บทที่ 285: ย้ายไปดูแลฝ่ายจัดซื้อ (ฟรี)

ไม่ได้!

หลิวเกาต้าทำงานได้ดีเกินไปแล้ว!

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรถซารี่คันนั้นหรือเปล่า?

แต่หลิวเกาต้าดูราวกับฝึกวิชาได้สำเร็จ เปิดจุดชีพจรทั้งร่าง กลายเป็นคนขยันขันแข็ง มุ่งมั่นและตั้งใจสุดๆ

แบบนี้มันไม่ได้!

เขาให้หลิวเกาต้ามานั่งเก้าอี้ซีอีโอของร้านชานมมี่ปิง ก็เพื่อให้ร้านมันแย่ลงต่างหาก

แต่ตอนนี้ เขากลับทำหน้าที่ซีอีโอได้อย่างสมบูรณ์แบบ พาบริษัทเติบโตอย่างรวดเร็ว

เฉียนจื้อหยงนึกภาพออกเลย

ภายใต้การนำของหลิวเกาต้า ร้านชานมมี่ปิงเจริญรุ่งเรือง ทำเงินมหาศาล เข้าตลาดหุ้น กำไรหลายพันล้าน

ไม่ได้เด็ดขาด!

เขาต้องได้รับรางวัลจากระบบ ต้องทำให้ระบบอัปเกรด

ห้ามให้หลิวเกาต้ามาพังแผนเด็ดขาด!

เฉียนจื้อหยงนั่งดูอยู่ข้างๆ เป็นเวลาสองชั่วโมงเต็ม

ตลอดสองชั่วโมงนั้น ร้านชานมมี่ปิงแทบไม่ขาดลูกค้าเลยแม้แต่วินาทีเดียว

และเมนู "ชามะนาวตีมือ" ก็ได้รับความนิยมสุดๆ

หลิวเกาต้าดูเหมือนจะติดใจการ "ตีมะนาว" มากเลยด้วย

หากมีลูกค้าสั่งเมนูนี้เมื่อไหร่ เขาก็จะแย่งงานมาทำเองทุกที

สองชั่วโมงผ่านไป หลิวเกาต้าเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็เดินออกมา

เขารู้สึกเหมือนพึ่งผ่านการเวทเทรนนิ่งในยิมมา กล้ามแขนดูจะใหญ่ขึ้นอีกหน่อยด้วยซ้ำ

เขาเดินมาหาเฉียนจื้อหยงด้วยความตื่นเต้น พูดอย่างภูมิใจว่า "จื้อหยง ฉันชอบงานนี้สุดๆ ไปเลย"

"ฉันรู้สึกว่าเจอเป้าหมายของชีวิตแล้วนะ พนักงานทุกคนให้ความเคารพฉันมาก เรียก ‘คุณหลิวครับ คุณหลิวคะ’ กันไม่ขาดปากเลย"

"การที่ฉันมาทำงานเองบ่อยๆ ก็ช่วยกระตุ้นพนักงานไปด้วย แถมยังได้ออกกำลังกายด้วย"

"จื้อหยง ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณคำแนะนำของนายนะ ฉันถึงได้เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้"

เฉียนจื้อหยงเกาหัว "คำแนะนำของฉัน?"

หลิวเกาต้าพยักหน้าหนักๆ "ใช่! ก็เพราะคำแนะนำของนาย"

"ฉันได้รู้วิธีเป็นผู้บริหารที่ดีจากจ้าวไฉ่อี้น่ะสิ"

"เขาบอกฉันว่า นายเป็นคนสอนเขาเอง ว่าผู้บริหารที่แท้จริงต้องทำงานเพื่อพนักงาน ไม่ใช่เอาตัวเองไปอยู่บนหอคอยงาช้าง แต่ต้องทำตัวให้เหมือนเป็นพนักงานบริการคนหนึ่ง"

"พนักงานบริการลูกค้า ส่วนเราก็ต้องบริการพนักงานอีกที"

"ตอนแรกฉันยังไม่เข้าใจหรอกนะ แต่พอเห็นรถซารี่คนนั้นฉันก็เข้าใจทันที"

"ที่แท้นายตั้งใจบอกใบ้ฉันมาตลอด ว่าต้องเข้าหาและช่วยเหลือพนักงาน"

"การที่นายให้ฉันใช้รถคันนั้น ก็เพื่อให้ฉันสามารถพาพนักงานไปไหนมาไหนได้ ใกล้ชิดกันมากขึ้น แล้วก็ช่วยทำงานต่างๆ ได้"

"พอฉันลงมือทำงานหนักด้วยตัวเอง พนักงานก็รู้สึกว่า ถึงแม้ฉันเป็นซีอีโอ แต่ก็ยังทุ่มเท ยังยิ้มให้ลูกค้าเสมอ พวกเขาก็ยิ่งมีกำลังใจ ฮึกเหิมกันมากขึ้น"

"ทั้งหมดนี้ ต้องขอบคุณคำชี้แนะของนาย สุดยอดเลย!"

"ฉันคิดดูแล้ว ต่อให้จ่ายเงินเดือนสูงแค่ไหน พนักงานก็อาจจะแค่ทำตามหน้าที่"

"แต่ถ้าลงแรงไปด้วยกันจริงๆ พนักงานจะรู้สึกว่าบริษัทนี้เป็นของพวกเขา พวกเขาจะทุ่มเทสุดใจ สร้างความสามัคคีได้อย่างดี"

เมื่อได้ยินอย่างนี้ หน้าเฉียนจื้อหยงถึงกับเปลี่ยนสี

เขานึกถึงบทความที่เคยอ่านว่าขุนพลเก่งๆ ในสมัยโบราณ มักจะกินอยู่กับทหาร อยู่ร่วมสุขร่วมทุกข์

ถึงเวลาออกรบ ทหารก็พร้อมสละชีวิตเพื่อแม่ทัพ

หลิวเกาต้ากำลังทำแบบนั้นชัดๆ!

"นายทำได้ดีมาก ไม่นึกเลยว่านายจะเข้าใจในเจตนาของฉันได้ขนาดนี้ ทำให้ฉันรู้สึก… ปลื้มใจ (เหนื่อยใจ)" เฉียนจื้อหยงเอ่ยชมไปตามมารยาท

แต่ในใจนั้น… "ฉันไปสอนนายเรื่องนี้ตอนไหนวะ?"

ที่เขาให้จ้าวไฉ่อี้ไปคอยบริการ ก็เพื่อให้บริษัทเกมไม่มีโครงสร้างผู้บริหาร

เพื่อให้พนักงานต่างคนต่างทำงานแบบชิลๆ ไม่มีใครคุม

ถึงได้เลือกจ้าวไฉ่อี้เป็นผู้จัดการทั่วไปยังไงล่ะ

เพราะหมอนี่ไม่มีบารมี และยังขี้อาย พนักงานคนอื่นไม่มีใครฟังอยู่แล้ว

แล้วยังสวมบทพนักงานบริการอีก เท่ากับเป็น "ผู้จัดการทั่วไปที่ไร้อำนาจ" อย่างสมบูรณ์แบบ

ไม่คิดเลยว่า… หลิวเกาต้าจะเอาแนวคิดนี้ไปใช้จริงๆ…

ไหนจะรถคันนั้นอีก...

เมื่อก่อนเขาขับรถสปอร์ต มีที่นั่งแค่สองที่

ต่อให้ชวนพนักงานขึ้นรถ ก็ได้แค่ทีละคน และยังนั่งในที่นั่งของแฟนหลิวเกาต้าอีก

แบบนั้นมันจะไม่อึดอัดได้ยังไง?

แต่ตอนนี้ หลิวเกาต้าเลิกกับแฟนหมดแล้ว

เปลี่ยนมาขับรถห้าประตู ราคาแค่ 800 หยวนเท่านั้น

พนักงานนั่งกันได้สบายใจ ไม่ต้องเกร็ง ไม่ต้องรู้สึกผิด

ถ้ารถพังขึ้นมา พวกเขายังพร้อมจ่ายค่าซ่อมให้อีก

เมื่อขึ้นรถพร้อมกันหลายคน บรรยากาศเป็นกันเอง หลิวเกาต้าก็ไม่ถือตัว

รถพังๆ คันนี้จึงกลายเป็นเครื่องมือ "ละลายพฤติกรรม" ชั้นเยี่ยม เชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างซีอีโอกับพนักงานได้ดีมาก

และถ้ามีปัญหาอะไรในร้าน หลิวเกาต้าที่คลุกคลีอยู่กับพนักงานก็รู้ได้ทันที

หรืออย่างน้อย ถ้าเขาไม่รู้ พนักงานก็กล้าบอกเขาโดยตรง

ไม่ได้! หลิวเกาต้าทำดีเกินไปแล้ว ต้องย้ายเขาออกจากตรงนี้โดยเร็วที่สุด!

จากขุนศึกกลายเป็นตุ๊กตากระดาษไปแล้ว! (เปลี่ยนจากคนสำคัญ มาเป็นภาระ)

"เกาต้า!" เฉียนจื้อหยงเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"นายทำได้ดีมากในร้านชานมมี่ปิง"

"แต่ฉันคิดว่าความสามารถของนาย น่าจะใช้ประโยชน์ได้มากกว่านี้"

"อืม... ฝ่ายจัดซื้อของภัตตาคารเฟยหวงกำลังขาดคนอยู่พอดี นายไปช่วยตรงนั้นหน่อยเถอะ"

"ที่นั่นจะทำให้นายแสดงความสามารถได้เต็มที่ ฉันเชื่อว่านายต้องสร้างผลงานยิ่งใหญ่ได้อีกแน่นอน"

"อะไรนะ?" หลิวเกาต้าชะงัก "ฝ่าย… จัดซื้อ?"

เขาทำผลงานได้ดีแล้วไม่ใช่เหรอ?

ทำไมถึงโดนลดตำแหน่งล่ะ?

ฝ่ายจัดซื้อเนี่ยนะ?

จะให้เขาเอาความสามารถไปใช้ยังไง?

เฉียนจื้อหยงพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พร้อมเริ่มหลอกล่อเต็มกำลัง "เกาต้า ตอนนี้บริษัทเราใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ สถานที่ใช้เงินก็มีมากตามไปด้วย"

"ถึงฉันจะให้คนเอาบัญชีขึ้นเว็บแล้ว แต่ก็ยังห้ามการโกงทั้งหมดไม่ได้"

"ยังมีคนแอบยักยอกเงินบริษัทอยู่"

"อย่างเมื่อก่อนก็มีคนแอบขโมยเหล็กเส้นจากไซต์ก่อสร้างไปขาย ทำให้บริษัทเสียหายหนักมาก"

"นายเป็นพี่น้องที่ฉันไว้ใจมากที่สุด ฉันต้องวางนายไว้ในตำแหน่งที่สำคัญที่สุด"

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นายจะเป็นหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อของทั้งกลุ่ม ดูแลทุกการสั่งซื้อของกลุ่มเฟยหวง"

เมื่อได้ยินว่าได้รับการแต่งตั้งตำแหน่งใหญ่โตขนาดนี้ หลิวเกาต้าก็สีหน้าเปลี่ยนทันที กลายเป็นจริงจัง

"จื้อหยง พี่น้องของฉัน นายไว้ใจฉันขนาดนี้ ฉันสาบานว่าจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด"

เฉียนจื้อหยงโบกมือ "ไม่ต้องดีขนาดนั้นหรอก"

"สุขภาพนายสำคัญที่สุด บริษัทจะกำไรหรือขาดทุนก็ไม่สำคัญเท่าไหร่"

"ดูแลตัวเองให้ดี แล้วทำหน้าที่เท่าที่ทำได้ก็พอแล้ว"

หลิวเกาต้าพยักหน้าอย่างหนักแน่น ในใจเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและฮึกเหิม

แต่เขาก็ยังรู้สึกเสียดายร้านชานมที่ปิงอยู่หน่อยๆ

ก็ร้านชานมมี่ปิงคือสิ่งที่เขาสร้างมากับมือนี่นา…

เฉียนจื้อหยงก็มองออกว่าอีกฝ่ายยังห่วงร้านชานมมี่ปิง จึงพูดพร้อมรอยยิ้ม "ไม่ต้องห่วง ฉันยังเก็บตำแหน่งซีอีโอร้านชานมมี่ปิงของนายไว้เหมือนเดิม"

"ตอนนี้ นายเป็นทั้งซีอีโอของร้านชานมมี่ปิง และหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อของกลุ่มเฟยหวงไปพร้อมกัน"

"แต่ตอนนี้ร้านชานมมี่ปิงเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว ไม่ต้องลงแรงมากหรอก เอาเวลาไปโฟกัสที่ฝ่ายจัดซื้อให้มากขึ้นเถอะ"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]