บทที่ 34 กลยุทธ์ใหม่ของโรงแรมฮันเท

"อ่า แทซู! ได้ยินว่าช่วงฝึกงานของนายจะจบเร็วกว่ากำหนดเหรอ?"

"อืม ฉันก็ได้ยินรุ่นพี่พูดมาเหมือนกัน แต่ยังไม่มีคำสั่งลงมาอย่างเป็นทางการหรอก แต่พวกนายก็รู้นี่นา ต่อให้เป็นสำนักงานอัยการกลางกรุงโซล ก็ทำแต่คดีทั่วไปอย่างเมาแล้วขับ แอบถ่าย หรือลักเล็กขโมยน้อยทั้งนั้น! ได้ยินว่าเฉลี่ยแล้ว อัยการแต่ละคนต้องรับทำคดีวันละ 30 คดีเชียวนะ!"

......

กลุ่มเพื่อนยืนล้อมรอบจางแทซู พูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องงานกันอย่างออกรส ทันใดนั้น พนักงานโรงแรมก็เข็นรถเข็นที่มีแชมเปญทาวเวอร์หลายชั้นเดินเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงอย่างระมัดระวัง

"อ๊ะ เดี๋ยวก่อน พวกคุณกำลังทำอะไรกันครับ?"

"อ๋อ คุณหนูชเว,ยูรา สั่งให้พวกเรานำมามอบให้คุณจางแทซูครับ!"

"เอ๊ะ? แทซู! พวกเขาบอกว่าเป็นคนรู้จักของนายส่งมาให้น่ะ!"

จางแทซูได้ยินคำพูดของพนักงานโรงแรม ก็เดินตามออกมาดูด้วยความสงสัย

"คุณบอกว่าคุณชเว,ยูราให้เอามาส่งเหรอครับ? แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?"

"อ่า เธอกลับไปแล้วครับ! ไม่ทราบว่าให้รินแชมเปญเลยไหมครับ?"

"อ่า... ได้ครับ!"

พนักงานโรงแรมฮันเทจัดการรินแชมเปญใส่แก้วที่เรียงรายเป็นหอคอย ดูอลังการงานสร้างมาก เมื่อมีคนปีนบันไดขึ้นไปเทแชมเปญ งานเลี้ยงรุ่นครั้งนี้ก็ดูคึกคักมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตาเห็น

หลายคนแอบกระซิบถามจางแทซูว่าชเว,ยูรา เจ้าของแชมเปญทาวเวอร์นี้คือใครกันแน่ จางแทซูไม่อาจลงรายละเอียดได้มากนัก จึงได้แต่ตอบเลี่ยงๆ ไปว่าเป็นเพื่อนที่รู้จักตอนทำงาน!

......

ประมาณ 3 ทุ่ม งานเลี้ยงรุ่นเพื่อสร้างคอนเนคชั่นก็จบลง จางแทซูกล่าวลาโอจีฮุน แล้วปฏิเสธความหวังดีของเพื่อนๆ ที่อาสาจะไปส่ง เขาเลือกที่จะเดินกลับบ้านช้าๆ เพียงลำพัง

เพราะดื่มแชมเปญไปหลายแก้ว แทซูจึงรู้สึกมึนหัวหน่อยๆ พอโดนลมเย็นๆ ยามค่ำคืนพัดปะทะหน้า ก็รู้สึกสบายตัวขึ้นมาก ทว่าจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

แทซูหยิบมือถือขึ้นมาดู หน้าจอยังคงโชว์เบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย แต่ครั้งนี้ เมื่อเห็นสายเรียกเข้า เขาก็พอจะเดาได้แล้วว่าเป็นใคร

"ยอบูเซโย!"

"สวัสดีตอนเย็นครับ ท่านอัยการจาง!"

"ไง เรื่องที่สั่งให้ไปทำ เรียบร้อยแล้วเหรอ?"

"ครับ ผมมีของบางอย่างต้องมอบให้ท่าน... เราจะเจอกันที่ไหนดีครับ?"

"คุณเป็นคนเลือกสถานที่เถอะ ผมไม่อยากให้ใครจำหน้าได้!"

ช่วงนี้หน้าของจางแทซูหราอยู่บนข่าวแทบทุกช่อง ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถไปพบฮาจินวอนแบบสุ่มสี่สุ่มห้าได้ เพราะยังไงซะ ฮาจินวอนก็เป็นคนมีประวัติอาชญากรรมติดตัว!

ด้วยเหตุผลเดียวกัน แทซูจึงระมัดระวังตัวในการติดต่อกับคนกลุ่มนี้ อีกฝ่ายจะติดต่อเขาได้ก็ต้องผ่านตู้โทรศัพท์สาธารณะเท่านั้น เพราะในแง่ของการถูกดักฟังหรือตรวจสอบ สมาร์ตโฟนในสมัยนี้มันวางใจไม่ได้จริงๆ

ดูท่าคงต้องหาเวลาไปซื้อโทรศัพท์ 2G (มือถือรุ่นเก่าปุ่มกด) สักเครื่องแล้ว

หลังจากวางสาย แทซูก็ค้นหาที่อยู่ที่ฮาจินวอนบอกในมือถือ มันเป็นร้านเหล้าเล็กๆ ในเขตซอโช ดูจากแผนที่แล้วอยู่ไม่ไกลจากเขตกังนัมที่เขาอยู่มากนัก แต่แทซูก็ยังเลือกที่จะเรียกแท็กซี่ไปตามนัด

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง รถก็มาจอดหน้าร้านหมูย่างแห่งหนึ่งในย่านแนกกดง เขตซอโช

ในเกาหลี คำว่า "กังนัม" มักจะหมายรวมถึงเขตกังนัมและเขตซอโชเข้าด้วยกัน เช่นเดียวกับเขตกังนัม เขตซอโชก็เป็นย่านที่อยู่อาศัยยอดนิยมของคนรวย และเป็นที่ชื่นชอบของชาวต่างชาติ โดยเฉพาะหมู่บ้านซอแร ซึ่งเป็นแหล่งรวมตัวของชาวตะวันตก!

เมื่อแทซูเดินเข้าไปในร้าน ก็พบว่ามีเพียงฮาจินวอนนั่งอยู่คนเดียว บนเตาถ่านตรงหน้ามีหมูสามชั้นย่างส่งเสียงฉู่ฉี่และน้ำมันกระเด็น ส่วนฮาจินวอนก็นั่งคีบหมูย่างแกล้มโซจูแก้วแล้วแก้วเล่า

จางแทซูค่อยๆ นั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามฮาจินวอน

เขาหยิบแก้วใหม่ขึ้นมา แล้วคว้าขวดโซจูมาเปิดฝารินใส่แก้วให้ตัวเองหน้าตาเฉย

"อ่า... อุตส่าห์เรียกผมมาไกลขนาดนี้ หวังว่าข้อมูลคงจะเป็นประโยชน์นะ!"

ฮาจินวอนได้ยินดังนั้น ก็ล้วงมือถือออกมา แล้วเปิดไฟล์เสียงบันทึกการสนทนาให้จางแทซูฟังอย่างไม่อายใคร

......

"เรื่องที่สั่งเรียบร้อยดีไหม?"

"วางใจเถอะ มอบหมายให้คนที่ไว้ใจได้ไปทำแล้ว! ทางฝั่งรัฐบาล บริษัทประเมินราคาคุยกันรู้เรื่องหมดแล้ว ที่ดินและบ้านในโครงการนี้จะถูกประเมินเป็นระดับ D ทั้งหมด..."

"ฮ่าๆ สมกับเป็น ส.ส. นา จริงๆ ทุกอย่างราบรื่นตามแผนเป๊ะ"

"แล้วทางโรงแรมฮันเทล่ะ ช่วงนี้มีความเคลื่อนไหวอะไรไหม?"

"อ่า ได้ยินว่าเริ่มคุยเรื่องเงินทุนกับธนาคารในโซลหลายแห่งแล้ว ผู้บริหารระดับสูงของกรุ๊ปวางแผนจะใช้โปรเจกต์รีสอร์ตที่ทงแฮ พลิกฟื้นสถานการณ์ขาดทุนของฮันเท!"

"เรื่องเงินทุนคงไม่มีปัญหาใช่ไหม? เพราะใครๆ ก็รู้ว่าโรงแรมฮันเทขาดทุนต่อเนื่องมาหลายปีแล้ว!"

"ไม่ต้องห่วง ครั้งนี้เราจะได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากบริษัทแม่แน่นอน!"

"เอ๊ะ... ทำไมล่ะ!"

"ฮ่าๆ เพราะแผนงานนี้องค์หญิงน้อยที่เพิ่งกลับจากอเมริกาเป็นคนวางแผนเองกับมือน่ะสิ!"

"องค์หญิงน้อย?"

"ก็ลูกสาวคนเล็กสุดที่รักของท่านประธานลีบยองฮีน่ะสิ... ลีอึนยอน!"

......

เสียงบันทึกจบลงแค่นี้ จางแทซูฟังจบก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยความสงสัย

"แสดงว่า คนที่จะกว้านซื้อที่ดินพวกนี้จริงๆ คือโครงการทงแฮรีสอร์ตของโรงแรมฮันเทสินะ?"

"อืม! น่าจะเป็นอย่างนั้นครับ!"

"แต่แผนยังไม่ทันเริ่ม ส.ส. นา ก็ไปจับมือกับผู้บริหารโรงแรมฮันเท กะจะกว้านซื้อที่ดินตัดหน้าเพื่อปั่นราคาที่ดินในทงแฮ!"

จางแทซูทบทวนข้อมูลที่ได้จากบทสนทนาเมื่อครู่ในใจ แล้วเริ่มประเมินความเป็นไปได้ของแผนการนี้

ตามหลักแล้ว ตอนนี้ราคาที่ดินในเกาหลีพุ่งสูงขึ้นมาก อพาร์ตเมนต์ในโซลราคาถีบตัวสูงเสียดฟ้า แม้แต่ในเมืองอินชอนข้างเคียง ราคาที่ดินก็ทุบสถิติใหม่ แต่ถ้ามองไปทางตะวันออกของโซล จังหวัดคังวอนกลับยังคงมีราคาที่ดินต่ำที่สุดในเกาหลี

โดยเฉพาะแถบทงแฮ ที่นั่นมีแนวชายฝั่งที่งดงาม หาดทรายขาวละเอียด และวนอุทยานที่มีทิวทัศน์สวยงาม ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ทุกสุดสัปดาห์จะมีชาวโซลพาครอบครัวไปพักผ่อนที่ทงแฮจำนวนมาก เพราะเกาหลีมีพื้นที่ไม่ใหญ่มาก ไม่ว่าจะนั่งรถบัสหรือขับรถไปเองก็ใช้เวลาไม่นาน

ถ้ามองในตรรกะนี้ การที่โรงแรมฮันเทวางแผนจะพัฒนาโครงการรีสอร์ตที่ทงแฮ ก็นับเป็นกลยุทธ์ทางธุรกิจที่ไม่เลวเลยทีเดียว แม้สถานะการเงินของโรงแรมฮันเทจะไม่ดี แต่มีบริษัทแม่อย่างฮันเทอิเล็กทรอนิกส์หนุนหลัง เรื่องเงินทุนคงไม่ใช่ปัญหา ถ้าพูดแบบนี้ การสร้างรีสอร์ตถือเป็นการเดินหมากที่ถูกต้อง แต่ถ้าพิจารณาถึงวัฏจักรของธุรกิจรีสอร์ต ที่มักจะมีช่วงโลว์ซีซั่นห้องว่างเกินครึ่งต่อปี ผลตอบแทนทางการเงินของแผนนี้อาจจะไม่ค่อยคุ้มค่านัก