บทที่ 310: เก่งเกินมนุษย์ (ฟรี)

ทำงานวันละแค่หกชั่วโมง วันหยุดนักขัตฤกษ์ก็ได้หยุด และยังหยุดเสาร์-อาทิตย์อีก

อาหารก็ดี แถมยังมีห้องอาบน้ำส่วนตัว

ตั้งแต่เข้าทำงานที่นี่ หลายคนไม่เคยกินข้าวที่บ้านเลยสักมื้อ ไม่เคยอาบน้ำที่บ้านเลยสักครั้ง

ถ้าบริษัทมีที่ให้นอนด้วย ถ้าเจ้านายอนุญาตให้ค้างคืน หลายคนคงไม่อยากกลับบ้านอีกเลย

แน่นอนว่าเมียกับลูกก็ต้องกลับไปดูบ้าง แค่ครึ่งเดือนกลับไปทีหนึ่งก็พอแล้ว

ชีวิตดีขนาดนี้ ใครจะอยากกลับบ้านทุกวันกันล่ะ?

ถ้าต้องลาออกจากบริษัทนี้ ไม่ต้องพูดถึงตัวเองเลย แม้แต่เมียกับลูกยังต้องออกมาคัดค้านแน่ๆ

ทุกวันนี้ สิ่งที่เมียสนใจที่สุดนอกจากเงินเดือนที่ได้แต่ละเดือน ก็มีแค่เรื่องบริษัท ว่ายังอยู่ดีไหม? ยังทำเงินได้หรือเปล่า?

กลัวว่าวันหนึ่งบริษัทจะปิด แล้วพวกเขาจะไม่มีที่ให้ "ไปเที่ยวเล่น" อีก

"เอาล่ะ ทุกคนรับเงินแล้วก็ไปพักผ่อนกันเถอะ"

"วันนี้ห้ามทำงานนะ ตอนนี้ถือว่าเลิกงานแล้ว"

"ตั้งแต่พรุ่งนี้ จนถึงวันนี้ของเดือนหน้า ทุกคนห้ามทำงานเด็ดขาด!"

"ต้องรอจนถึงวันมะรืนของเดือนหน้าถึงจะเริ่มทำงานได้อีกครั้ง"

เฉียนจื้อหยงเน้นย้ำอีกครั้ง

พนักงานแต่ละคนได้ยินแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

ไม่ใช่ว่าเริ่มนับตั้งแต่วันนี้เหรอ?

ถ้านับแบบเจ้านาย วันหยุดมันก็ยืดไปอีกสองวันเลยนะ!

แต่ไม่มีใครกล้าโต้แย้ง เพราะกลัวว่าถ้าโต้แย้งไป เจ้านายจะให้หยุดเพิ่มอีก!

เมื่อเฉียนจื้อหยงเห็นว่าไม่มีอะไรผิดพลาด บวกกับความกระวนกระวายที่อยากใช้เงินให้หมด เขาจึงบอกลาแล้วมุ่งหน้าไปที่ภัตตาคารเฟยหวงทันที

เขาต้องไปกระตุ้นให้เย่เสี่ยวฉินผลาญเงินให้มากขึ้น!

……

หลังจากเฉียนจื้อหยงเดินออกไป เฉินจิ่งฝูกับพรรคพวกก็เริ่มพูดคุยกัน

พวกเขาไม่ได้อยู่ดูตอนที่พนักงานรับเงิน เพราะเดินไปที่ห้องประชุมเล็กอีกห้องหนึ่ง

แต่ละคนถือเครื่องดื่ม เฉินจิ่งฝูยกแก้วขึ้นดื่มหนึ่งอึก แล้วทิ้งตัวเอนหลังลงบนโซฟาอย่างสบายใจ

คนอื่นๆ ก็เช่นกัน

เฉินจิ่งฝูพูดอย่างชื่นชม "แต่ก่อนผมเคยคิดว่าเขายังเด็ก เรื่องบารมีอาจยังไม่พอ"

"โดยเฉพาะเขาเป็นคนเข้าถึงง่ายมาก ทำให้พนักงานอาจจะคิดว่าเขาเป็นคนพูดง่าย โดนปั่นหัวได้ง่าย"

"แต่วันนี้ผมเข้าใจแล้วว่าเขาแข็งแกร่งกว่านั้น"

เสิ่นโหย่วอันพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ใช่! เก่งมาก! ถึงขั้นเหนือมนุษย์แล้ว!"

"แบบนี้นี่เอง คนที่เกิดมาพร้อมพรสวรรค์"

"ยังหนุ่มแน่นแท้ๆ แต่กลับควบคุมอารมณ์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ควบคุมจังหวะการแสดงออกได้อย่างยอดเยี่ยมขนาดนี้"

จ้าวไคเสวียนนอนราบไปบนโซฟา พูดอย่างหมดอาลัยตายอยาก "ก่อนหน้านี้ผมยังคิดว่าผมเหนือกว่าเฉียนจื้อหยงนิดหน่อย"

"อย่างน้อย เงินในบัญชีก็ยังมีมากกว่าเขา"

"ผมก็เลยมองตัวเองเป็นพี่ใหญ่ คิดว่าแม้เขาจะเก่งเรื่องธุรกิจ แต่เรื่องควบคุมอารมณ์ บริหารคน ยังห่างชั้นจากผมมาก"

"แต่พอมาเห็นการแสดงของเขาวันนี้ ผมถึงได้รู้ว่า… ผมก็เป็นแค่ลูกเจี๊ยบ"

เฉินจิ่งฝูยื่นมือมาตบไหล่จ้าวไคเสวียน พูดปลอบใจว่า "ถ้าคุณจะเอาตัวเองไปเทียบกับเฉียนจื้อหยง ก็เท่ากับทรมานตัวเอง"

จ้าวไคเสวียนไม่ยอมแพ้ "เหอะ!"

"เอางี้ ลองคิดดูสิ ถ้าคุณอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน มีบริษัทอื่นมาดึงตัวพนักงาน แถมมีคนลาออกไปแล้วด้วย คุณจะรักษาขวัญและกำลังใจพนักงานยังไง?"

"ถ้าคุณอยู่ในตำแหน่งเดียวกับเฉียนจื้อหยง จะทำให้พนักงานเชื่อมั่นได้ยังไง?"

เฉินจิ่งฝูคิดอยู่นาน สุดท้ายก็ได้แต่ส่ายหัวอย่างหมดคำพูด "ก็ได้... วันนี้เฉียนจื้อหยงทำให้ผมอึ้งจริงๆ"

"ผมยอมรับ ในเรื่องบริหารคน การควบคุมอารมณ์ ผมเองก็ยังห่างชั้นจากเขามาก"

เสิ่นโหย่วอันหัวเราะ "จนถึงตอนนี้ ผมก็ยังนั่งนึกย้อนไปถึงท่าทีของเขาเมื่อครู่อยู่เลย"

"ในใจผมได้แต่ชื่นชมว่า การจัดการของเขา การจับใจคนของเขา มันไปถึงขั้นสุดยอดจริงๆ"

จู่ๆ จ้าวไคเสวียนก็ลุกพรวดขึ้นมา "จริงสิ! ในห้องประชุมมีกล้องวงจรปิดบันทึกวิดีโอไว้"

"พวกเราสามารถเอามาดูทบทวนกันได้"

เสิ่นโหย่วอัน, เฉินจิ่งฝู, ถังเล่อจ้าน, จินหงต้า, สวี่หยวนเหลียง ทั้งห้าคนได้ยินแบบนั้นก็ตาลุกวาวขึ้นมาทันที

ใช่สิ! มีกล้อง!

แบบนี้พวกเขาก็สามารถย้อนดูอย่างละเอียดได้ว่าเฉียนจื้อหยงทำอะไรถึงควบคุมพนักงานให้อยู่หมัดแบบนั้นได้

และยังจะได้ดูอีกด้วยว่าเขาปล่อยพลังบรรยากาศน่ากลัวแบบนั้นออกมายังไง

ไม่นาน จ้าวไคเสวียนก็เอาวิดีโอมาเปิด ซึ่งในห้องประชุมเล็กก็มีโปรเจ็กเตอร์อยู่แล้ว

พวกเขาปิดประตูห้องประชุมให้เรียบร้อย แล้วนั่งดูวิดีโอกันอย่างตั้งอกตั้งใจ

ในวิดีโอ เห็นเฉียนจื้อหยงเดินเข้าบริษัท มาหยุดอยู่ตรงหน้ากองเงิน

จากนั้น ฟางฉางก็เดินเข้ามา

ทุกคนพากันด่าฟางฉาง แต่เฉียนจื้อหยงห้ามไว้

จ้าวไคเสวียนตื่นเต้นจนพูดขึ้นว่า "ตรงนี้! ตรงนี้แหละ!"

"ถ้าเป็นผมนะ ผมคงจะด่าฟางฉางร่วมกับพนักงานแน่นอน แต่เขากลับทำตรงข้าม"

"ไม่เพียงไม่ด่า แต่ยังช่วยพูดแก้ตัวให้ฟางฉางอีกต่างหาก"

"ถ้าเป็นผมล่ะก็ พนักงานเนรคุณขนาดนั้น ผมต้องโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงแน่นอน"

"แต่มองหน้าเฉียนจื้อหยงสิ เขายังยิ้มอย่างสดใส ยิ้มแบบนี้ไม่ได้แกล้งเลยนะ"

จ้าวไคเสวียนปรับวิดีโอ ซูมหน้าเฉียนจื้อหยงให้ชัดขึ้น

เมื่อเห็นรอยยิ้มจริงใจบนใบหน้าของเขา ทุกคนในห้องประชุมก็ได้แต่รู้สึกชื่นชม

ถ้าเป็นคนอื่นก็ทำแบบเขาไม่ได้หรอก ไม่มีใครควบคุมอารมณ์ได้แบบนั้นแน่ๆ

ถ้าตอนนั้นเฉียนจื้อหยงอยู่ตรงนั้น เขาคงพูดว่า...

"พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว"

"ผมยิ้ม เพราะผมดีใจที่มีพนักงานแบบฟางฉาง"

"ผมยินดีที่เขาลาออกจริงๆ"

วิดีโอเล่นต่อไป ทุกคนจับตามองสีหน้าของเฉียนจื้อหยงอย่างละเอียด

ตอนที่เฉียนจื้อหยงแจกเงิน สีหน้าเขาดู ‘รังเกียจ’ เงินชัดเจน

ทุกคนในห้องก็สังเกตเห็นเหมือนกัน

ถังเล่อจ้านพูดขึ้นว่า "ทุกคนรู้ไหม สิ่งที่พนักงานเห็นตอนนั้น ก็เหมือนกับที่พวกเราเห็นตอนนี้นั่นแหละ"

"พอเห็นเจ้านาย ‘รังเกียจเงิน’ พนักงานจะคิดว่าอะไร?"

"พวกเขาต้องคิดว่า เจ้านายไม่เห็นแก่เงินเลย ใจกว้างสุดๆ เป็นคนที่ใจกว้างจริงๆ"

"ตอนนี้เขาแบ่งโบนัสให้พวกเราขนาดนี้ หากในอนาคตถ้าพวกเรายิ่งทำเงินให้ได้เยอะ เจ้านายก็จะยิ่งให้มากขึ้น"

"พอเกิดความคิดแบบนี้ขึ้นมา พนักงานก็จะตั้งอกตั้งใจทำงาน"

"สีหน้าที่แสดงความรังเกียจเงินของเขานี่แหละ เป็นสิ่งที่พวกเราไม่มีวันเลียนแบบได้"

"ประสิทธิภาพของมัน ดีกว่าที่พวกเราคอยปลุกใจพนักงานทุกวัน ดีกว่าเป็นหมื่นๆ เท่าเลย"

ทุกคนในห้องต่างมีธุรกิจของตัวเอง นอกจากเป็นนักลงทุน ก็เป็นเจ้าของบริษัทกันทั้งนั้น

พอคิดย้อนกลับไป พวกเขาใช้แทบทุกวิธีเพื่อให้พนักงานมีแรงกระตุ้น

แต่สุดท้าย…. พนักงานก็ยังขี้เกียจเหมือนเดิม

แต่แค่ไม่กี่วันที่พวกเขามาอยู่ที่บริษัทมาฮาเกมมิ่ง พวกเขาไม่เคยเห็นพนักงานคนไหนไม่ขยันเลยสักคน

ทุกคนล้วนทุ่มเทเหมือนจะถวายชีวิต แม้จะไม่มีใครคอยควบคุมเลยก็ตาม!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]