บทที่ 370: คงต้องพึ่งนายแล้ว (ฟรี)

เฉียนจื้อหยงนั่งนิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

แล้วก็ตัดสินใจว่าถึงเวลาต้องโทรหายาไมโตะ มูระอิแล้ว

ภารกิจขาดทุน... ต้องพึ่งยาไมโตะ มูระอิเท่านั้น!

ศัตรูของศัตรูก็คือเพื่อน

แต่ในกรณีของเขา... ศัตรูนี่แหละคือ "เพื่อนแท้"

ภาระอันยิ่งใหญ่ในการทำให้ธุรกิจล้มเหลวครั้งนี้ จะต้องฝากไว้ในมือของศัตรูคนนี้ให้ได้

คิดได้แบบนี้ เฉียนจื้อหยงก็พูดขึ้นว่า "เย่เสี่ยวฉิน ไปทำงานของคุณต่อเถอะ เดี๋ยวผมจะโทรหายาไมโตะ มูระอิหน่อย"

จากนั้นก็เปิดรายชื่อขึ้นมา แล้วกดโทรหาเขาทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น บรรยากาศในห้องที่ครึกครื้นเมื่อครู่ก็เงียบกริบลงในพริบตา

ตู๊ด... ตู๊ด...

เสียงโทรศัพท์ดังอยู่ไม่กี่วินาที แล้วอีกฝ่ายก็รับสาย

"เฉียนจื้อหยง?" เสียงยาไมโตะ มูระอิดังมาทางสาย

"ยาไมโตะ มูระอิ!" เฉียนจื้อหยงพูดทันที

"คุณเป็นบ้าอะไร?"

"บอกว่าชนะชัวร์ ไม่แพ้แน่นอน ไม่ใช่เหรอ?"

"คุณพูดว่าชิงฮุยพลาซ่าไม่มีทางขาดทุน ไม่ใช่เหรอ?"

"คุณบอกให้ผมเปลี่ยนเฟยหวงพลาซ่าให้เป็นคอนโดแทน ไม่ใช่เหรอ?"

"แล้วนี่อะไร? ทำไมชิงฮุยพลาซ่าต้องปิดกิจการล่ะ?"

เมื่อได้ยินคำถามแบบนี้ ยาไมโตะ มูระอิก็หัวร้อนจนแทบระเบิดทันที

แต่ในฐานะประธานของยาไมโตะกรุ๊ป เขาก็ไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลง่ายๆ

ถึงจะเดือดปุดๆ อยู่ในใจ แต่เขาก็สูดลมหายใจลึกๆ แล้วบังคับให้ตัวเองใจเย็นลง

จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

"คุณเฉียน ผมยอมรับว่าผมแพ้... แต่เรื่องของเรายังไม่จบแค่นี้!"

เฉียนจื้อหยงดีใจจนออกนอกหน้า "ดีเลย! ถ้าอย่างนั้นก็ดี! ยังไม่จบก็ดี!"

"เฟยหวงพลาซ่าของผมก็ยังอยู่ที่นั่น รอให้คุณมาทำลายให้ราบเป็นหน้ากลองอยู่"

คำพูดของเฉียนจื้อหยงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เสิ่นโหย่วอันกับคนอื่นๆ ฟังภาษาญี่ปุ่นไม่เข้าใจ แต่ต่างก็กระวนกระวายใจ

โชคดีที่ในห้องมีแฝดสาวสองคนที่เชี่ยวชาญภาษาญี่ปุ่นอยู่ด้วย

คนหนึ่งคอยแปลสิ่งที่เฉียนจื้อหยงพูด อีกคนแปลสิ่งที่ยาไมโตะ มูระอิพูด

ทั้งสองคนแปลแบบทันที เรียกว่าซิงโครไนซ์แบบไม่มีดีเลย์

เมื่อได้ยินการปะทะฝีปากอันดุเดือดของทั้งคู่ ทุกคนในห้องต่างรู้สึกเลือดสูบฉีด ตื่นเต้นกันสุดๆ

นี่แหละคือสงครามทางธุรกิจของจริง!

และพวกเขากำลังได้เป็น "พยาน" ในเหตุการณ์ครั้งนี้!

โดยเฉพาะคำว่า "ยังไม่จบก็ดี" ของเฉียนจื้อหยง...

มันแสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญและความมั่นใจในตัวเองระดับสูงสุด

เฉียนจื้อหยงต้องการสู้ต่อ!

นี่แหละคือ "นักสู้ตัวจริง" — คนที่ไม่เคยหวาดกลัวต่อสงคราม

แต่เมื่อยาไมโตะ มูระอิได้ยินเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความสุขของเฉียนจื้อหยง ในใจของเขาก็ตื่นตระหนกทันที

"คุณเฉียน คุณส่งเซี่ยงหยางไปเปิดโปงช่องทางเงินของผม ทำให้ผมโดนตัดขาดจากแหล่งเงินทุน"

"กลยุทธ์นี้ของคุณ... แพรวพราวเกินไปจริงๆ"

"แต่ถ้าคุณคิดว่าผมจะยอมแพ้ คุณคิดผิดแล้ว! รอให้ผมตั้งหลักได้ก่อน... เราจะได้เห็นดีแน่!"

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความแค้น

ทันใดนั้น เฉียนจื้อหยงเริ่มร้อนรน

เดี๋ยวๆ! นี่มันก็แค่คำขู่!

ไม่ได้! ห้ามถอยไปใช้เวลาตั้งหลักนะ! ต้องมาทุบฉันให้เร็วที่สุดเลยสิ! ตอนนี้เลยยิ่งดี!

เฉียนจื้อหยงพูดสวนกลับทันที "ตั้งหลักเหรอ? หึๆ"

"ตั้งทำไม? ถ้าผมไม่อยากแข่งกับคุณ ต่อให้คุณลดราคา ผมขึ้นราคา... คุณก็สู้ผมไม่ได้!"

"ต่อให้คุณทำบริการดีๆ ให้กับชิงฮุยพลาซ่า ส่วนผมไม่ทำบริการอะไรเลย... คุณก็ยังสู้ผมไม่ได้อยู่ดี"

"คุณเชื่อไหมล่ะ?"

เมื่อคนในห้องฟังคำแปลจากสาวแฝด ก็พร้อมใจกันยกนิ้วโป้งให้เฉียนจื้อหยง

นี่มัน...

นี่มันดูถูกกันแบบถึงที่สุดแล้ว!

นี่มันระดับ "โดดร่มลงมานั่งทับหน้า" กันแล้ว!

ดูถูกกันขนาดนี้ แถมยังเปิดหน้าชนแบบไม่เกรงใจเลย

มีแค่เฉียนจื้อหยงเท่านั้นที่กล้าดูถูกยาไมโตะกรุ๊ป และยาไมโตะ มูระอิได้ขนาดนี้

สุดยอด!

ยาไมโตะ มูระอิโกรธจนแทบจะคลั่ง

เดิมที แค่โดนบอร์ดบริหารของยาไมโตะกรุ๊ปต่อว่าเรื่องขาดทุน เขาก็เครียดจะตายอยู่แล้ว

แล้วยังโดนศัตรูอย่างเฉียนจื้อหยงมาดูถูกซ้ำอีก?

บ้าเอ๊ย!

ทนไม่ไหวจริงๆ!

แต่เฉียนจื้อหยงไม่สนใจอะไรทั้งนั้น พูดต่ออย่างหน้าตาเฉย "ว่าไง? ทำไมผมรู้สึกว่าคุณหายใจแรงขึ้น?"

"หรือว่าสิ่งที่ผมพูด... มันแทงใจดำ?"

"ชิงฮุยพลาซ่าห่วยๆ ของคุณ อยู่ได้ไม่ถึงห้าวินาทีก็ล้มแล้ว ยังกล้ามาบอกว่าเราจะได้เห็นดีกัน?"

"ตอนแรกทำกร่างเอาไว้เยอะ สุดท้ายไม่ต่างจากขยะ!"

ถึงกับด่ากันว่า "ขยะ"

ยาไมโตะ มูระอิเดือดสุดขีด "เฉียนจื้อหยง! อย่าเพิ่งดีใจเกินไปนัก คุณชนะแค่ ‘หนึ่งครั้ง’ เท่านั้น"

เฉียนจื้อหยงตอบกลับทันที "ก่อนหน้านี้ก็พวกคุณไม่ใช่เหรอ ที่ซื้อกิจการร้านชานมปิงมี่ของผม แล้วก็เจ๊ง ขาดทุนไปยับเยิน"

"ตอนนี้ก็มาชิงฮุยพลาซ่าอีก นี่แค่ครั้งเดียวเหรอ?"

"หรือว่าคุณความจำสั้น? หรือแค่เลือกจำเฉพาะที่ตัวเองอยากจำ?"

ยาไมโตะ มูระอิกัดฟันแน่น "เอาเถอะ! ต่อให้เป็นสองครั้ง แล้วไง?"

"ผมยอมแพ้ได้หนึ่งครั้ง สองครั้ง หรือแม้แต่ร้อยครั้ง ยังไงผมก็กลับมาได้"

"แต่ขอแค่คุณแพ้ ‘ครั้งเดียว’ ผมจะทำให้คุณไม่มีวันกลับมาได้อีกเลย"

เฉียนจื้อหยงยักไหล่ "พูดให้ปากแฉะไปก็เท่านั้น ถ้ามั่นใจนัก... ก็มาเลย!"

"อ่อนแอ! ดีแต่เห่า! ไม่กล้ากัด!"

"ไอ้…!" ยาไมโตะ มูระอิโมโหจนเกือบหลุดคำหยาบ แต่เขาก็ยั้งปากตัวเองไว้ได้ และยังรักษาภาพลักษณ์ประธานที่สุขุมเอาไว้ได้

"เฉียนจื้อหยง! รอก่อนเถอะ! เรื่องศูนย์การค้ามันจบไปแล้ว"

"แต่ผมจะไม่ให้ภัตตาคารเฟยหวงของคุณเปิดต่อไปได้แน่นอน"

ทันทีที่ได้ยินคำนี้ เฉียนจื้อหยงดีใจจนแทบกระโดด

ดีมาก! เอาเลย! ได้โปรด! ขอร้อง!

จัดเต็มกับภัตตาคารเฟยหวงของฉันเลย!

ฟาดมาเลย! ฟาดมาอีก! ฟาดมาแรงๆ เลยนะ!

จะดีมากถ้าทำลายมันให้หายไปเลย!

เพื่อให้ยาไมโตะ มูระอิกระตือรือร้นมากขึ้น เฉียนจื้อหยงเลยพยายามยั่วโมโหมากขึ้น "ไม่มีน้ำยา!"

ยาไมโตะ มูระอิโต้กลับ "ผมทุ่มไปแล้ว 1 พันล้าน! เตรียมตัวเก็บซากภัตตาคารเฟยหวงได้เลย!"

เฉียนจื้อหยงพูดต่อด้วยน้ำเสียงเร่งเร้า "ขี้แพ้!"

ยาไมโตะ มูระอิกัดฟันแน่น "เฉียนจื้อหยง! อย่าได้ใจนักนะ ความสุขมันอยู่ได้อีกไม่นานหรอก!"

เฉียนจื้อหยงพูดเสียงดัง "ขี้แพ้! ขี้แพ้! ขี้แพ้!"

ยาไมโตะ มูระอิ "……"

เฉียนจื้อหยง "ขี้แพ้! ขี้แพ้! ขี้แพ้!..."

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร เฉียนจื้อหยงก็ตอบกลับไปแค่คำว่า "ขี้แพ้" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ยาไมโตะ มูระอิถึงกับยืนกระทืบพื้นด้วยความโมโห

"อ๊ากกกก!!"

"อ๊ากกกกกกกกก!!!"

เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน ดวงตาแดงก่ำเหมือนจะถลนออกมา

แฝดสาวยังคงแปลอยู่ต่อเนื่อง

เฉียนจื้อหยงพูด "ขี้แพ้" เป็นภาษาญี่ปุ่น สาวน้อยก็แปลเป็นภาษาจีนว่า "ขี้แพ้" ซ้ำอีกที

และเนื่องจากเป็นการคุยกันผ่านโทรศัพท์ เมื่อเฉียนจื้อหยงพูดคำว่า "ขี้แพ้" 1 ครั้ง ยาไมโตะ มูระอิก็จะได้ยินคำว่า "ขี้แพ้" 2 ครั้งซ้อน

เพราะเขาฟังภาษาจีนออกอีกด้วย

กลายเป็นว่าคำว่า "ขี้แพ้" ดังก้องอยู่ในหัวของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ขี้แพ้! ขี้แพ้! ขี้แพ้!" เฉียนจื้อหยงพูดย้ำๆ ด้วยน้ำเสียงกวนประสาท

"อ๊ากกกกกกกก!!!"

ยาไมโตะ มูระอิเขวี้ยงมือถือใส่โต๊ะ แล้วคว้าแก้วน้ำแก้วใหญ่ข้างตัว ทุบใส่โต๊ะไม่ยั้ง

"ขี้แพ้! ขี้แพ้!"

"อ๊ากกกกกกกก!!!"

สุดท้าย ยาไมโตะ มูระอิก็ถูกยั่วยุจนขาดสติ เขาร้องคำราม พร้อมกับทุบแก้วอย่างบ้าคลั่ง

แม้จะเป็นแก้วคุณภาพดี แต่ก็ไม่อาจต้านแรงบ้าได้ มันแตกกระจาย

ยาไมโตะ มูระอิโดนเศษแก้วบาดมือจนเลือดไหลไม่หยุด

ด้านนอก ห้องทำงาน

ยาไมโตะ ทาโนะได้ยินเสียงโครมครามก็ตกใจมาก รีบเปิดประตูเข้ามา แล้วก็พบว่าประธานของเขากำลังคลั่ง

ปากก็กรีดร้องไม่หยุด ส่วนมือก็ทุบไปที่มือถือบนโต๊ะซ้ำๆ

"ท่านประธาน!!" ยาไมโตะ ทาโนะร้องลั่น ก่อนจะพุ่งเข้าไปรัดตัวเขาไว้แน่น...

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]