บทที่ 325: เฟยหวงพลาซ่า (ฟรี)

เฉียนจื้อหยงเปิดดูยอดเงินในบัญชีของบริษัทตอนนี้ว่ามีอยู่เท่าไหร่

เริ่มจากบริษัทมาฮาเกมมิ่งก่อนเลย

แม้ว่าบานาน่าแพลตฟอร์มจะถอดเกมของเขาออกจากระบบ และคืนเงินให้ผู้เล่นทั้งหมด

ทำให้ยอดขายจากบานาน่าแพลตฟอร์มไม่ได้สักหยวนเดียว

แต่เกมของเขาไม่ได้ขายแค่บนบานาน่าแพลตฟอร์ม ยังมีขายในรูปแบบแผ่นเกมด้วย

ราคาของแผ่นเกมตั้งไว้ที่ 399 หยวน

ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ตัวเกมดังระเบิด บริษัทเกมได้เงินเข้ามาถึง 320 ล้าน

เฉียนจื้อหยงนำ 160 ล้านไปแบ่งเป็นโบนัส ให้จ้าวไคเสวียนจัดการโอนเข้าบัญชีให้กับพนักงานของบริษัทมาฮาเกมมิ่งที่กำลังพักผ่อนอยู่

คราวนี้เขาไม่แจกเงินสดแล้ว แต่จะโอนให้เลย จะได้ไม่ต้องให้พนักงานเดินทางมาที่บริษัทอีก

เพราะถ้ามา เขาก็กลัวว่าพนักงานจะไม่ยอมกลับ ลากกันกลับเข้าทำงานอีกแน่นอน

รวมกับยอดก่อนหน้านี้ที่มี 370 ล้าน เท่ากับว่าตอนนี้ในบัญชีของบริษัทเกมมีอยู่ 530 ล้าน

ไม่นับไม่รู้ พอรวมดูแล้วถึงกับตกใจ

บานาน่าแพลตฟอร์มยึดเงินเขาไปหมดแท้ๆ แต่ในบัญชีบริษัทเกมยังเหลือถึง 530 ล้าน

สะเทือนใจจริงๆ

นอกจากบริษัทมาฮาเกมมิ่งแล้ว บริษัทอื่นๆ ในเครือก็มีเงินเหลือไม่มาก

เพราะถูกโอนไปที่ภัตตาคารเฟยหวงหมดแล้ว

ซึ่งภัตตาคารเฟยหวงก็ยังขาดทุนเรื่อยมา และเมื่อไม่นานมานี้ เขาเพิ่งซื้อเครื่องล้างจานชุดใหญ่ไปอีก

ทำให้ยอดเงินในบัญชีของภัตตาคารเฟยหวงก็แทบจะหมดเหมือนกัน

เมื่อรวมเงินจากทุกบริษัทเข้าด้วยกัน รวมถึงของบริษัทเกม ตอนนี้เฉียนจื้อหยงมีเงินทั้งหมด 670 ล้าน

เขาโทรหาเฉินจิ่งฝูทันที "คุณเฉิน เรื่องที่ดินแถวนั้นว่ายังไงบ้างครับ?"

ก่อนหน้านี้เขาเร่งให้เฉินจิ่งฝูไปจัดการที่ดินฝั่งตรงข้ามชิงฮุยพลาซ่าให้เร็วที่สุด

เฉินจิ่งฝูตอบว่า "รีบขนาดนั้นเลยเหรอ? ตอนนี้ราคาที่ดินมันมีค่าพิเศษอยู่เยอะเลยนะ"

เฉียนจื้อหยงว่า "ก็คุณเคยพูดเองไม่ใช่เหรอว่า ช้าหนึ่งก้าว ก็ช้าทุกก้าว!"

"ผมก็เลยต้องรีบไงครับ ยิ่งได้ที่เร็ว ก็ยิ่งสร้างศูนย์การค้าได้เร็ว"

ครั้งนี้ เฉียนจื้อหยงไม่คิดจะ "ขุดหลุมพราง" ให้เฟยหวงพลาซ่าอีกแล้ว

เพราะเขาไม่ชอบยาไมโตะกรุ๊ปจริงๆ

และก็อยากให้พวกพี่ใหญ่นักลงทุนที่ร่วมลงทุนกับเขาได้กำไรจากโครงการนี้จริงๆ

เฉินจิ่งฝูก็เห็นด้วยกับเหตุผลนี้

ที่สำคัญ เขาเชื่อในหลักคนทำงานต้องเป็นคนเข้าใจงาน

ในเมื่อเฉียนจื้อหยงตัดสินใจจะลงทุนสร้างเฟยหวงพลาซ่า ก็คงคิดแผนเอาไว้หมดแล้วแน่ๆ

เฉินจิ่งฝูจึงบอกว่า "ผมไปคุยกับคุณหลี่เจ้าของที่มาแล้ว เขาเสนอขายในราคา 1 พันล้าน"

"ผมลองต่อรองดูอยู่ ตอนนี้น่าจะจบที่ 900 ล้านได้"

"ที่ดินผืนนี้มีขนาด 50,000 ตารางเมตร เป็นที่ดินพาณิชย์ สามารถสร้างศูนย์การค้าหรือโครงการที่อยู่อาศัยก็ได้"

เฉียนจื้อหยงตอบทันที "แค่ 100 ล้านเอง ปล่อยให้คุณหลี่ได้กำไรเถอะครับ"

"ทำธุรกิจก็ต้องให้คนอื่นมีกำไรบ้าง"

เฉินจิ่งฝูพยักหน้า "ในเมื่อคุณรีบขนาดนี้ งั้นผมจะไปคุยกับคุณหลี่ให้เด็ดขาดอีกที"

เฉียนจื้อหยงเร่ง "ยังไงก็ต้องจบวันนี้ให้ได้ครับ ก้าวหนึ่งเร็ว ก้าวต่อๆ ไปก็จะเร็ว ถ้าช้าไป เวลาเอากลับคืนมาไม่ได้นะครับ"

"ผมโอน 670 ล้านเข้าบัญชีคุณเฉินไปแล้วนะ ส่วนที่เหลือกับเรื่องบริษัทของเฟยหวงพลาซ่า ฝากจัดการด้วยนะครับ"

บริษัทที่สร้างขึ้นเพื่อดำเนินการเฟยหวงพลาซ่านี้ เป็นบริษัทเดียวที่เขาไม่ได้ถือหุ้นเต็ม 100%

แต่ยังไงเขาก็ถือหุ้นเกิน 50% อยู่ดี

ส่วนคนอื่นจะถือกี่เปอร์เซ็นต์ ก็แล้วแต่พวกพี่ๆ จะร่วมลงทุนกันเท่าไหร่ เขาไม่ซีเรียส

โอนเงินมาแล้วเหรอ?

เฉินจิ่งฝูรู้สึกตกใจเล็กน้อย

เฉียนจื้อหยงทำงานรวดเร็วจริงๆ

"พวกคนหนุ่มสาวนี่ทำงานรวดเร็วทันใจดีจริงๆ" เฉินจิ่งฝูอดไม่ได้ที่จะชม แล้วพูดต่อ "วางใจเถอะ ผมจะรีบไปนัดคุยกับคุณหลี่อีกครั้งวันนี้เลย"

เฉียนจื้อหยงส่ายหน้า "ไม่ใช่พยายามให้เสร็จวันนี้นะครับ แต่ต้องเสร็จวันนี้"

"เดี๋ยวผมจะโทรหาคุณผังเฉิงเย่ ให้บินมาที่เมืองเซินเฉิงทันทีเลย จะได้เริ่มก่อสร้างได้ทันที"

"แผนของผมคือ จะสร้างเฟยหวงพลาซ่าให้เสร็จในเวลาแค่ 3 เดือน"

เฉินจิ่งฝูตกใจ "เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ถึงจะเป็นโครงสร้างเหล็กทั้งหลัง แต่โดยปกติแล้วก็ใช้เวลาสร้าง 2-3 ปี

แต่เฉียนจื้อหยงจะสร้างเสร็จภายใน 3 เดือน?

เร็วเกินไปแล้วมั้ง?

จะใช้ระบบทำงานสามกะอีกแล้วเหรอ?

เฉินจิ่งฝูตามความเร็วของเฉียนจื้อหยงไม่ทัน

แต่ยังไงสุดท้าย ทุกอย่างเฉียนจื้อหยงเป็นคนตัดสินใจอยู่ดี

ในเมื่อเป็นแบบนั้น เขาก็จะพยายามเจรจากับคุณหลี่ให้ดีที่สุด

หลังวางสาย เฉียนจื้อหยงก็โทรหาผังเฉิงเย่

ตอนนี้ ผังเฉิงเย่เป็นผู้จัดการทั่วไปของเฟยหวงพร็อพเพอร์ตี้ รับผิดชอบโครงการก่อสร้างทั้งหมดของกลุ่มเฟยหวง

ทั้งโรงเรียนอนุบาลเฟยหวง โรงพยาบาลเฟยหวง และตอนนี้เฟยหวงพลาซ่าก็กลายเป็นความรับผิดชอบของเขา

เทิ้อผังเฉิงเย่ได้รับสายและรู้ว่าเฉียนจื้อหยงจะสร้างศูนย์การค้าในเมืองเซินเฉิง เขาก็ตื่นเต้นมาก เพราะเมืองเซินเฉิงเป็นพื้นที่ทองคำ

เฉียนจื้อหยงพูด "ผู้จัดการผัง คุณพาคนงานมาที่เมืองเซินเฉิงให้มากหน่อย และรีบมาให้เร็วที่สุด"

"เอาแบบนี้แล้วกัน จองตั๋วเครื่องบินให้พวกเขาเลย ไม่ต้องประหยัด"

"เหมือนโครงการชิงหลินเลย ผมต้องการให้โครงการเฟยหวงพลาซ่าสร้างเสร็จภายใน 3 เดือน"

เฉียนจื้อหยงวางแผนไว้แล้ว จะใช้ศูนย์การค้านี้เป็นแหล่งผลาญเงินของระบบ

คือทุกครั้งที่ระบบจะสรุปยอด แล้วเงินยังใช้ไม่หมด ก็จะเทเงินเข้าบริษัทของเฟยหวงพลาซ่าทันที

ซื้อที่ดินก็ได้ หรือจะซื้อวัสดุก่อสร้างก็ได้

แบบนี้ ต่อให้ระบบคิดเป็นทรัพย์สินถาวร ก็ยังได้ประโยชน์

เช่น รอบนี้เขาใช้เงิน 1 พันล้าน ซื้อที่ที่มูลค่า 900 ล้าน เท่ากับขาดทุนทันที 100 ล้าน

แม้ระบบจะตีมูลค่าเป็นทรัพย์สินถาวร 900 ล้าน แต่เขาเสียเงินไป 1 พันล้าน เท่ากับว่า "หาย" ไปแล้ว 100 ล้าน

ใครบอกว่าระบบไม่มีช่องโหว่ล่ะ? นี่ไง! เขาหาเจอแล้ว!

อย่ามองข้ามเงิน 100 ล้านเชียวนะ เพราะเงินขาดทุนจะถูกแปลงเป็นเงินส่วนตัว x2 — เท่ากับ 200 ล้าน!

200 ล้านเลยนะ!

ในเมืองเซินเฉิงสามารถซื้อคฤหาสน์หรูระดับชั้นนำได้ทั้งหลังเลย

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เฉียนจื้อหยงก็รู้สึกง่วง จึงล้มตัวลงบนเตียงแล้วหลับไปทันที

…

อีกด้านหนึ่ง ผังเฉิงเย่วางสายแล้วก็ยังคงตื่นเต้นอยู่

เมืองเซินเฉิง!

ได้ไปทำโครงการที่เมืองเซินเฉิงแล้ว!

ว่าแต่... เจ้านายให้จองตั๋วเครื่องบินให้คนงานเหรอ?

ให้คนงานนั่งเครื่องบิน?

ไม่มีบริษัทไหนทำแบบนี้แน่ๆ!

เจ้านายของเขาใจดีเกินไปแล้ว!

ผังเฉิงเย่เรียกประชุมคนงานทันที แล้วอธิบายเรื่องราวทั้งหมดสั้นๆ

เมื่อคนงานได้ยินว่าจะมีบางส่วนต้องย้ายไปทำงานที่เมืองเซินเฉิง บางคนก็ตื่นเต้น บางคนก็ดีใจ และบางคนก็รู้สึกเสียดาย

คนที่รู้สึกเสียดาย ก็คือคนที่รู้สึกว่าอยู่ในเมืองฮั่นเฉิงมันสบายมากอยู่แล้ว

อาหารก็มีภัตตาคารเฟยหวงดูแล ที่พักก็เป็นห้องหกคน ทำงานวันละแค่แปดชั่วโมง ค่าแรงเริ่มต้นก็ 10,000 ต่อเดือน ถ้าขยันหน่อยก็ได้ถึง 20,000 เลย

ผังเฉิงเย่เห็นความลังเลในสายตาคนงาน ก็ยิ้มแล้วพูดว่า "ไม่ต้องห่วง!"

"ถ้าไม่รู้จักเจ้านาย ยังพอเข้าใจ แต่นี่พวกคุณรู้จักอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?"

"เขาเคยปล่อยให้พวกคุณลำบากไหม?"

"ที่เมืองเซินเฉิงก็มีภัตตาคารเฟยหวงอยู่นะ บางคนก็น่าจะรู้ว่าตอนนี้สำนักงานใหญ่ของภัตตาคารเฟยหวง ย้ายไปอยู่ที่เมืองเซินเฉิงแล้ว"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]