บทที่ 350: คนที่ไม่โหดร้าย ไม่มีทางยืนได้อย่างมั่นคง (ฟรี)

ตอนนี้กลุ่มบริษัทของเฉียนจื้อหยงใหญ่โตขึ้นมาก

ระบบเองก็ไม่งกกับทรัพย์สินถาวรเหมือนแต่ก่อนแล้ว

แม้ว่าการซื้อรถจะถูกนับว่าเป็นทรัพย์สินถาวร แต่ตอนนี้ก็ยังมีส่วนลด

ถ้าไม่ใช่เพราะระบบมีการจำกัดวงเงิน เขาคงอยากแจกรถหลักสิบล้านให้กับซีอีโอและผู้จัดการทั่วไปแต่ละคนไปเลยด้วยซ้ำ

"จริงเหรอคะ?" เย่เสี่ยวฉินพูดด้วยน้ำเสียงดีใจ

ที่เธอตื่นเต้นไม่ใช่เพราะจะได้รถ แต่เป็นเพราะ "เจ้านายพูดว่าจะซื้อรถให้เธอ"

นั่นหมายความว่า — บริษัทกำลังจะมีกำไรตามแผนของเจ้านายแล้ว!

เธอจึงได้รับสวัสดิการที่เพิ่มขึ้น และถูกขอให้ไปเลือกดูรถไว้ล่วงหน้า

ตอนนี้ เย่เสี่ยวฉินมั่นใจมากว่าภัตตาคารเฟยหวงจะกลับมาทำกำไรได้แน่นอน

เฉียนจื้อหยงพยักหน้าหนักแน่น "จริงแท้แน่นอน"

ซื้อรถแน่นอนอยู่แล้ว!

ไม่ว่าจะกำไรหรือขาดทุน เขาก็วางแผนไว้อยู่แล้วว่าจะซื้อรถให้ซีอีโอหรือผู้จัดการทั่วไปคนละคัน

ตำแหน่งซีอีโอ/ผู้จัดการทั่วไป = มีรถประจำตำแหน่ง

เว้นแค่คนเดียว — หลิวเกาต้า

"ค่ะ!" เย่เสี่ยวฉินดีใจมาก

"อ้อ จริงสิ... บอสคะ คุณหลิวบอกว่าเงินหมดแล้วค่ะ เขาขอให้คุณโอนเพิ่มอีก"

เฉียนจื้อหยงตาเป็นประกายทันที

"โอ้! เกาต้าทำได้ดีนี่นา ใช้เงินเร็วมาก"

"ตอนนี้ผมก็ไม่มีเงินเหลือมากแล้ว งั้น... โอน 50 ล้าน ไปก่อนแล้วกัน"

"อีกสิบห้าวัน ค่อยโอนเพิ่มอีก"

อีกสิบห้าวันก็จะถึงวันสรุปยอดของระบบแล้ว

รอบนี้เขาใช้เงินจนเกลี้ยงหมดแล้ว

ส่วนหนึ่งก็ขาดทุนจากภัตตาคารเฟยหวง อีกส่วนลงทุนไปในเฟยหวงพลาซ่า บางส่วนก็ลงไปกับโรงพยาบาลเฟยหวง

ตอนแรกเขาตั้งใจจะซื้ออุปกรณ์การแพทย์จากในประเทศ เพราะเขาอยากสนับสนุนสินค้าในประเทศ

แต่ก็ต้องผิดหวัง เพราะอุปกรณ์หลายอย่าง เทคโนโลยีในประเทศยังไม่สามารถทำได้

สุดท้ายก็ต้องสั่งซื้อจากต่างประเทศ

แต่อุปกรณ์การแพทย์คุณภาพสูงราคาแพงมาก!

ยิ่งเลือกของที่ดีที่สุด ราคาก็ยิ่งสูงลิบลิ่ว

แค่ไม่กี่ชิ้น เงินก็หายไปหลายร้อยล้าน

ดูเหมือนรอบหน้า โรงพยาบาลเฟยหวงน่าจะเป็นตัวหลักในการขาดทุน

เขาจะต้องทุ่มเงินเข้าไปในโรงพยาบาลเฟยหวงให้มากกว่านี้

ตอนนี้ แม้ว่าเงินในบัญชีจะเหลือไม่มาก แต่พอเอาเงินมารวมๆ กัน ก็ยังสามารถโอนให้เกาต้าได้อีก 50 ล้าน

พอโอนเสร็จ บัญชีของเขาก็เหลือศูนย์

เขายิ้มอย่างมีความสุขทันที

"เฟยหวงพลาซ่าเต็มไปด้วยร้านค้าหลากหลาย ไม่มีใครมากำหนดราคาขายให้ฉันได้"

"ที่ดินก็ใช้เงินจากรอบที่แล้วซื้อไปแล้ว ไม่ถูกนับในรอบนี้ด้วย"

"พูดง่ายๆ ก็คือ... รอบนี้ระบบจะคิดเฉพาะตัวอาคารและค่าตกแต่งเท่านั้น"

คิดแล้วเฉียนจื้อหยงก็โล่งใจ

เพราะระบบตอนนี้ตีมูลค่าการตกแต่งต่ำมาก

หลังจากโอนเงินให้หลิวเกาต้าแล้ว เฉียนจื้อหยงก็มองบัญชีที่เงินหายเกลี้ยง แล้วก็มีความสุขสุดๆ

เฉินจิ่งฝู, เสิ่นโหย่วอัน เห็นเฉียนจื้อหยงมีความสุขแบบนั้น และยังได้ยินเขา ให้คำมั่นกับเย่เสี่ยวฉินว่าอีกไม่นานจะมีข่าวดี ทุกคนก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที

"เขาดูมั่นใจมาก"

"ถึงขนาดให้ซีอีโอกับผู้จัดการทั่วไปเตรียมเลือกรถใหม่"

"แบบนี้ก็แสดงว่า... เฟยหวงพลาซ่าน่าจะใกล้ทำกำไรแล้ว"

"หรือว่า... จุดเปลี่ยนของเฟยหวงพลาซ่าอยู่ที่ภัตตาคารเฟยหวง?"

หลังจากวางสายกับเย่เสี่ยวฉิน เฉียนจื้อหยงก็หันมาหาพวกพี่ใหญ่

"ว่าแต่... ที่มาพร้อมกันวันนี้ มีอะไรอยากคุยกับผมรึเปล่าครับ?"

เฉินจิ่งฝูส่ายหน้า "ไม่มีอะไรหรอก พวกเราได้ข่าวว่าเฟยหวงพลาซ่าก่อสร้างเสร็จแล้ว เลยอยากมาดูพร้อมกันเฉยๆ"

จริงๆ เขายังมีคำถามมากมายในใจ แต่คำพูดที่เฉียนจื้อหยงให้กับเย่เสี่ยวฉินเมื่อครู่นี้ ก็ทำให้เขารู้สึกเบาใจขึ้นมามากแล้ว

ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอยู่นั้น หลี่เหลียนก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา

"บอสครับ! ประธานของชิงฮุยพลาซ่ากำลังเดินทางมาที่นี่…"

"หือ?" เฉียนจื้อหยงยิ้มมุมปาก เดินลงจากชั้นบน

"มีแขกมาเยือนจากแดนไกล ก็ต้อง... กำจัดให้สิ้น!"

"ไปเตรียมต้อนรับกันเถอะ"

เมื่อลงบันไดมา เฉียนจื้อหยงก็เห็นยาไมโตะ มูระอิ นำทีมใส่สูทเรียบร้อย เดินมาอย่างโอ่อ่า

เฉียนจื้อหยงเดินเข้าไปหา ยื่นมือออกไปจับมือกับอีกฝ่าย พร้อมพูดภาษาญี่ปุ่นสำเนียงราวกับเจ้าของภาษา

"สวัสดีครับ คุณยาไต ขอบคุณที่คราวก่อนช่วยออกเงินถอดเกมของผมออกจากแพลตฟอร์มนะ"

"ถ้าไม่ได้ความช่วยเหลือของคุณ ผมคงไม่รู้จะทำยังไง"

"ขอบคุณมากนะครับ"

เฉียนจื้อหยงขอบคุณอย่างจริงใจ

เพราะถ้าไม่ใช่เพราะการ "แกล้ง" ของยาไมโตะ มูระอิ กับ ดอยล์ คาโจซ

รอบที่แล้วเขาคงได้กำไรไปแล้ว…

ที่ขาดทุนได้ก็เพราะพวกเขานี่แหละ!

ใบหน้าของยาไมโตะ มูระอิ ดำครึ้มในทันที

"ผมชื่อยาไมโตะ มูระอิ! ไม่ใช่ยาไต!"

"ไหนบอกพูดญี่ปุ่นไม่ได้ ทำไมวันนี้พูดคล่องเลยล่ะ?"

เขาโมโหมาก

เพราะตอนที่โทรคุยกันครั้งก่อน เฉียนจื้อหยงยังทำเป็นพูดไม่ได้ ต้องให้เขาเรียกล่ามมาแปลให้ด้วยซ้ำ

เขาปั่นหัวฉันงั้นเหรอ?

เฉียนจื้อหยงรีบขอโทษ "ขอโทษทีครับ! เรื่องนั้น... เป็นความบังเอิญจริงๆ"

เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่เชื่อ เฉียนจื้อหยงรีบเน้นย้ำด้วยสีหน้าจริงจัง

"จริงๆ นะครับ ผมเพิ่งเริ่มเรียนภาษาญี่ปุ่นได้แค่สองเดือนเอง ผมก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าทำไมพูดได้คล่องขนาดนี้"

ใบหน้าของยาไมโตะ มูระอิยิ่งดำกว่าเดิม "คิดว่าผมโง่หรือไง?"

"เรียนแค่สองเดือน... พูดได้คล่องขนาดนี้เลย?"

ถ้าเขาไม่ได้สืบมาอย่างละเอียดว่าฉียนจื้อหยงเป็นคนจีนแท้ๆ แค่ฟังจากสำเนียง เขาคงคิดว่าเฉียนจื้อหยงเป็นคนญี่ปุ่นด้วยซ้ำ

เพราะอีกฝ่ายพูดได้ชัดกว่าเขาอีก!

"จริงๆ ครับ" เฉียนจื้อหยงยืนยัน

ทำไมเวลาพูดความจริง ไม่มีใครเชื่อเลย?

เขาเรียนแค่คืนเดียวก็พูดได้แล้วจริงๆ

โลกมันก็แปลกแบบนี้ บางทีพูดจริงกลับไม่มีใครเชื่อ แต่ถ้าโกหกกลับมีคนเชื่อเต็มไปหมด

ยาไมโตะ มูระอิไม่อยากเสียเวลากับเรื่องนี้แล้ว เขากวาดตามองรอบๆ อย่างเหยียดๆ แล้วเยาะเย้ยว่า "คุณเฉียน คุณสร้างศูนย์การค้าขึ้นมาได้จริงๆ ด้วย"

"แต่ชิงฮุยพลาซ่าเปิดก่อตั้งหนึ่งเดือน แล้วคุณจะเอาอะไรมาแข่งกับผม?"

"คุณไม่ฉลาดเลยนะ ถ้าเป็นผม ผมคงจะสร้างเป็นคอนโดแล้วขายให้หมด"

เฉียนจื้อหยงยักไหล่ "ถ้าเป็นอย่างนั้น... คุณก็ไม่น่าจะสร้างศูนย์การค้านะ ทำไมถึงไม่ทำคอนโดขายเองล่ะ?"

"คุณสร้างศูนย์การค้าได้ แล้วผมจะสร้างบ้างไม่ได้เหรอ?"

"บอกไว้เลยนะ ไม่ใช่แค่ครั้งนี้! แต่ต่อไป ไม่ว่าคุณจะไปสร้างที่ไหน ผมก็จะตามไปทุกที่"

"ผมนี่แหละจะตามล่าคุณให้ถึงที่สุด"

ในสนามธุรกิจ จะแพ้อะไรก็ได้... แต่ห้ามแพ้เรื่อง ‘ใจ’

คิดว่าฉันแข็งข้อไม่เป็นหรือไง?

ตอนนี้ฉันโตแล้ว! เขาสู่โหมดโหดแล้ว! โหดจนตัวเองยังกลัวตัวเอง!

อย่ามาขวางทางฉันขาดทุนเด็ดขาด

ใครขวางทางฉัน... ฉันจะซัดให้ปลิว!

ยาไมโตะ มูระอิหัวเราะเสียงดัง "ดี! ดีมาก! ผมจะรอดูว่าคุณจะเอาอะไรมาแข่งกับชิงฮุยพลาซ่า"

"ผมจะรอดูตอนที่คุณต้องมาก้มหน้าขอร้องผม"

เขามั่นใจมากว่าเฟยหวงพลาซ่าจะไม่มีลูกค้า

เพราะลูกค้าทั้งหมด ไปรวมกันที่ชิงฮุยพลาซ่าหมดแล้ว

เขานึกไม่ออกเลยว่าเฉียนจื้อหยงจะมีกลยุทธ์อะไร ที่จะพลิกเกมและดึงลูกค้ากลับไปได้

"งั้นเหรอ?" เฉียนจื้อหยงกอดอก ยักคิ้วแบบไม่แยแส

"ผมไม่กังวลเลยสักนิด!"

"งั้นก็รอดูไปแล้วกัน... เดี๋ยวก็รู้ว่าใครกันแน่ที่จะต้องเป็นฝ่ายก้มหน้าขอร้อง"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]