บทที่ 320: ไว้อาลัยให้เกมที่ตายจากไป (ฟรี)

เดี๋ยวก่อนนะ!

จู่ๆ จ้าวไฉ่อี้ก็ตาเป็นประกาย!

ไอเดียนี้ดีมากเลย!

ไม่รู้หรอกว่าดียังไง เจ้านายสั่ง เขาก็ทำตามแค่นั้นแหละ

จ้าวไฉ่อี้พูดว่า "ให้ผมเรียกพนักงานของบริษัทกลับมาช่วยงานไหมครับ?"

เฉียนจื้อหยงส่ายหัว "ไม่ต้อง เรียกแค่พนักงานภัตตาคารเฟยหวงก็พอ"

"ยังไงตอนนี้ก็ไม่มีลูกค้าอยู่แล้ว ให้พวกเขาช่วยหน่อยก็แล้วกัน"

"จริงสิ พอเสร็จงาน จ่ายให้พวกเขาคนละ 200 เป็นค่าร่วมกิจกรรมด้วยนะ"

พนักงานบริษัทเกมได้หยุดยาว 1 เดือนเต็ม

บอกว่าหยุดหนึ่งเดือน ก็ต้องหนึ่งเดือน ห้ามลดแม้แต่วันเดียว

ตอนนี้พนักงานคงไปเที่ยวกันหมดแล้ว จะโทรเรียกกลับมากระทันหันก็คงไม่ดี

เฉียนจื้อหยงเกลียดที่สุด เวลาที่ตัวเองเลิกงานหรืออยู่ในวันหยุด แล้วโดนหัวหน้าโทรมาตามให้ทำงาน

เฉียนจื้อหยงเสริมว่า "บอกพนักงานไว้ด้วย ว่าไม่ต้องมาช่วยงาน"

"เอาเถอะ เดี๋ยวผมส่งข้อความในกลุ่มเองดีกว่า"

พูดจบ เฉียนจื้อหยงก็วางสาย แล้วพิมพ์ข้อความในกลุ่มเฟยหวงว่า

"วันนี้จะมีงานแถลงข่าว พนักงานบริษัทเกมทุกคน ‘ห้ามเข้าร่วมเด็ดขาด!’ ยกเว้นคุณจ้าวไฉ่อี้"

"ส่วนพนักงานภัตตาคารเฟยหวง ถ้ามีเวลาว่าง สามารถเข้าร่วมได้ สมัครกับคุณจ้าวไฉ่อี้โดยตรง"

"เป็นการเข้าร่วมโดยสมัครใจ จำนวนไม่ต้องเยอะมาก ทุกคนจะได้รับค่าจ้างตามปกติในวันนี้ และเงินพิเศษอีกคนละ 200 หยวน"

เฉียนจื้อหยงส่งข้อความนี้ไปในกลุ่มใหญ่ของแต่ละบริษัท

เขาก็แค่คัดลอกข้อความนี้ไปส่งทั้งในกลุ่มของภัตตาคารเฟยหวง และกลุ่มของบริษัทมาฮาเกมมิ่ง

เมื่อพนักงานร้านอาหารเห็นข้อความ ต่างก็อยากเข้าร่วมกิจกรรม เพราะพวกเขาว่างเกินไปแล้ว

ในหนึ่งวัน ก็มีลูกค้าแค่ช่วงเที่ยงกับเย็นเท่านั้น

โดยเฉพาะพนักงานกะกลางคืน แทบไม่มีลูกค้าเลยทั้งคืน

ทำงานวันละแค่ 6 ชั่วโมง มีวันหยุดเสาร์อาทิตย์

เมื่อก่อน ตอนทำงานในร้านอาหาร เจ้านายก็คอยเร่งให้ทำงานตลอด ไม่ว่าจะมีงานหรือไม่มีก็ตาม

ตอนนี้ พอมาทำงานที่ภัตตาคารเฟยหวง ไม่มีงานก็แค่นั่งอยู่ในร้านเล่นมือถือ เจ้านายก็ไม่ว่าอะไร

บางครั้งเล่นมากเกินไปจนรู้สึกเกรงใจด้วยซ้ำ

เงินเดือนของพวกเขาก็ไม่น้อย อย่างต่ำก็ 10,000 ต่อเดือน (หลังหักภาษีแล้ว)

สมัยก่อนอยากได้เงินหมื่น ต้องขี่มอเตอร์ไซค์ส่งอาหารวันละ 14 ชั่วโมง แดดเผาจนตัวดำไปหมด

ตอนนี้นั่งสบายๆ ในร้านไปวันๆ แค่ไปเข้าร่วมงานสำคัญ ได้เห็นเจ้านายตัวเป็นๆ แถมยังได้เงินอีก 200 หยวน คุ้มสุดๆ ไปเลย

ทุกคนจึงติดต่อจ้าวไฉ่อี้

ส่วนพนักงานบริษัทมาฮาเกมมิ่งที่เห็นข้อความนี้ก็รู้สึกประหลาดใจ

บริษัทเพิ่งเจอเรื่องใหญ่แบบนี้ พวกเขาควรจะกลับไปลุยงานกันให้เต็มที่ เพื่อเอากำไรคืนมา

แต่เจ้านายก็ยังคงสั่งให้พวกเขาหยุดงานต่อไป

ถึงจะไม่เข้าใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ต้องฟังคำสั่งเจ้านาย

ก็เจ้านายสั่งมานี่นา!

"รับทราบ!"

"รับทราบ!"

"…"

พนักงานบริษัทมาฮาเกมมิ่งแต่ละคนพิมพ์คำว่า "รับทราบ" ลงในกลุ่มอย่างต่อเนื่อง

เฉียนจื้อหยงรำคาญกับข้อความในกลุ่มมาก จึงรีบพิมพ์กลับไปว่า

"พวกคุณไม่ใช่ทหาร ผมไม่เคยคิดว่าพวกคุณเป็นทหาร"

"ต่อไปในกลุ่ม ห้ามตอบว่า ‘รับทราบ’"

"แค่ ‘อื้ม’ หรือ ‘อือ’ ส่งอีโมจิ หรือจะส่งแค่ . มาก็ได้"

"ที่สำคัญ นี่ไม่ใช่การประชุม ข้อความแบบนี้ อ่านเฉยๆ ก็พอแล้ว ไม่ต้องตอบอะไรหรอก"

เฉียนจื้อหยงเกลียดบริษัทที่ชอบจัดประชุมมากๆ

เช้าประชุม เย็นประชุม

แล้วยิ่งพวกจัดประชุมตอนนอกเวลางาน เพราะกลัวจะรบกวนเวลาทำงานของพนักงาน?

แบบนั้นมันไม่แฟร์เอาซะเลย

ดังนั้น บริษัทของเขาถึงไม่ให้จัดประชุมบ่อยๆ แค่เดือนละครั้งก็พอ

และต้องประชุม "ในเวลางานเท่านั้น!"

บางเรื่องเฉียนจื้อหยงก็ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

พนักงานคือคนที่ช่วยทำเงินให้บริษัท ช่วยงานเจ้านายแท้ๆ

ทำไมเจ้านายบางคนถึงคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่เหลือเกิน?

เอาแต่กดหัวลูกน้อง?

ไม่รู้เหรอว่า ถ้าไม่มีพนักงาน เจ้านายก็เป็นแค่คนว่างงานคนหนึ่งเท่านั้นเอง?

จริงๆ แล้วเจ้านายกับลูกน้องควรเป็นพาร์ตเนอร์กันต่างหาก ทำไมต้องคิดว่าตัวเองเหนือกว่าด้วย?

หลังจากส่งข้อความเสร็จ เฉียนจื้อหยงก็รีบไปขึ้นเครื่องบิน

ไม่นาน เขาก็มาถึงเมืองเซินเฉิง

ตอนนั้นเอง นักข่าวบางส่วนก็มาถึงแล้ว งานแถลงข่าวจะเริ่มในอีก 1 ชั่วโมง

เฉียนจื้อหยงนั่งรออย่างใจเย็น

นักข่าวที่เดินเข้ามาในงาน พอเห็นการตกแต่งที่เต็มไปด้วยผ้าขาว ก็คิดว่าตัวเองเข้าผิดงาน

พวกเขารีบหันไปขอโทษจ้าวไฉ่อี้ที่คอยต้อนรับอยู่หน้าประตู

"ขอโทษนะครับ ผมมางานแถลงข่าวของบริษัทมาฮาเกมมิ่ง คงมาผิดงานแล้ว ขอโทษด้วยครับ!"

จ้าวไฉ่อี้ยิ้มรับ รีบเข้าไปตอบ "ไม่ได้มาผิดครับ ที่นี่แหละงานแถลงข่าวของบริษัทมาฮาเกมมิ่ง"

"อะไรนะครับ?" นักข่าวถึงกับอึ้ง

นักข่าวหญิงคนหนึ่งถามขึ้นว่า "แต่ทำไมที่นี่มันเหมือนงานไว้อาลัย..."

เธอไม่กล้าพูดให้จบ

เธอกลัวว่าหากนี่คือสไตล์การตกแต่งของบริษัทมาฮาเกมมิ่งจริงๆ จะกลายเป็นการเสียมารยาทไป

จ้าวไฉ่อี้ตอบว่า "ถูกแล้วครับ นี่คืองานไว้อาลัยตามที่เจ้านายเราสั่งมาเองครับ"

คำพูดของจ้าวไฉ่อี้ทำให้เหล่านักข่าวประหลาดใจ

เมื่อเดินเข้าไปในงาน ก็เห็นดอกไม้ขาวกับดอกไม้เหลืองเต็มไปหมด มีพวงหรีดด้วย ผ้าขาวประดับทุกที่

และยังมีวงดนตรีสีซอเป่าปี่แบบงานศพอีก

เมื่อเห็นคนเริ่มทยอยเข้ามา เพลงก็เริ่มบรรเลงทันที

บรรยากาศภายในงานกลายเป็นโศกเศร้าในทันที

จ้าวไฉ่อี้ประกาศว่า "ผมคือผู้จัดการทั่วไปของบริษัทมาฮาเกมมิ่ง ขอเชิญทุกท่านนั่งประจำที่ งานแถลงข่าวจะเริ่มในอีก 20 นาทีครับ"

เขาเสิร์ฟเครื่องดื่มให้ผู้สื่อข่าวด้วยตัวเอง และมีพนักงานจากภัตตาคารเฟยหวงคอยดูแลแขกทุกคน

นักข่าวรับน้ำดื่มและขนมจากพนักงานด้วยความประทับใจ

มีผลไม้หลากหลายชนิด ขนมอบสดใหม่จากโรงแรม

ทุกคนกินขนมและคุยกันอย่างอารมณ์ดี ซึ่งดูขัดแย้งกับบรรยากาศรอบๆ ที่แสนเศร้าสร้อย

โชคดีที่ไม่มีโลงศพ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีใครกล้ากินอะไรเลย

ทุกคนก็อดสงสัยไม่ได้ ว่าทำไมเจ้านายของกลุ่มเฟยหวงถึงจัดงานแบบนี้

ผ่านไปยี่สิบนาที ก็ถึงเวลาเริ่มงาน เฉียนจื้อหยงไม่รอช้า เดินขึ้นเวทีทันที

ก่อนหน้านี้ เขาเพิ่งรับโทรศัพท์จากเฉินจิ่งฝู

เขาเพิ่งได้รู้ว่า ที่เกมของเขาถูกถอดจากบานาน่าแพลตฟอร์ม เป็นเพราะ "ดอยล์ คาโจซ" กับ "ยาไมโตะกรุ๊ป" ร่วมมือกันเล่นงานเขา

ตอนนั้นเฉียนจื้อหยงได้แต่คิดในใจว่า "ขอบคุณมากนะ"

และตอนนี้ เขาจะใช้การกระทำเพื่อขอบคุณพวกเขา!

เฉียนจื้อหยงเริ่มพูดพร้อมรอยยิ้ม "สวัสดีครับแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน"

"เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ผมขอเข้าประเด็นเลยนะครับ"

"ผมมีข่าวใหญ่จะประกาศให้ทุกคนทราบ แต่ผมคิดว่าหลายท่านคงรู้อยู่แล้ว"

"ใช่แล้วครับ… เกม [เฮ้! ตำนานหงอคง] จากบริษัทมาฮาเกมมิ่งของเรา ได้ถูกถอดออกจากร้านค้าด้วยเหตุผลที่บอกไม่ได้"

"ได้ยินมาว่า เพื่อให้เกมนี้ถูกถอดออกจากร้านค้า มีคนลงทุนไปกว่า 2 พันล้านเลยนะครับ ไม่ใช่น้อยๆเลย"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]