ทำให้เขาไม่สามารถยกแขนถอดเสื้อผ้าเองได้
"พี่คะ ฉันช่วยนะคะ!"
นัมซูฮยอนพูดด้วยความใส่ใจ แล้วเข้ามาช่วยจับเสื้อ ถอดเสื้อโค้ตตัวนอกให้เขา แต่พอเธอมองเห็นสภาพห้องที่เละเทะจากการรื้อค้น เธอก็เอ่ยปากว่า
"ตำรวจกลับไปหมดแล้ว เดี๋ยวฉันช่วยเก็บห้องให้นะคะ! ไม่อย่างนั้นคืนนี้พี่คงนอนไม่ได้แน่!"
"อ่า จะรบกวนเกินไปหรือเปล่าครับ ความจริงรออีกสักวันสองวัน ผมค่อยเก็บเองก็ได้!"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่! ให้ฉันทำเถอะ! พี่ไปนั่งพักก่อน หมอก็สั่งไว้ไม่ใช่เหรอคะว่าช่วงนี้ห้ามขยับแผลแรงๆ?"
......
เมื่อเห็นสภาพบ้านที่ถูกแขกไม่ได้รับเชิญรื้อค้นจนกระจุยกระจาย จางแทซูไม่มีทางเลือกอื่น จึงจำใจต้องพยักหน้าตอบตกลง
นัมซูฮยอนนั่งยองๆ ลงกับพื้น เริ่มเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายให้เข้าที่เข้าทาง
......
ของในบ้านจางแทซูมีไม่เยอะ และไม่มีของมีค่าอะไรมากนัก นอกจากสูททำงานไม่กี่ชุดในตู้เสื้อผ้า ที่เหลือก็เป็นพวกเสื้อเชิ้ตและชุดกีฬา
นอกจากนั้น ยังมีของบางอย่างที่จางแทซูคนก่อนเก็บรักษาไว้และตัดใจทิ้งไม่ลง เช่น หนังสือเตรียมสอบเนติบัณฑิตกองโต
นัมซูฮยอนมองกองหนังสือที่สูงเกือบเท่าเอวเธอ แล้วถามด้วยความทึ่ง
"พี่คะ นี่พี่อ่านหนังสือเยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ!"
"อ๋อ นั่นเป็นหนังสือที่ใช้ตอนสอบเนติฯ น่ะครับ! เป็นของเก่าที่ใช้ทบทวนตอนนั้น จริงๆ ตอนนี้ก็ไม่ได้ใช้แล้ว แต่ผมแค่ตัดใจทิ้งไม่ลงเฉยๆ ครับ!"
......
"ว้าว พี่นี่เก่งจริงๆ เลยนะคะ อ่านหนังสือยากๆ พวกนี้หมดเลย!"
นัมซูฮยอนเรียนเอกภาพยนตร์และศิลปะ แม้เธอจะไม่เคยสอบ แต่คนเกาหลีทุกคนรู้ดีว่าการสอบผ่านเนติบัณฑิตนั้นยากเข็ญเพียงใด ดังนั้นเธอจึงชื่นชมจางแทซูจากใจจริง
จางแทซูนั่งมองหญิงสาวแสนสวยกำลังตั้งอกตั้งใจเก็บกวาดห้องให้เขา ความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูกก็ก่อตัวขึ้นในใจ
จะพูดยังไงดีนะ?
เหมือนกับว่าพอมีผู้หญิงอยู่ในบ้าน จู่ๆ ห้องสี่เหลี่ยมนี้ก็ให้ความรู้สึกเหมือน "บ้าน" ขึ้นมาจริงๆ!
......
เมื่อจางแทซูเริ่มใจเย็นลง เขาก็เริ่มวิเคราะห์ในใจว่าใครกันที่บุกเข้ามาในบ้าน
ต้องรู้ก่อนว่า จางแทซูไม่เคยพาเพื่อนร่วมงานมาที่บ้านด้วยซ้ำ และเขาเพิ่งเริ่มทำงานได้ไม่นาน ศัตรูคู่อาฆาตก็แทบไม่มี ดังนั้นคนที่คิดจะเล่นงานเขาในตอนนี้ ก็คงมีแต่ลูกน้องของ ส.ส. นาจองแท เท่านั้น
......
นักการเมืองเกาหลีสกปรกขนาดนี้เชียวเหรอ? ได้เปิดหูเปิดตาแล้วจริงๆ!
จางแทซูตำหนิตัวเองในใจที่ประมาทเกินไป ประวัติศาสตร์การเมืองเกาหลีนั้นวุ่นวายโกลาหล ประธานาธิบดีแทบทุกรุ่นจบไม่สวยสักราย บ้างก็กระโดดหน้าผาฆ่าตัวตาย บ้างก็ติดคุก หรือแม้กระทั่งถูกลูกน้องลอบสังหาร ในประวัติศาสตร์ยุคหลังสงครามเกาหลี เรื่องพวกนี้กลายเป็นคำสาปวนเวียนไม่จบสิ้น ในเมื่อขนาดประธานาธิบดียังไม่ปลอดภัย แล้วนับประสาอะไรกับ ส.ส. ล่ะ?
......
พอนึกขึ้นได้ว่านอมินีของนาจองแทรวมถึงคนอย่างฮวางดงฮุนด้วย จางแทซูก็ยิ่งตระหนักว่าเขาประมาทเลินเล่อจริงๆ
นั่นสินะ คนอย่างนาจองแทที่ไต่เต้าขึ้นมาเป็น ส.ส. ได้ ย่อมไม่ใช่พ่อพระใจบุญแน่นอน
......
"พี่คะ เก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ!"
เสียงเรียกของนัมซูฮยอนปลุกจางแทซูให้ตื่นจากภวังค์ความคิด
"อ่า ลำบากคุณแย่เลย คืนนี้ถ้าไม่ได้คุณ ผมคงไม่รู้จะทำยังไงแน่ๆ!"
"ไม่เป็นไรค่ะ ฉัน... อยู่ห้องข้างๆ นี่เอง ถ้าพี่ไม่สะดวกทำอะไร เรียกฉันได้ตลอดนะคะ!"
"อ่า แค่นี้คุณก็ช่วยผมเยอะมากแล้วครับ! เกรงใจจังที่ต้องรบกวนขนาดนี้!"
......
ในขณะที่จางแทซูกำลังจะกล่าวขอบคุณนัมซูฮยอนอีกครั้ง จู่ๆ โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น แทซูใช้มือซ้ายที่ไม่ถนัดล้วงมือถือออกมา แล้วพยายามกดรับสาย นัมซูฮยอนเห็นเขาทำท่าลำบาก จึงรีบช่วยรับโทรศัพท์แล้วนำไปแนบที่หูของจางแทซู
"ยอบูเซโย?"
"ท่านอัยการจาง... ไอชิ... เมื่อกี้ผมโดนลอบทำร้าย เกือบตายแน่ะครับ... ซีบาล!"
"จ่าคัง?"
"ใช่ครับ!"
"บอกตามตรง บ้านผมก็เพิ่งโดนงัดเหมือนกันครับ! เมื่อกี้ผมเพิ่งไปโรงพยาบาล เย็บแผลที่มือไปสองเข็ม!"
"อะไรนะครับ? ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?"
"ไม่เป็นไรครับ แล้วทางคุณล่ะ จับตัวคนร้ายได้ไหม?"
"ไม่ได้ครับ มันฟันผมกับเพื่อนร่วมงานบาดเจ็บ แล้วก็หนีไปได้!"
"หนีไปได้เหรอ... แล้วการไต่สวนอาทิตย์หน้าจะทำยังไงครับ? คุณยังจะมาโซลไหวไหม?"
"ไหวครับ ต่อให้ต้องคลานไปผมก็จะไปให้ถึงโซล ผมไม่มีวันปล่อยไอ้พวกเวรนั่นลอยนวลเด็ดขาด!"