บทที่ 511 งานชุมนุมบูชาเซียนมอบใจให้เงียบงัน! หลอมสำเร็จกลับเกิดเหตุไม่คาดฝัน
บทที่ 511 งานชุมนุมบูชาเซียนมอบใจให้เงียบงัน! หลอมสำเร็จกลับเกิดเหตุไม่คาดฝัน
บทที่ 511 งานชุมนุมบูชาเซียนมอบใจให้เงียบงัน! หลอมสำเร็จกลับเกิดเหตุไม่คาดฝัน
ณ ห้วงดารา
เย่กูนั่งขัดสมาธิ กำลังทำความเข้าใจในวิถีแห่งมิติอย่างตั้งมั่น
ส่วนข้างกายเขา กงชิงอวี่ได้ปรากฏกายขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดมิทราบได้ นางเพียงเฝ้ามองเขาอย่างเงียบงัน
มิอาจล่วงรู้ได้ว่านางกำลังคิดสิ่งใดอยู่
ทว่ารอยยิ้มจางๆ ที่ประดับบนใบหน้า กับดวงตาที่โค้งเป็นจันทร์เสี้ยว ก็ดูจะบ่งบอกความรู้สึกในใจนางได้เป็นอย่างดี
มิทราบว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อใดกัน
กงชิงอวี่กลับค้นพบว่า ตนเองคุ้นชินกับวันเวลาที่ได้พบพานกับเย่กูในห้วงดาราแห่งนี้เสียแล้ว!
แม้ว่าหลายครั้งที่เจ้าคนผู้นี้จะไม่ได้อยู่ในห้วงดารา
ทว่าทุกครั้งที่เขาต้องการพบนาง เขาก็จะปรากฏตัวขึ้นที่นี่เสมอ
อาจกล่าวได้ว่า กงชิงอวี่รู้สึกว่าตนเองอาจจะลุ่มหลงในความรู้สึกของการเป็นที่ต้องการนี้มากเกินไป
ทว่าก็เป็นความจริงที่ว่า ไม่เคยมีผู้ใดอยู่เป็นเพื่อนนางมาเนิ่นนานถึงเพียงนี้มาก่อน
แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาที่ไม่ต่อเนื่องกันก็ตาม!
แม้นางจะอาศัยอยู่ในโลกเบื้องบน และในสายตาของผู้อื่น นางคือเซียนแห่งโลกเบื้องบนผู้สูงส่ง!
ทว่ามีเพียงนางเท่านั้นที่รู้
ผู้ฝึกตนที่สามารถก้าวสู่โลกเบื้องบนได้ ล้วนเป็นยอดฝีมือที่ผ่านการคัดสรรมาอย่างเข้มข้น!
และผู้ฝึกตนเช่นนี้ย่อมรู้ดีถึงเป้าหมายของตนเอง และรู้ว่าตนเองต้องการสิ่งใดมาโดยตลอด
เมื่อเทียบกับขุมกำลังในรูปแบบตระกูลหรือสำนักในโลกเบื้องล่างแล้ว
แม้สำนักเซียนในโลกเบื้องบนจะมีสำนักเช่นกัน
ทว่าระหว่างศิษย์พี่ศิษย์น้อง กลับมีเพียงความสัมพันธ์เชิงแข่งขันเสียเป็นส่วนใหญ่!
พวกเขาเป็นดั่งยอดฝีมือที่ถูกคัดเลือกมาจากผู้คนนับไม่ถ้วน!
เป้าหมายของคนเหล่านี้ชัดเจนยิ่งนัก นั่นคือการบำเพ็ญเพียรอย่างหนักเพื่อยกระดับพลังฝีมือของตน!
น้อยคนนักที่จะมีเวลามานั่งสนทนาสัพเพเหระกับสหายสักสามห้าคน
และกงชิงอวี่ในฐานะธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งวังเมี่ยวเซียน ทั้งยังมีอายุน้อยกว่าศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นๆ ในสำนักอยู่มากนัก
อาจด้วยเหตุนี้ นางจึงค่อยๆ เกิดความรู้สึกดีๆ ต่อเย่กู คนแปลกหน้าที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อนผู้นี้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เย่กูหยอกล้อนางคราวก่อนว่าเป็นดั่งคู่สามีภรรยาเก่าแก่
กงชิงอวี่ยิ่งเขินอายจนไม่กล้ามายังห้วงดาราอยู่หลายวัน
ช่วยไม่ได้ ก็ใครใช้ให้นางอยู่ในวัยแรกแย้มที่เพิ่งรู้จักรักเล่า!
...
นางเฝ้ามองเย่กูอย่างเงียบงัน!
เวลาผ่านไปสามวัน!
สำหรับผู้ฝึกตนแล้ว เวลาสามวันนั้นเป็นเพียงชั่วพริบตา
ทว่าเวลาสามวันนี้ กลับเพียงพอที่จะทำให้เย่กูยกระดับวิถีแห่งมิติของตนเองขึ้นสู่ขั้นหลอมรวมได้แล้ว!
เมื่อลืมตาขึ้นมาเห็นกงชิงอวี่อยู่เบื้องหน้า เย่กูก็ตกใจเช่นกัน
“เจ้า... เจ้ามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อใดกัน?”
“ยังจะมองข้าด้วยสายตาเช่นนั้นอีก!”
กงชิงอวี่ไม่คาดคิดว่าเย่กูจะออกจากการปิดด่านเร็วถึงเพียงนี้ เมื่อนางได้สติกลับมา ดวงหน้างามของนางก็แดงก่ำจนร้อนผ่าว
“ไม่... ไม่มีเสียหน่อย!”
“ข้าเห็นเจ้าจู่ๆ ก็มาบำเพ็ญวิถีในห้วงดารา คิดว่าเจ้าอาจมีเรื่องอันใด จึงได้ขึ้นมาดูเสียหน่อย!”
“เป็นเช่นนั้นจริงๆ หรือ?”
เย่กูได้ยินดังนั้นพลันมองนางอย่างเคลือบแคลง
สายตานั้นทำให้กงชิงอวี่รู้สึกอึดอัดเป็นอย่างยิ่ง จึงรีบกล่าว
“มิเช่นนั้นเล่า?”
เย่กูกลับยิ้มออกมา
“หากเพียงแค่มาดูข้า เหตุใดเจ้าต้องหน้าแดงด้วยเล่า?”
“ข้า... ข้าหาได้หน้าแดงไม่!”
กงชิงอวี่กล่าวพลางรีบยกมือขึ้นปิดใบหน้าของตน
เย่กูเห็นดังนั้นก็อดแย้มยิ้มมิได้ เขาไม่ใช่คนโง่ มีหรือจะมองไม่ออกว่ากงชิงอวี่มีใจให้เขาแล้ว!
ทว่าเช่นนี้ก็ดี!
เขากับกงชิงอวี่ก็รู้จักกันมานานแล้ว
ในอนาคตหากเขามีโอกาสได้ไปยังโลกเบื้องบน ทั้งสองก็จะได้พบหน้าค่าตากันจริงๆ
หากความสัมพันธ์สามารถพัฒนาไปอีกขั้นได้ ก็ย่อมเป็นเรื่องดีสำหรับเขา!
และขณะที่เย่กูกำลังครุ่นคิด กงชิงอวี่ก็รีบเปลี่ยนเรื่องสนทนา
“จริงสิ มีเรื่องหนึ่งต้องบอกเจ้า!”
“เรื่องอันใดรึ?”
เย่กูเอ่ยถาม
กงชิงอวี่ยิ้มแล้วกล่าวว่า
“ช่วงนี้ในโลกเบื้องบนมีข่าวลือแพร่สะพัดแล้วว่า อาจจะมีการจัดงานชุมนุมบูชาเซียนครั้งใหม่!”
“งานชุมนุมบูชาเซียนครั้งใหม่งั้นรึ? เมื่อใดกัน?”
เย่กูรีบเอ่ยถาม
งานชุมนุมบูชาเซียนนั้นเป็นเรื่องใหญ่ ในยามนั้นโลกเบื้องบนจะส่งทูตลงมายังโลกเบื้องล่าง
กล่าวกันว่าเพื่อรับการคารวะจากเหล่าผู้ฝึกตน ทว่าแท้จริงแล้วมันคือช่วงเวลาแห่งการคัดเลือกคนใหม่ๆ
ในตอนนั้นกงชิงอวี่ก็เคยชักชวนให้เขาเข้าร่วมวังเมี่ยวเซียน
เพียงแต่ยังไม่มีข่าวคราวของงานชุมนุมบูชาเซียน!
ไม่คาดคิดว่าในที่สุดก็จะจัดขึ้นแล้ว!
กงชิงอวี่กล่าวว่า
“เวลายังไม่กำหนดแน่ชัด เพียงแต่มีข่าวว่าบรรดาเจ้าสำนักใหญ่ได้เริ่มหารือกันแล้ว!”
“อย่างเร็วก็หลายเดือน อย่างช้าก็อาจหลายปี!”
“เพราะงานชุมนุมบูชาเซียนไม่เพียงต้องประสานงานเรื่องเวลากับเก้าสำนักใหญ่ แต่ยังต้องประสานงานกับเวลาของเซี่ยหวางด้วย!”
“มิใช่ว่าจะจัดขึ้นได้ง่ายๆ!”
เย่กูได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าแสดงความเข้าใจ!
แม้ในงานชุมนุมบูชาเซียน เหล่าเจ้าสำนักใหญ่จะไม่ลงมายังโลกเบื้องล่างด้วยตนเอง อย่างมากก็เพียงส่งทูตของสำนักมาเท่านั้น!
ทว่าถึงกระนั้นก็ยังนับเป็นเรื่องใหญ่!
โดยเฉพาะสำหรับโลกเบื้องล่างแล้ว นั่นคือโอกาสที่ผู้ฝึกตนนับไม่ถ้วนจะได้ทะยานขึ้นสู่สวรรค์ในคราวเดียว!
ย่อมมิใช่เรื่องที่จะจัดขึ้นได้โดยง่าย!
และสำหรับเย่กูแล้ว การได้ทราบข่าวนี้ล่วงหน้าย่อมเป็นเรื่องดี
เพราะเขาก็จะได้เตรียมตัวล่วงหน้าเช่นกัน
อาจจะมีคนถามว่า ในเมื่อกงชิงอวี่ได้ชักชวนให้เย่กูเข้าร่วมวังเมี่ยวเซียนอย่างชัดเจนแล้ว ยังต้องเตรียมตัวอะไรอีกเล่า?
แท้จริงแล้ว การเตรียมตัวที่เย่กูกล่าวถึง มิใช่การเตรียมตัวเพื่อเข้าร่วมสำนักใดสำนักหนึ่ง หากแต่เป็นการรับมือกับสถานการณ์ที่จะตามมาต่างหาก!
เพราะเรื่องงานชุมนุมบูชาเซียนนั้นใหญ่หลวงนัก
ถึงขนาดอาจกลายเป็นปัจจัยที่สร้างความไม่มั่นคงและกระตุ้นให้เกิดความวุ่นวายในต้าเซี่ยได้
ดังนั้นสิ่งที่เย่กูต้องรับมืออย่างแท้จริง ก็คือความวุ่นวายในต้าเซี่ยนั่นเอง
เพราะต่อให้เขาสามารถก้าวสู่โลกเบื้องบนได้ ก็ไม่อาจพาครอบครัวและสหายทั้งหมดของตนตามไปด้วยได้!
และตราบใดที่ครอบครัวและสหายยังคงอยู่ในโลกเบื้องล่าง เย่กูก็มิอาจเพิกเฉยต่อเรื่องราวทางนี้ได้!
...
“อย่างไรก็ตาม ต้องขอบใจเจ้าที่บอกข่าวนี้แก่ข้าล่วงหน้า!”
“ในเมื่อจะเริ่มงานชุมนุมบูชาเซียนแล้ว ข้าก็ต้องรีบเร่งเสียหน่อย!”
“คงจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว รอข้าจัดการธุระช่วงนี้ให้เสร็จสิ้นเสียก่อน แล้วจะขึ้นมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าใหม่!”
เย่กูกล่าว
ไม่ว่าสถานการณ์จะเปลี่ยนแปลงไปเช่นไร สำหรับเขาแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้ก็ยังคงเป็นการควบคุมมณีพิภพหยินหยางให้ได้โดยเร็วที่สุด!
ทว่าคำพูดนี้เมื่อเข้าหูกงชิงอวี่ กลับทำให้นางหน้าแดงก่ำ
“ใคร... ใครให้เจ้ามาเป็นเพื่อนเล่า!”
“ข้าก็มีเรื่องของข้าต้องทำเช่นกัน ข้าไปก่อนล่ะ!”
กงชิงอวี่กล่าวจบก็รีบหันหลังเดินจากไป
เมื่อมองดูท่าทีขวยเขินของนาง เย่กูก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา
แน่นอนว่า ในเรื่องของความรัก ช่วงเวลาแห่งความคลุมเครือเช่นนี้ ช่างงดงามที่สุดเสมอ!
...
เย่กูก็ไม่ได้อยู่ต่อเช่นกัน หลังจากที่กงชิงอวี่จากไป เขาก็ออกจากห้วงดาราไปอย่างรวดเร็ว
ในเมื่อวิถีแห่งมิติได้ยกระดับขึ้นสู่ขั้นหลอมรวมแล้ว
เช่นนั้นต่อไปก็คือการทุ่มเทอย่างเต็มกำลัง เพื่อควบคุมมณีพิภพหยินหยางทั้งหมดให้ได้โดยเร็วที่สุด!
และเมื่อเย่กูเริ่มหลอมรวมตาแห่งค่ายกลมิติอีกครั้ง
แน่นอนว่าครั้งนี้ความเร็วในการหลอมรวมเพิ่มขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด!
ก่อนหน้านี้ใช้เวลาไปกว่าครึ่งเดือน ก็หลอมรวมไปได้เพียง 10% เท่านั้น!
ทว่าเมื่อวิถีแห่งมิติยกระดับขึ้นสู่ขั้นหลอมรวม ครานี้ใช้เวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์ ความคืบหน้าก็พุ่งตรงไปถึง 40%!
และด้วยความเร็วระดับนี้ เกรงว่าอีกไม่ถึงหนึ่งเดือน เย่กูก็จะสามารถควบคุมมณีพิภพหยินหยางได้อย่างสมบูรณ์!
เป็นดังคาด เมื่อเย่กูปิดด่านมาถึงสัปดาห์ที่สาม
หล่างเทียนและคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านล่างในหมู่ตึก ก็รีบวิ่งออกจากห้องพัก!
แม้แต่ว่านหลิงเอ๋อร์ที่อยู่ในหุบเขาราชันย์พิษก็อดมิได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า!
ยามนี้ แม้พวกเขาจะมองไม่เห็นสิ่งใด ทว่าในใจกลับรับรู้ได้ลางๆ ว่ามิติที่พวกเขาอาศัยอยู่นี้ดูเหมือนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง!
และเมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว สิ่งที่ชิงเย่เห็นในยามนี้กลับชัดเจนยิ่งกว่า!
ยามนี้ชิงเย่กำลังยืนรอข่าวอยู่นอกมณีพิภพหยินหยาง
ทว่าจู่ๆ เขาก็เห็นว่าทางเข้าออกของมณีพิภพหยินหยางที่อยู่เบื้องหลัง ซึ่งก็คือบริเวณที่เคยเสียหาย บัดนี้กำลังซ่อมแซมตัวเองอย่างรวดเร็ว
อีกทั้งม่านพลังที่ได้รับการซ่อมแซมแล้วก็ยังดูเหมือนกับที่อื่นๆ ทุกประการ!
และในขณะเดียวกัน เขาก็ค้นพบว่าตนเองไม่สามารถเข้าออกมณีพิภพหยินหยางได้อย่างอิสระอีกต่อไปแล้ว!
เมื่อเห็นภาพนี้ ชิงเย่ก็อดที่จะดีใจมิได้!
“นายน้อย ท่านทำสำเร็จแล้วหรือขอรับ?”
...
ถูกต้องแล้ว ยามนี้ภายในมณีพิภพหยินหยาง เย่กูกำลังลอยอยู่กลางอากาศ
เบื้องหน้าเขา มณีแห่งค่ายกลสองเม็ดกำลังลอยวนเวียนอยู่
ทว่าสิ่งที่แตกต่างไปจากเดิมก็คือ มณีแห่งค่ายกลทั้งสองเม็ดนี้ได้ถูกเขาหลอมรวมอย่างสมบูรณ์แล้ว!
การซ่อมแซมตัวเองโดยอัตโนมัติของมณีพิภพหยินหยางเมื่อครู่นี้ ก็เป็นผลจากการที่เขากระตุ้นตาแห่งค่ายกลมิติ!
กล่าวได้ว่า บัดนี้มณีพิภพหยินหยางได้กลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างสมบูรณ์ และตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเย่กูโดยสมบูรณ์แล้ว!
เย่กูเพียงโบกมือคราหนึ่ง
ในพริบตา ชิงเย่ที่อยู่ด้านนอกก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขาทันที
เมื่อตนเองถูกย้ายมาปรากฏตัวอย่างกะทันหัน ชิงเย่ก็ยังคงงุนงงอยู่บ้าง!
ทว่ายังไม่ทันที่ชิงเย่จะได้เอ่ยปากถาม ทันใดนั้นเย่กูที่อยู่ข้างกายกลับขมวดคิ้วแล้วอุทานขึ้น
“แย่แล้ว!”
ชิงเย่ตะลึงงันไปครู่หนึ่งแล้วรีบถาม
“นายน้อย เกิดเหตุไม่คาดฝันอันใดขึ้นหรือขอรับ?”